فیلم The Skin I Live In 2011

فیلم خوب است: تنش‌زا، شدید، شگفت‌انگیز، دراماتیک و جذاب... اما همچنین بی‌رحمانه و از لحاظ منطقی تا حدی غیرمنطقی است اگر به جزئیات آن فکر کنیم. تا جایی که به یاد دارم، این اولین فیلم پدرو آلمودووار بود که دیدم و به انتظاراتم پاسخ داد. شنیده بودم که او کارگردانی بسیار بصری است و از نشان دادن چیزهای زشت به همان صورت که هستند، با واقع‌گرایی...

فیلم خوب است: تنش‌زا، شدید، شگفت‌انگیز، دراماتیک و جذاب... اما همچنین بی‌رحمانه و از لحاظ منطقی تا حدی غیرمنطقی است اگر به جزئیات آن فکر کنیم. تا جایی که به یاد دارم، این اولین فیلم پدرو آلمودووار بود که دیدم و به انتظاراتم پاسخ داد. شنیده بودم که او کارگردانی بسیار بصری است و از نشان دادن چیزهای زشت به همان صورت که هستند، با واقع‌گرایی و اصالت، نمی‌ترسد و گاهی داستان‌های پیچیده و جاه‌طلبانه‌ای را به تصویر می‌کشد. این فیلم تمام این ویژگی‌ها را دارد. صادقانه بگویم، با اینکه این نوع سینما به خصوص مورد علاقه‌ام نیست (و فکر نمی‌کنم تنها کسی باشم که گاهی از واقع‌گرایی و خامی به حدی که به نمایش گذاشته می‌شود، احساس ناراحتی کند)، از آنچه دیدم خوشم آمد. با این حال، چندین نقص وجود دارد، عمدتاً در داستان روایت شده. درباره آن بعداً صحبت می‌کنم. برای ساخت این فیلم، آلمودووار یک گروه بازیگران بسیار کارآمد از اسپانیا را انتخاب کرده و واقعاً لازم است که ما به این نکته توجه کنیم که سینمای اسپانیا در یک دوره بسیار خوب قرار دارد، با کیفیت بالا و افراد بسیار بااستعداد. اگرچه ما به دیدن او در فیلم‌های آمریکایی عادت کرده‌ایم، آنتونیو باندراس اسپانیایی است و دیدن او در اینجا، در حال صحبت کردن به زبان مادری‌اش، بسیار عالی است. او می‌داند چگونه به شخصیتش ظاهری تاریک و کنترل‌شده، سرد، محاسبه‌گر و کمی روان‌پریش بدهد. النا آنایا نیز با کار خود بسیار رضایت‌بخش عمل می‌کند، حتی با در نظر گرفتن اینکه زمان و متریال بیشتری برای نقش خود ندارد. یان کورنت و ماریسا پاریدس، در موقعیتی کاملاً ثانویه، حمایت مناسبی را به همکارانشان ارائه می‌دهند. از نظر فنی، فیلم نیز نکات جالبی دارد. فیلم‌برداری عمدتاً در منطقه گالیسیا، در فاصله‌ای کوتاه از پرتغال انجام شده و این مکان‌ها به هیچ عنوان به عنوان یک کارت پستال توریستی به نمایش درنیامده‌اند؛ ما به سختی می‌توانیم مکان‌ها را شناسایی کنیم (من نتوانستم). اما این نکته ثانویه است! مکان‌ها خوب و به‌خوبی استفاده شده‌اند، دکورها بسیار خوب هستند (به‌ویژه اتاق عمل با تمام تجهیزات پزشکی و ظاهری بسیار مدرن) و فیلم‌برداری واقعاً قابل توجه است. با ویرایش هوشمندانه، زمان به خوبی سپری می‌شود و ما متوجه گذر آن نمی‌شویم. فیلمنامه از مواد مکتوب الهام گرفته شده، اما به قدری توسط کارگردان اصلاح شده که ارتباط چندانی با منبع اصلی ندارد. این یک چیز جدید است، حتی اگر بتوانیم بفهمیم یا حدس بزنیم که الهام برای برخی جزئیات از کجا آمده است. ما داستان یک جراح، متخصص در جراحی پلاستیک و ترمیمی را دنبال می‌کنیم که در تلاش است تا پوستی مصنوعی برای افرادی که دچار سوختگی یا آسیب شده‌اند، ایجاد کند. البته، این ناشی از یک trauma است – او همسرش را در یک حادثه آتش‌سوزی از دست داده و به تازگی دختری را که خودکشی کرده، از دست داده است. آنچه اتفاق می‌افتد این است که در یک نقطه خاص، او شروع به انجام آزمایش‌های اخلاقی مشکوک می‌کند و حتی به آدم‌ربایی می‌پردازد. نمی‌خواهم بیش از این بگویم، فیلم چرخش‌ها و پیچیدگی‌های زیادی دارد که داستان را از حالت معمولی پیچیده‌تر می‌کند، اما اگر نگوییم که جزئیات و چرخش‌های زیادی وجود دارد که هیچ منطقی ندارند، بی‌انصافی کرده‌ام. آنها به سادگی بی‌معنا هستند، از جمله در مورد ایجاد پوست مصنوعی: بازسازی یک صورت سوخته یک مشکل پزشکی است که هنوز هم راه حلی برای آن پیدا نشده است، اما همه می‌دانند که پوست یک اندام انسانی است که تحت شرایط و زمان مناسب خود را تجدید می‌کند. ممکن است هرگز به همان شکل قبلی‌اش برنگردد. و نمی‌توانم ببینم که چگونه تمام اینها با هر گونه تغییر جنسیت فرضی ارتباط دارد (بیشتر نمی‌گویم، فیلم را ببینید... اما بدانید که این یک داستان بسیار غم‌انگیز است، بنابراین بچه‌ها و پدربزرگ‌ها را از اتاق بیرون ببرید). پس از از دست دادن همسرش در یک آتش‌سوزی، جراح موفق "لدگارد" (آنتونیو باندراس) سال‌هاست که بر روی نوعی پوست کار می‌کند که در برابر سوختگی مقاوم باشد! پس از حدود دوازده آزمایش، ممکن است او به یک پیشرفت بزرگ نزدیک شده باشد - اما او چگونه توانسته این پارچه انقلابی را توسعه دهد؟ ما، تماشاگران، تنها کسانی نیستیم که مشکوک هستیم و با شک و تردید همکارانش، کم‌کم متوجه می‌شویم او سال‌ها چه کارهایی انجام داده است و این همان نوع چرخش داستانی است که واقعاً شما را درگیر می‌کند! این یکی دیگر از داستان‌های آلمودووار است که واقعاً ناراحت‌کننده است - اما نه به شیوه‌ای هیستریک؛ داستانی تقریباً با ریتمی کامل و به طور فزاینده‌ای تهدیدکننده که به تدریج با بازی قدرتمند باندراس، که به شکل جذابی وسواس و نوروز را ترکیب می‌کند، پر می‌شود. دیالوگ‌های زیادی وجود ندارد، فقط به اندازه کافی برای حفظ جذابیت داستان و واقعاً از پانزده دقیقه آخر لذت بردم. به نظر من، این فیلم برای افرادی که دل‌ضعیف هستند مناسب نیست - اما تماشای آن بسیار لذت‌بخش است.