فیلم The Skin I Live In 2011

فیلم خوب است: پرتنش، شوکه‌کننده، دراماتیک و درگیرکننده؛ اما در عین حال خشن و در جزئیات تا حدی غیرمنطقی. به یاد دارم این نخستین فیلم پدرو آلمودووار بود که دیدم و با انتظاراتم سازگار بود. او کارگردانی تصویری است که از نمایش زشتی‌ها با واقع‌گرایی و اصالت نمی‌ترسد و گاه داستان‌هایی پیچیده و بلندپروازانه روایت می‌کند—این فیلم همهٔ این ویژگی‌ها را دارد. راستش من...

فیلم خوب است: پرتنش، شوکه‌کننده، دراماتیک و درگیرکننده؛ اما در عین حال خشن و در جزئیات تا حدی غیرمنطقی. به یاد دارم این نخستین فیلم پدرو آلمودووار بود که دیدم و با انتظاراتم سازگار بود. او کارگردانی تصویری است که از نمایش زشتی‌ها با واقع‌گرایی و اصالت نمی‌ترسد و گاه داستان‌هایی پیچیده و بلندپروازانه روایت می‌کند—این فیلم همهٔ این ویژگی‌ها را دارد. راستش من معمولاً از سینمای این‌چنینی لذت کامل نمی‌برم (و گمان نمی‌کنم تنها کسی باشم که وقتی واقع‌گرایی تا حد خامی پیش می‌رود احساس ناآرامی می‌کند)، اما از آنچه دیدم خوشم آمد. با این حال چندین ایراد عمدتاً در خود داستان وجود دارد که بعداً اشاره می‌کنم. آلمودووار برای این فیلم بازیگران قابلی از سینمای اسپانیا گردآورده و باید اعتراف کرد سینمای اسپانیا اکنون در دورهٔ خوبی از نظر کیفیت و استعداد به سر می‌برد. آنتونیو باندراس، اگرچه بیشتر در فیلم‌های آمریکایی می‌بینیمش، اسپانیایی است و دیدنش در نقش اصلی به زبان مادری‌اش ارزشمند است. او شخصیتی آرام، سرد، محاسبه‌گر و تا حدی روان‌رنجور را موفق به تصویر می‌کشد. النا آنایا هم علی‌رغم محدودیت متریال و زمان، کار قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. یان کورنت و مریسا پاردس در نقش‌های نسبتاً فرعی حمایت مناسبی ارائه می‌کنند. در سطح فنی فیلم نقاط جالبی دارد. عمدتاً در منطقهٔ گالیسیای اسپانیا، نزدیک پرتغال فیلم‌برداری شده؛ مکان‌ها حالتی کارت‌پستی گردشگری ندارند و چندان قابل‌شناسایی نیستند، ولی این نکته فرعی است. لوکیشن‌ها خوب به‌کار رفته‌اند، صحنه‌پردازی‌ها قوی‌اند—به‌ویژه اتاق عمل با تجهیزات پزشکی و ظاهر مدرنش—و فیلم‌برداری واقعاً چشم‌گیر است. تدوین هوشمندانه و ضرب‌آهنگ مناسب باعث می‌شود زمان بدون آنکه متوجه شوید بگذرد. فیلم‌نامه از یک منبع مکتوب الهام گرفته شده اما آلمودووار آن را تا حد زیادی بازنویسی کرده و نسخهٔ نهایی ارتباط کمی با منبع اصلی دارد؛ چیزی نو خلق شده، هرچند می‌توان حدس زد الهام بعضی جزئیات از کجا آمده. ما با سرگذشت جراحی پلاستیک و بازسازی رو‌به‌رو هستیم که روی پوست مصنوعی برای افراد دچار سوختگی کار می‌کند. این پژوهش ریشه در تراژدی دارد—او همسرش را در آتش‌سوزی از دست داده و اخیراً دخترش خودکشی کرده است. اما در ادامه، آزمایش‌های او به‌تدریج از منظر اخلاقی بحث‌برانگیز می‌شوند و تا حد آدم‌ربایی پیش می‌رود. فیلم پر از پیچ‌وخم است، اما باید صادق بود که چندین جزئیات و پیچش از منظر منطقی قابل‌قبول نیستند. به‌عنوان مثال، خلق «پوست مصنوعی» و بازسازی چهرهٔ سوخته مسئله‌ای پزشکی است که هنوز راه‌حلی قطعی ندارد؛ پوست یک عضو زنده است که در شرایط و زمان مناسب تا حدی بازسازی می‌شود، ولی بازتولید کامل و همانندِ قبل شدن آن به‌سادگی ممکن نیست. همچنین ارتباط این موضوع با برخی عناصر داستانی دیگر—از جمله اشاره به تغییر جنسیت فرضی—برایم روشن و منطقی به‌نظر نمی‌رسد (جزئیات بیشتر را بهتر است خودتان ببینید؛ داستان در برخی بخش‌ها تهی از محسوسات ظرافت‌آمیز و تا حدی زمخت و زننده است، پس کودکان و سالمندان را بهتر است همراه نداشته باشید). از منظر تأثیرگذاری، فیلم همان‌طور که انتظار می‌رود آزاردهنده است، اما نه به‌شیوه‌ای هیستریک؛ داستان موزون، با تهدیدی فزاینده و با ریتمی تقریباً بی‌نقص پیش می‌رود و با بازگشت‌های داستانی، تأثیری قوی بر جا می‌گذارد. اجرای باندراس که میان وسواس و نوروزهای روانی در نوسان است، بسیار مؤثر است. دیالوگ‌ها کم و به‌اندازه‌اند و فیلم تا پایان جذاب باقی می‌ماند—به‌ویژه پانزده دقیقهٔ پایانی که لذت‌بخش است. اگر کسی دل و جرات دیدن صحنه‌های ناخوشایند را ندارد، این فیلم برایش مناسب نیست؛ اما برای تماشاگرانی که دنبال تجربه‌ای تکان‌دهنده و در عین حال حساب‌شده‌اند، فیلم قابل‌تأملی است.