فیلم G.I. Jane 1997

«بشنو، احمق! من اینجام که بمونم و اگر نمی‌خواهی توی زندگیم باشی، دو انتخاب داری: یا برو یا از زندگی‌ام حذف شو! همین! پایانِ داستان!» G.I. Jane را ریدلی اسکات کارگردانی کرده و دیوید توهی و دنیل الکساندرا فیلمنامه‌اش را نوشته‌اند. در این فیلم دمی مور، ویگو مورتنسن، آن بنکرافت، جیسون بیگه، جان مایکل هیگینز و کوین گیج بازی می‌کنند. موسیقی ساخته ترور جونز و تصویربرداری...

«بشنو، احمق! من اینجام که بمونم و اگر نمی‌خواهی توی زندگیم باشی، دو انتخاب داری: یا برو یا از زندگی‌ام حذف شو! همین! پایانِ داستان!» G.I. Jane را ریدلی اسکات کارگردانی کرده و دیوید توهی و دنیل الکساندرا فیلمنامه‌اش را نوشته‌اند. در این فیلم دمی مور، ویگو مورتنسن، آن بنکرافت، جیسون بیگه، جان مایکل هیگینز و کوین گیج بازی می‌کنند. موسیقی ساخته ترور جونز و تصویربرداری از هیو جانسون است. داستان درباره زنی است که با پیگیری یک سناتور زن وارد دورهٔ آموزشِ تیم شناسایی ترکیبی (نیروی ویژه دریایی) می‌شود؛ جایی که همه انتظار دارند او شکست بخورد. ریدلی اسکات پس از موفقیتی که با فیلم فمینیستی و مطرح Thelma & Louise (۱۹۹۱) به‌دست آورد، بار دیگر سراغ موضوع زنان می‌رود اما نیمه‌راه رها می‌کند. فیلم پیام‌های نامنسجم دارد: آنچه با داستانی قابل‌اتکا دربارهٔ زنی آغاز می‌شود که می‌خواهد بر تعصبات شدید در یکی از نیروهای نخبهٔ آمریکا غلبه کند، در نهایت به اثری جنگ‌طلبانه و شعاری بدل می‌شود که در آن جین «مردانه» شده است. وضعیت زمانی بدتر می‌شود که با رفتارهای غیراخلاقی و اغراق‌شدهٔ افسرِ ارشد آموزشی نسبت به جین روبه‌رو می‌شویم — نقش مسترچیف جان جیمز اورگیل با بازی مورتنسن به طرز قابل‌تأملی زننده و بدخلق نشان داده شده است — تا حدی که تماشاگر حس می‌کند اگر چنین رفتارهایی واقعاً رخ می‌داد باید پی‌گرد قانونی صورت گیرد. مسخره‌نمایی دیگری هم در نمایش افسران عالی‌رتبه است که در اردوگاه آموزشی در شلوارک‌هایی بسیار تنگ می‌گردند؛ طوری که ممکن است توهم‌زدا بودن صحنه‌ها را به ذهن بیاورد. دمی مور در نقش اصلی کاملاً متعهد است و همهٔ تلاشش را می‌کند، اما بازی او مانع از این نمی‌شود که نتوان به شخصیت اعتماد کرد؛ هرچند سر و موی تراشیده و تغییر فیزیکی دارد، اما شخصیت‌پردازی کم‌عمق و سطحی به نظر می‌رسد و انگیزه‌ها و عمق درونی کافی به او داده نشده است. کنش‌های سیاسی و بازی‌های پشت‌پرده نیز فرصت چندانی برای تنفس ندارند و تغییر لحنیِ میانهٔ فیلم در این زمینه به‌سرعت و سطحی از آن عبور می‌کند. از نظر سبک‌پردازی، همان‌گونه که از اسکات انتظار می‌رود، فیلم جلوه‌های بصری چشمگیر و سکانس‌های اکشنِ حرفه‌ای دارد. با این حال دیدگاه یک‌بعدی و کج‌دار و مریز دربارهٔ حضور زن در دنیای مردانه قابل هضم نیست. در مجموع فیلم سرگرم‌کننده است اما در عمق و پیام ناتوان می‌ماند. امتیاز: 5/10