فیلم Nine 2009

«ناین» (Nine) فیلمی درام-موزیکال است که در 2009 منتشر شد و دربارهٔ یک کارگردان مشهور ایتالیایی در سال 1965 (با بازی دنیل دی-لوئیس) است که الهام هنری‌اش را از دست داده؛ موضوعی که فوریت دارد چون نهمین فیلم او قرار است ظرف ده روز فیلم‌برداری شود و هنوز حتی فیلمنامه‌ای ندارد. او برای یافتن کمک به زنان مختلف زندگی‌اش روی می‌آورد: همسرش لوئیزا (ماریون کوتیار)،...

«ناین» (Nine) فیلمی درام-موزیکال است که در 2009 منتشر شد و دربارهٔ یک کارگردان مشهور ایتالیایی در سال 1965 (با بازی دنیل دی-لوئیس) است که الهام هنری‌اش را از دست داده؛ موضوعی که فوریت دارد چون نهمین فیلم او قرار است ظرف ده روز فیلم‌برداری شود و هنوز حتی فیلمنامه‌ای ندارد. او برای یافتن کمک به زنان مختلف زندگی‌اش روی می‌آورد: همسرش لوئیزا (ماریون کوتیار)، معشوقه‌اش کارلا (پنه‌لوپه کروز)، طراح لباس (جودی دنچ)، ستارهٔ نقش مکمل (نیکول کیدمن)، مادرش (سوفیا لورن)، یک خبرنگار مد (کیت هادسون) و یک فاحشه از دوران کودکی‌اش (فرگی). این فیلم اقتباسی از موزیکال برادوی 1982 با همین نام است که خود بر اساس فیلم نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای فدریکو فلینی به نام «8½» (1963) ساخته شده بود. از نظر فرمی و فضاسازی تا حدی شبیه «شیکاگو» (2002) ساختهٔ راب مارشال است، اگرچه داستان، بازیگران و لوکیشن‌ها متفاوت‌اند (رم و مناطق اطراف). در نیمهٔ اول فیلم چندان از داستان مطمئن نبودم، اما کم‌کم جذب زندگی پرتلاطم کارگردان و بحران میانسالی او شدم. بی‌وفایی او نسبت به همسر زیبارویش، لوئیزا، آزاردهنده است؛ با این‌حال شاید شایستهٔ بخشش هم باشد، مردی که هر روز با تعداد زیادی زن جذاب روبه‌رو می‌شود و از او میل به رهایی از خیانت‌ها و وفاداری به لوئیزا هم دیده می‌شود. برایم سخت است که تصور کنم گوئیدو (دی-لوئیس) بیش از لوئیزا دنبال جلب توجه عاشقانهٔ کارلا باشد. کارلا از نظر زیبایی کلی زیباست، اما لوئیزا اندامی جذاب‌تر دارد. هر دو شخصیت رقص‌هایی تخیلی دارند، اما در نهایت لوئیزا جلو می‌زند، هرچند اجرای او کمتر اغواگرانه است. دی-لوئیس در نقش کارگردانی سرشار از احساس گناه که شهرت او را مغرور نکرده، بازی جذابی ارائه می‌دهد. وقتی از یک کشیش دربارهٔ خدا و مشکلاتش راهنمایی می‌خواهد، کشیش پاسخ می‌دهد: «تصور باغ خداست؛ نگذار شیطان در آن بازی کند.» عموماً از موزیکال‌هایی خوشم نمی‌آید که شخصیت‌ها ناگهان وسط قدم‌زدن در پارک یا هنگام شام‌خوردن شروع به آواز و رقص کنند. گاهی من و همسرم با تقلید از این صحنه‌ها، این نوع موزیکال‌ها را دست می‌اندازیم. از نظر من، موزیکال‌ها غالباً وقتی مؤثرند که اجرای آواز و رقص موجه باشد؛ مثلاً اجرای صحنه‌ای در یک کلاب یا تجلی تصورِ شخصیت — رویکردی که در «شیکاگو» هم استفاده شده بود. البته درآمیختن آواز و رقص به این شکل و حفظ یکپارچگی و واقع‌نمایی فیلم، چالش‌برانگیز و نیازمند خلاقیت است. «ناین» در این زمینه موفق است. زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۸ دقیقه است و در ایتالیا و انگلستان فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B