فیلم Paradise Alley 1978

«بهشتِ الی» نخستین تجربه کارگردانی سیلوستر استالونه است؛ اثری دوره‌ایِ دست‌کم‌گرفته شده که در دهه ۱۹۴۰ در «هلز کیچن» نیویورک — محلی که استالونه در آن به دنیا آمده — می‌گذرد و روایت سه برادر کاربونی و رقابت برادری‌شان را در بستر کشتی حرفه‌ای نشان می‌دهد. فیلم با سکانس افتتاحیه‌ای نفس‌گیر آغاز می‌شود که شامل دویدن‌های روی پشت‌بام‌ها به‌نوعی شبیه پارکور است و فیلم‌برداری تماشاییِ لاسلو...

«بهشتِ الی» نخستین تجربه کارگردانی سیلوستر استالونه است؛ اثری دوره‌ایِ دست‌کم‌گرفته شده که در دهه ۱۹۴۰ در «هلز کیچن» نیویورک — محلی که استالونه در آن به دنیا آمده — می‌گذرد و روایت سه برادر کاربونی و رقابت برادری‌شان را در بستر کشتی حرفه‌ای نشان می‌دهد. فیلم با سکانس افتتاحیه‌ای نفس‌گیر آغاز می‌شود که شامل دویدن‌های روی پشت‌بام‌ها به‌نوعی شبیه پارکور است و فیلم‌برداری تماشاییِ لاسلو کوواکس چشم‌نواز است. موسیقی متنِ اثر را بیل کونتی (آهنگسازِ مشهور «راکی») ساخته و قطعه عنوانی «Too Close to Paradise» را خود استالونه خوانده است؛ همچنین آثار موسیقایی فرانک استالونه جونیور و تام وِیتس در فیلم شنیده می‌شوند. داستانی لطیف از عشق، بهره‌کشیِ برادری و رستگاری خانوادگی دارد. چند کشتی‌گیر شناخته‌شده مانند دُری و تری فانک هم در فیلم حضور دارند. از بازیگران همراه می‌توان آرماند آسنت، و قهرمان گلدن گلاوز لی کانالیتو را نام برد؛ جو اسپینِل — که پدرخوانده سِیج استالونه بود — نیز در نقش‌هایی شناخته‌شده حضور دارد. یکی از نکات برجسته فیلم نقش «اولد گلوری» است که با اجرای فرانک مک‌ری قدرت، همدلی و احساس را به‌خوبی منتقل می‌کند. جان لندیس در «Trading Places» (۱۹۸۳) به‌نوعی از این فیلم ادای احترام کرده: صحنه‌ای که ادی مورفی نقشی شبیه کازمو کاربونی (استالونه) را بازی می‌کند، یک کهنه‌سرباز معلول را نشان می‌دهد که در خیابان‌های فیلادلفیا گدایی می‌کند و حضور مجسمه راکی نیز کامل‌کننده آن الگوست. تنها نکته منفیِ اثر به‌کارگیری واژه‌ها و عباراتی با بار نژادپرستانه است که مانع از تبدیل فیلم به یک شاهکار کامل می‌شود؛ موضوعی که متأسفانه یادآور لحنی مشابه در «The Lords of Flatbush» چهار سال پیش است.