فیلم The Scorpion King: Book of Souls 2018

مَتهیوس، پادشاه عقرب، شخصیتی است که این بار توسط یک ساموانِ آمریکایی، یک فیلیپینی-آلمانی، یک فرانسوی-کانادایی و یک آمریکایی یهودی بازی شده و ظاهراً در هر تجسم کوتاه‌تر از قبل به نظر می‌رسد؛ این شخص قرار است حاکمی از بین‌النهرین (عراق امروزی) باشد. هرگز آدمی نبوده‌ام که اصرار داشته باشم ملیت بازیگر دقیقاً با ملیت تاریخیِ یک شخصیت قدیمی مطابقت داشته باشد (به‌خصوص وقتی دربارهٔ...

مَتهیوس، پادشاه عقرب، شخصیتی است که این بار توسط یک ساموانِ آمریکایی، یک فیلیپینی-آلمانی، یک فرانسوی-کانادایی و یک آمریکایی یهودی بازی شده و ظاهراً در هر تجسم کوتاه‌تر از قبل به نظر می‌رسد؛ این شخص قرار است حاکمی از بین‌النهرین (عراق امروزی) باشد. هرگز آدمی نبوده‌ام که اصرار داشته باشم ملیت بازیگر دقیقاً با ملیت تاریخیِ یک شخصیت قدیمی مطابقت داشته باشد (به‌خصوص وقتی دربارهٔ شخصیتی چند هزار ساله حرف می‌زنیم که اصلاً نمی‌توانیم مطمئن باشیم دقیقاً چه‌طور به‌نظر می‌رسیده). اما شاید بهتر باشد برای ظاهر شخصیت حداقل یک چارچوب تقریباً ثابت در سراسر فرنچایز تعیین کنند. Book of Souls ادعا می‌کند که آخرین قسمت این مجموعهٔ نسبتاً شلِ اسپین‌آف‌های The Mummy Returns است. اگر قرار بود مثل نسخهٔ سوم ادامه دهند شاید برایم تأسف‌انگیز می‌شد؛ اما دو قسمت اخیر دوباره تصمیم گرفته‌اند ایدهٔ نامعقولِ Scorpion King را جدی بگیرند (Book of Souls تا حدودی کمتر این‌طور است، اما باز هم بیش از حد است که بخواهم وارد جزئیات شوم). هرچند انیمیشن تیتراژ پایانی نسبتاً جالب بود. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما در کل محصولی ناتمام و ضعیف است. «The Scorpion King: Book of Souls» به‌طرز غافلگیرکننده‌ای تقریباً خوب است؛ حداقل این نظر من است، هرچند میانگین امتیازات چیز دیگری نشان می‌دهد. داستان فیلم ضعیف و کم‌رمق است، اما بازیگران و شخصیت‌ها برایم قابل‌تماشا بودند. زک مک‌گووان چهارمین بازیگری است که نقش اصلی را ایفا می‌کند و از نظر من از پیشینیانش بدتر نیست؛ حتی از ویکتور وبستر هم خوشم می‌آید، با وجود اینکه به وبستر به‌خاطر حضور دوباره‌اش علاقه‌مند شده بودم. مک‌گووان و پرل توسی به‌عنوان یک زوج بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. کیتی لوئیز ساندرز هم بازی خوب و قابل‌قبولی دارد، و انکیدو (با بازی ناتان جونز) برای فیلمی در این سطح واقعاً تأثیرگذار است — گریم و جلوه‌های ویژه‌اش عالی‌اند، گرچه شخصیت کاملاً از فیلم‌های ابرقهرمانی الهام گرفته شده است. دشمنان فیلم به اندازهٔ موارد یادشده قوی نیستند، اما عملکردشان قابل‌قبول است. همچنین یک قطعهٔ خوب در تیتراژ پایانی دارد که برایم خوشایند بود. به‌نظر می‌رسد اکثریت این فیلم را در حد سایر دنباله‌ها ارزیابی می‌کنند، اما برای من این بهترینِ دنباله‌ها (هرچند هنوز واقعاً خوب نیست) از زمان نسخهٔ اصلی دواِین جانسون است. گفته می‌شود جانسون در پشت یک بازسازی آیندهٔ این مجموعه قرار دارد؛ دیدن نتیجهٔ آن می‌تواند جالب باشد.