فیلم The Scorpion King 2002

وقتی The Scorpion King در سال ۲۰۰۲ اکران شد، سخت می‌شد تصور کرد که از میان این فرانچایز و پیش‌درآمدهایش (The Mummy و The Mummy Returns)، همین The Scorpion King باشد که در دهه بعد‌تر دوام بیاورد — هرچند وقتی به وجود Tomb of the Dragon Emperor فکر می‌کنید، دیگر آن‌قدر هم تعجب‌آور نیست. فیلم تا حدی همان شوخ‌طبعی اغراق‌شده‌ای را ارائه می‌دهد که می‌توانست باشد،...

وقتی The Scorpion King در سال ۲۰۰۲ اکران شد، سخت می‌شد تصور کرد که از میان این فرانچایز و پیش‌درآمدهایش (The Mummy و The Mummy Returns)، همین The Scorpion King باشد که در دهه بعد‌تر دوام بیاورد — هرچند وقتی به وجود Tomb of the Dragon Emperor فکر می‌کنید، دیگر آن‌قدر هم تعجب‌آور نیست. فیلم تا حدی همان شوخ‌طبعی اغراق‌شده‌ای را ارائه می‌دهد که می‌توانست باشد، ولی نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم از اینکه تصور کنم این فیلم چقدر می‌توانست بهتر باشد اگر یک اجرای در سطح Fast & Furious از دواین جانسون (راک) در نقش مَتایوس داشتیم. امتیاز نهایی: ★★ — نکات جذابی داشت، اما محصول نهایی ضعیف است. این فیلم که از The Mummy Returns نشأت گرفته، درامی نسبتاً سنگین و کند است که داستان «مَتایوس» (دواین جانسون)، یک آکّدی باستانی، را بازگو می‌کند که تلاش دارد جلوی پادشاه ستمگری به نام «مِمنون» (استیون برند) را بگیرد؛ مِمنون با کمک جادوگری که می‌تواند آینده را پیش‌بینی کند (کِلی هو با تقلیدی تا حدودی شبیه به ژان سیمور) حکومت می‌کند. فیلم از نظر فرمول روایی تا حد زیادی کلیشه‌ای است و چیز زیادی برای تخیل باقی نمی‌گذارد. گاهی خنده‌دار می‌شود، اما هرگز ظریف نیست؛ این بیشتر وسیله‌ای اکشن برای ستاره فیلم است — ستاره‌ای که ظاهر خوبی دارد اما چیز زیادی برای توصیه کردن به مخاطب ارائه نمی‌کند. نباید این فیلم را خیلی جدی گرفت، اما از نظر فاکتور سرگرمی من تا حدی از آن لذت بردم. برای من، تقریباً نود دقیقه‌ای سبک و سرراست بود و فیلم در طول این مدت توانست ریتم اکشن را خوب حفظ کند. انتخاب بازیگران هم مناسب است. دواین جانسون از نظر بیان دیالوگ بهترین نیست (و بازی‌اش بعداً بهتر شد)، اما آنچه کم می‌گذارد با حضور فیزیکی و توان بدنی‌اش جبران می‌کند. دیدن مایکل کلارک دانکن، کِلی هو، گرنت هِسلاو و برنارد هیل را هم دوست داشتم. استیون برند تنها بازیگری بود که در طول تماشای فیلم مرا قانع نکرد — نقش مِمنون تا حدودی قابل قبول است اما به‌عنوان ضعیف‌ترین حلقه ظاهر می‌شود. جلوه‌های ویژه هم نسبت به آثار اصلی کمتر استفاده شده‌اند که از این بابت نکته مثبتی است. همیشه برایم جالب است که ببینم چنین فرانچایزهایی چگونه می‌توانند پنج قسمت تولید کنند و من تا آن زمان از وجودشان بی‌خبر باشم؛ با این حال علاقه دارم قسمت‌های دیگر را هم ببینم.