فیلم Sisters 2015

برگزاری یک مهمانی بزرگ به سبک نوجوانان در دههٔ سی چه حسی دارد؟ گمان نکنید فیلم دربارهٔ مهمانی‌های دبیرستانی است؛ این یکی دربارهٔ زنانِ بالغ است. همین جاست که بسیاری اشتباه می‌کنند و ناامیدی‌شان را نشان می‌دهند. به نظر من فیلم کمدی خوش‌ساختی بود، اما قابل مقایسه با کمدی‌های بزرگ‌تر نیست. ممکن است با نوجوانان جور درنیاید، ولی برای بزرگ‌سالان با ذهن باز مشکلی ایجاد نمی‌کند....

برگزاری یک مهمانی بزرگ به سبک نوجوانان در دههٔ سی چه حسی دارد؟ گمان نکنید فیلم دربارهٔ مهمانی‌های دبیرستانی است؛ این یکی دربارهٔ زنانِ بالغ است. همین جاست که بسیاری اشتباه می‌کنند و ناامیدی‌شان را نشان می‌دهند. به نظر من فیلم کمدی خوش‌ساختی بود، اما قابل مقایسه با کمدی‌های بزرگ‌تر نیست. ممکن است با نوجوانان جور درنیاید، ولی برای بزرگ‌سالان با ذهن باز مشکلی ایجاد نمی‌کند. تا حدی فیلمی با تم مناسب برای بزرگ‌ترهاست. این اثر از کارگردان Pitch Perfect است و باز هم یک کمدیِ زن‌محور است. تینا فی و ایمی پولر هرچند ترکیبشان آن‌طور که باید انفجاری نیست، اما کم نیاوردند و تا حد زیادی جواب دادند. آن‌ها دو خواهر با شخصیت‌های متضاد‌اند. وقتی به خانهٔ دوران کودکی‌شان سر می‌زنند، تصمیم می‌گیرند قبل از تحویل خانه به صاحب جدید، یک مهمانیِ نهایی برگزار کنند. حضور کوتاه جان سینا عالی بود. در این فیلم زنانه، او تنها کسی بود که در مقایسه با دیگر مردان جذابیت مردانه‌ای نشان داد. داستان قابل قبول است، اما بخش عمدهٔ فیلم عملاً یک مهمانی عادی است که از کنترل خارج می‌شود. بنابراین انتظار تحول عمیق شخصیت‌ها یا داستانی پیچیده بی‌جاست. منظورم این است که این فیلم سرگرم‌کننده است، نه زندگی‌نامه یا مستند، و در هدف سرگرم‌کردن موفق عمل می‌کند. ۷/۱۰ "Sisters" واقعاً تلاش می‌کند. تینا فی و ایمی پولر قطعاً بین‌شان شیمی وجود دارد و برخی از بهترین لحظات فیلم از همین شیمی سرچشمه می‌گیرد. با این حال، فیلم چند بار کاملاً زمین می‌خورد. فیلم عمدتاً بر طنزی از نوع کرینج (خجالت‌آور) تکیه دارد. پر است از صحنه‌هایی که یک شخصیت یا دیگری دست به کارهایی خجالت‌آور می‌زنند. اگر این سبک به‌درستی به‌کار رود، می‌تواند بسیار مؤثر باشد، اما به نظر می‌رسد "Sisters" همه‌چیز را با چکش کرینج می‌کوبد تا حدی که اغراق به بار می‌آورد. این موضوع پیش‌بینی‌نشده نیست، و همچنین استفادهٔ فراوان از طنزهای بدنی و جنسی در فیلم مشهود است. البته در میان این‌ها لحظات خوبی هم وجود دارد. مشکل اصلی این است که انگار نویسندگان فهرستی از موقعیت‌های «بامزه» تهیه کرده‌اند و سعی داشته‌اند همه‌شان را در یک قالب شُل جا دهند. وقتی هر چیزی را به دیوار می‌زنید تا ببینید چه چیزی می‌چسبد، ناگزیر تکه‌های بدردنخور هم روی زمین می‌افتد.