انیمیشن Leap! 2016

رویاپردازی آسان است، اما دنبال کردنش نیاز به تمام تلاش دارد. من معمولاً از انیمیشن‌های اروپایی تعریف می‌کنم، خصوصاً به‌خاطر حفظ زبان و روحِ دو‌بعدی در برخی آثار. این به‌معنای ضعف در قالب سه‌بعدی نیست؛ فیلم «شازدهٔ کوچولو» نمونه‌ای عالی از یک انیمیشن سه‌بعدی باکیفیت خارج از هالیوود بود که از نظر فنی و محتوایی در سطح آثار دیزنی و پیکسار قرار داشت. اما تولید چنین...

رویاپردازی آسان است، اما دنبال کردنش نیاز به تمام تلاش دارد. من معمولاً از انیمیشن‌های اروپایی تعریف می‌کنم، خصوصاً به‌خاطر حفظ زبان و روحِ دو‌بعدی در برخی آثار. این به‌معنای ضعف در قالب سه‌بعدی نیست؛ فیلم «شازدهٔ کوچولو» نمونه‌ای عالی از یک انیمیشن سه‌بعدی باکیفیت خارج از هالیوود بود که از نظر فنی و محتوایی در سطح آثار دیزنی و پیکسار قرار داشت. اما تولید چنین آثارِ باکیفیت کم و پرهزینه است، بنابراین معمولاً به زبان انگلیسی ساخته می‌شوند تا بازار بین‌المللی‌تری پیدا کنند. این فیلم فرانسوی در زبان انگلیسی ساخته شده و با همکاری کانادا تولید شده است. فیلمی دوست‌داشتنی است که مخاطب اصلی‌اش بچه‌های کوچک و به‌ویژه دختران است تا آنها را برای مسیر رقص باله ترغیب کند. شخصیت‌ها و صحنه‌ها بامزه‌اند، اما قصه بسیار آشناست و شباهت‌هایی با «اَگوست راش» دارد، فقط در حوزهٔ علاقه متفاوت است. من کارشناس باله نیستم، اما بعضی قسمت‌های مربوط به رقص برایم ناهمخوان بود. می‌دانم در انیمیشن‌ها قوانین جاذبه الزاماً رعایت نمی‌شوند، شاید دیدن این جزئیات از زاویهٔ یک بزرگ‌سال ذهنم را تحت‌تأثیر قرار داد؛ با این حال چیزی از لذت بردنم نکاست. داستان در دههٔ ۱۸۸۰ فرانسه می‌گذرد، زمانی که برج ایفل و مجسمهٔ آزادی در حال ساخت بودند. دختری یتیم و فقیر به نام فلیسی از یتیم‌خانه همراه با پسری فرار می‌کند تا رویایِ بالرینا شدن را دنبال کند. آنها به پاریس می‌رسند و خیلی زود راهشان از هم جدا می‌شود؛ برای فلیسی مسیر هموار نیست و او حتی با آگاهی از اشتباه بودن تصمیمی، از فرصتی که پیش می‌آید استفاده می‌کند. «تو چیزی داری که او فقط می‌تواند در خواب ببیند: شور و اشتیاق!» فیلم نشان می‌دهد با همهٔ پیچیدگی‌ها تا کجا می‌توان برای تحقق رویا پیش رفت؛ موضوع شامل میزان تعهدی است که فرد برای برآورده کردن توقعات مربی، رقیبان و دیگران می‌گذارد و این‌که علاقهٔ واقعی تنها شور و هیجان نیست، بلکه آمادگی برای فداکاریِ همه‌جانبه است. سفر فلیسی از هیچ تا آستانهٔ چیزی جدید که می‌تواند زندگی‌اش را تعریف کند، در حدود نود دقیقه روایت می‌شود. این فیلم «بیلی الیوت» دیگری نیست. انیمیشن‌ها معمولاً در ژانرهای کمدی، فانتزی و موزیکال قرار دارند و اخیراً ماجراجویی و علمی‌تخیّل رشد یافته‌اند. من به‌خاطر نمی‌آورم تاکنون فیلم انیمیشنیِ رقصی مشابهی دیده باشم — نزدیک‌ترین نمونه شاید «پاهای شاد» باشد که ده سال پیش ساخته شد. بنابراین این اثر محصولی منحصربه‌فرد است و برای طرفداران انیمیشن تماشای آن ضروری به‌نظر می‌رسد. با این‌حال داستان قابل‌پیش‌بینی است و بسیاری از سکانس‌ها عمداً کش‌دار و کلیشه‌ای شده‌اند، چیزی که برای مخاطب خردسال و کسانی که تجربهٔ سینمایی کمتری دارند کار می‌کند؛ بزرگ‌ترها ممکن است از این بابت ناخشنود باشند. اکثر گویندگان صدا بازیگران آمریکایی شناخته‌شده‌ای هستند که به کیفیت فیلم کمک کرده‌اند. ترکیب شخصیت‌ها متنوع و موفق است و گاهی از تم اصلی فاصله گرفته و تنوع ایجاد می‌کند، مثلاً علاقهٔ پسر به اختراع‌کردن که نقش مهمی در پیچ‌وخم‌های داستان دارد. اگر این فیلم از هالیوود بیرون آمده بود شاید آن‌چنان چشمگیر به‌نظر نمی‌رسید، اما با توجه به منشأ فرانسوی و موضوع انتخابی، باید تلاش سازندگان را تحسین کرد. در مجموع فیلم از آنچه نقدها و امتیازدهی‌های متوسط در اینترنت نشان می‌دهند، بهتر است. این یک فیلم باله‌ای است؛ یعنی برای مخاطب مشخصی ساخته شده — نه اینکه فقط طرفداران باله آن را ببینند، بلکه کسانی که در گروه مخاطبان مورد نظر فیلم قرار می‌گیرند نباید آن را از دست بدهند. به طور کلی ارزش دیدن دارد، اما برای همه مناسب نیست. ۷/۱۰