فیلم Monster Trucks 2016

فیلمی هدفمند اما ناکام فیلم شباهت‌های زیادی با آثار دیگر دارد، شاید نه به‌طور مستقیم. امروزه مرسوم شده که نسخه‌ای از موضوعات ویژه‌ی بزرگسالان را برای کودکان (و گاهی زنان) بسازند، پس نباید از این بابت زیاد گله کرد؛ شاید اصلاً مخاطب هدف کسانی نیستند که از این رویکرد دلخور می‌شوند. به نظرم این فیلم کاملاً برای کودکان ساخته شده است؛ در غیر این صورت رتبه‌بندی...

فیلمی هدفمند اما ناکام فیلم شباهت‌های زیادی با آثار دیگر دارد، شاید نه به‌طور مستقیم. امروزه مرسوم شده که نسخه‌ای از موضوعات ویژه‌ی بزرگسالان را برای کودکان (و گاهی زنان) بسازند، پس نباید از این بابت زیاد گله کرد؛ شاید اصلاً مخاطب هدف کسانی نیستند که از این رویکرد دلخور می‌شوند. به نظرم این فیلم کاملاً برای کودکان ساخته شده است؛ در غیر این صورت رتبه‌بندی «نیمه‌مجاز برای همه» (PG) نمی‌گرفت. اگرچه فیلم اصالت زیادی ندارد، تا حدودی از تماشای آن لذت بردم. داستان طبق الگوی معمول پیش می‌رود: معرفی شخصیت‌ها، سپس آزاد شدن موجودات باستانی که سال‌ها در بند بوده‌اند و ورودشان به جامعه انسانی. یکی با این موجود دوستی می‌کند، عده‌ای در تلاش برای شکارش هستند و بقیه یا بی‌طرف‌اند یا از جریان بی‌اطلاع. هیچ اتفاق غیرقابل‌پیش‌بینی‌ای در کار نیست. روایت تا پایانی که بیشترین فشار را می‌گذارد ادامه می‌یابد، اما در مجموع نتوانست انتظارات معمول را برآورده کند. عنوان خوب، ایده‌ی خوب و حتی گرافیک در حد قابل قبول بود، اما بدل‌کاری‌ها قوی نیستند و بازی‌ها هم سطح میانگین دارند. احساس می‌کنم این قصه بیشتر می‌توانست به سریالی تلویزیونی تبدیل شود تا یک فیلم سینمایی؛ بهتر است اگر قرار است دنباله‌ای ساخته شود، تولید به تلویزیون منتقل شود. با این وجود، این فیلم برای کودکان خردسال سرگرم‌کننده است و مخاطب اصلی‌اش باید آن‌ها باشند. خلاصهٔ من از Monster Trucks این است: من از آن خوشم نیامد، اما در مقام یک فیلم کودکانه تا حدی قابل قبول است. امتیاز: 5.5/10 (نهایتاً دو ستاره). خلاصهٔ داستان و نقد بازیگران «تریپ» (با بازی لوکاس تیِل) نوعِ پسرِ ساده و معمولیِ محل است که در یک انبار ضایعات کار می‌کند و موجودی بزرگ و شبیه هشت‌پا پیدا می‌کند که دوست دارد زیر شاسی وانت‌ها نفوذ کند و آن‌ها را بزرگ‌تر، سریع‌تر و چالاک‌تر کند. تنها چیزی که در عوض می‌خواهد خوراکِ ثابتِ روغن است؛ مثل نوزادی که حسابی شیر می‌خورد، این موجودات هم همیشه اشتهای زیادی دارند. این‌ها در اصل ساکن دریا بوده‌اند، اما شرکتی فعال در حفاری و استخراج (فرکینگ) تهدیدشان می‌کند؛ هم منبع روغن آن‌ها را هدف گرفته و هم خودشان را. در ادامه، کار نجات به تریپ و دوست جسورش، «مریدیت» (با بازی جِین لوی) می‌افتد تا هم موجودات را نجات دهند و هم نقشه‌های شیطانی شخصیت «ریس تنسون» با بازی راب لاو را ناکام بگذارند. دنی گلوور هم در فیلم حضور دارد که نشان می‌دهد کارگردان کریس وِج افراد مطرحی را می‌شناسد، اما شاید بهتر بود روی فیلمنامه و بازیگرِ اصلی‌تری تمرکز می‌کرد. تیِل از نظر ظاهری خوش‌نماست اما هیچ کشش یا حضور قوی‌ای روی پرده ندارد؛ و از او به پایین، این ماجرای علمی-تخیلی با پیام‌های محیط‌زیستی کمی شعارزده و ارائه‌ای دست‌پاچه، خیلی طول می‌کشد تا به پایان برسد، پایانی که همه چیز را به نوعی «جای خودش» بازمی‌گرداند و تماشاگر را وادار به واکنش‌های ملایم و دلسوزانه می‌کند. بخش‌هایی از بدل‌کاری‌ها احتمالاً ساختنش برای سازندگان لذت‌بخش بوده و وقتی فیلم کاملاً به حرکت می‌افتد، شتاب بیشتری پیدا می‌کند، اما متأسفانه مجموعِ این اجزا ارزشی فراتر از محیط کار تریپ — یعنی همان انبار ضایعات — ندارند.