فیلم A Kind of Loving 1962

نمی‌توانم ادعا کنم همیشه طرفدار پر و پا قرص آلن بِیتس بوده‌ام، اما در این درام عاشقانه که برای زمان خود تا حدی جسورانه است، بازی او واقعاً تأثیرگذار است. او نقش کارگر کارخانه‌ای به نام «ویک» را دارد که کمی به «اینگرید» (جون ریچی) علاقمند می‌شود — در واقع خودِ او بیشتر شیفتهٔ ویک است. آنچه رخ می‌دهد نوعی نامزدی پرشور و علنی، دیدن...

نمی‌توانم ادعا کنم همیشه طرفدار پر و پا قرص آلن بِیتس بوده‌ام، اما در این درام عاشقانه که برای زمان خود تا حدی جسورانه است، بازی او واقعاً تأثیرگذار است. او نقش کارگر کارخانه‌ای به نام «ویک» را دارد که کمی به «اینگرید» (جون ریچی) علاقمند می‌شود — در واقع خودِ او بیشتر شیفتهٔ ویک است. آنچه رخ می‌دهد نوعی نامزدی پرشور و علنی، دیدن فیلمی با هم، یک بوسه در ساحل و سپس... بارداری اوست؛ ازدواجی شتاب‌زده در پی این ماجرا صورت می‌گیرد و گرچه زوج واقعاً یکدیگر را دوست دارند، از همان ابتدا نشانه‌های ناخوشایندی در رابطه دیده می‌شود. ویک شخصیتی جاه‌طلب است. ریشه‌های طبقهٔ کارگر و سنتی او چیزی است که می‌خواهد پشت سر بگذارد. وضعیت خانوادگی جدیدش او را گرفتار و محصور احساس می‌کند؛ انگار آینده‌اش از او ربوده شده است. طبیعتاً شخصیت او دگرگون می‌شود و همین اختلافاتی میان او و همسرش — و همچنین مادرزنش (تورا هرد) که با آن‌ها زندگی می‌کند و هرگز فرصتی برای اظهار وجود از دست نمی‌دهد — به وجود می‌آورد. تا کی می‌تواند این وضع ساختهٔ دست خود را تحمل کند تا بالاخره چیزی فرو بریزد؟ بِیتس در نقش مردی که هرچه بیشتر ناامید و سرخورده می‌شود، باورپذیر است، و ریچی نیز در نقشی که کم‌کم از سوی شوهری که دوستش دارد اما او را درک نمی‌کند طرد می‌شود، خوب ظاهر می‌گردد. هرد هرچند حضور کمی دارد، اما تصویری هوشمندانه ارائه می‌دهد که بسته به دیدِ بیننده می‌تواند هم مادرِ دخالت‌گر و هم والدِ مسئول و دلسوز به‌نظر برسد. اگرچه روایت عمدتاً از دید ویک است، به‌نظر می‌رسد جان شلزینجر به اندازهٔ کافی ابهام در وفاداری باقی می‌گذارد تا تماشاگران دربارهٔ آن قضاوت کنند. اگرچه در این فیلم چیزی آن‌چنان صریح یا توهین‌آمیز به چشم نمی‌خورد که در سال 1962 جنجال‌برانگیز باشد، محتوای آن هنجارهای اجتماعی ریشه‌دار دربارهٔ ازدواج، انتخاب و آرزوها را به‌شکلی قدرتمند به چالش می‌کشد. فیلم داستانی را پیش می‌گذارد که آرام شکل می‌گیرد — اما همان‌طور که اغلب عاشقانه‌ها چنین‌اند، ارزشِ انتظار را دارد.