فیلم The Reader 2008

داوید کراس در این داستان درباره پسری جوان ("مایکل") بسیار مؤثر است که در پی پناه گرفتن از باران به درگاه "هانا" (کتی وینسلت) می‌رسد. به سرعت، این پسر پانزده ساله به معشوقه او تبدیل می‌شود و در عوض، او از او می‌خواهد که برایش بخواند. او به زودی دلبسته می‌شود و وقتی یک روز به آپارتمانش می‌رود و می‌بیند که او رفته، ویران می‌شود....

داوید کراس در این داستان درباره پسری جوان ("مایکل") بسیار مؤثر است که در پی پناه گرفتن از باران به درگاه "هانا" (کتی وینسلت) می‌رسد. به سرعت، این پسر پانزده ساله به معشوقه او تبدیل می‌شود و در عوض، او از او می‌خواهد که برایش بخواند. او به زودی دلبسته می‌شود و وقتی یک روز به آپارتمانش می‌رود و می‌بیند که او رفته، ویران می‌شود. سی سال بعد، او - حالا با بازی رالف فاینس - به بازنگری داستان او می‌پردازد و متوجه می‌شود که او به خاطر اینکه یک نگهبان اردوگاه زندانیان نازی بوده، محاکمه شده و به حبس ابد محکوم شده است. در طول دوران زندانی بودنش، این دو به مکاتبه ادامه می‌دهند و او برای کمک به یادگیری خواندنش، نوارهایی برای او می‌فرستد. استیون دالدرای در اینجا یک شاهکار ظریف خلق کرده است. وینسلت در نقش خود بسیار قوی است، زیرا داستان از یک خیال‌پردازی جنسی برای این جوان به قسمت دوم تاریک‌تر و وحشتناک‌تر منتقل می‌شود. بازی وینسلت به طرز نگران‌کننده‌ای طبیعی است؛ از معشوقه‌ای بازیگوش و سخاوتمند - هرچند با خلق و خویی متغیر - برای این پسر naïve، تا زنی نفرت‌انگیز و به‌وضوح بی‌رحم در محاکمه‌اش. با این حال، دالدرای به طریقی موفق می‌شود که حتی اندکی همدردی برای او برانگیزد. آیا او ذاتاً بد بود یا فقط ذاتاً ضعیف - یا هر دو؟ آیا او به اندازه "مایکل" جوانی که ملاقات کردند، به محبت نیاز داشت؟ داستان او، داستانی از خشکی عاطفی است که در یک خانواده بزرگ با رابطه‌ای دور و سرد با پدرش بزرگ شده است و داوید کراس واقعاً در این نقش درخشان است. در ابتدای فیلم، صحنه‌های جنسی زیادی وجود دارد، اما این صحنه‌ها بی‌دلیل نیستند؛ این صحنه‌ها کاوشی برای هر دو نفر است و این نزدیکی همچنین به داستان غم‌انگیزی که در نهایت روایت می‌شود، غنا می‌بخشد. با اینکه این فیلم به طور قابل‌توجهی باعث تفکر درباره مفهوم بخشش و آشتی می‌شود، به من یادآوری کرد که بسیاری از افرادی که در ماشین نازی گرفتار شده بودند، بی‌سواد و ترسو بودند. همچنین لازم به ذکر است که برونو گانز در نقش استاد حقوقش "رول" نقش ظریفی ایفا می‌کند. این شخصیت به‌عنوان یک واسطه حیاتی برای این جوان عمل می‌کند تا با آنچه که فکر می‌کرد او بوده، و آنچه که حالا می‌داند تبدیل شده، کنار بیاید. ریتم این تولید سنجیده است، عکاسی اغلب صمیمی و ماندگار است و توجه به جزئیات از سوی طراح تولید نیز به این داستان لمسی و احساسی قوت می‌بخشد که واقعاً ارزش تماشا را دارد. من این فیلم را پس از صحنه‌های زیبای جنسی خاموش نکردم فقط به این دلیل که دو نفر دیگر هم با من آن را تماشا می‌کردند. واقعاً صحبت کردن "آلمانی‌ها" به زبان انگلیسی تمام حس تعلیق را برای من نابود کرد. این فیلم یک بازآفرینی وحشتناک از سوی بریتانیایی‌ها از یک کتاب آلمانی برنده جوایز است. شاید فقط کسی از نسل‌های پس از هولوکاست (به معنای برتولت برشت) باید این فیلم را می‌ساخت. دو ستاره برای وینسلت و کراس. بقیه فیلم ضعیف است.