فیلم Monster 2003

«ممکن است هر طور که خواستیم متفاوت باشیم، اما نمی‌توان آدم کشت!» «مانستر» روایت تاریک آیلین وورنوس است؛ زنی روسپی و یکی از شناخته‌شده‌ترین قاتلان زنجیره‌ای زن در آمریکا. فیلم بر پایهٔ واقعیت‌های زندگی و مرگ او ساخته شده و عمدتاً روی سال پایانی آزادی‌اش متمرکز است. پس از ورود به رابطه‌ای نامتعارف با سلбі وال، وورنوس که از سوءاستفادهٔ مداوم مردان خسته شده، شروع می‌کند...

«ممکن است هر طور که خواستیم متفاوت باشیم، اما نمی‌توان آدم کشت!» «مانستر» روایت تاریک آیلین وورنوس است؛ زنی روسپی و یکی از شناخته‌شده‌ترین قاتلان زنجیره‌ای زن در آمریکا. فیلم بر پایهٔ واقعیت‌های زندگی و مرگ او ساخته شده و عمدتاً روی سال پایانی آزادی‌اش متمرکز است. پس از ورود به رابطه‌ای نامتعارف با سلбі وال، وورنوس که از سوءاستفادهٔ مداوم مردان خسته شده، شروع می‌کند به کشتن کسانی که به سراغ خدمات او می‌آیند. این نخستین تجربهٔ بلند کارگردانی پتی جنکینز است و فیلمی غم‌انگیز و تأثیرگذار است. شاید تا حدی در جهت تصویری که وورنوس خود از «هیولا»یی که ساخته بود، به بیننده نزدیک شود، اما در کل ترکیب درستی از همدلی و انزجار دارد که آن را تجربه‌ای جذب‌کننده و ناخوشایند می‌کند. شارلیز ترون که قبلاً مدل بوده، دگرگونی عظیمی را پشت سر می‌گذارد تا به وورنوس تبدیل شود؛ آن‌چنان تغییر کرده که تقریباً نشناختنی است. با اضافه‌وزن، آرایشی فرسوده و چهره‌ای فرسوده‌شده، ترون نمایشی سترگ از زنی آشفته و در آستانهٔ جنون ارائه می‌دهد. ترون در سراسر فیلم بدون تکیه بر هیاهو یا اغراق، بی‌امان است. به‌دست‌آوردن همدلی با شخصیتی این‌قدر خشن خود مهارتی بزرگ است، و سپس با اعتقاد کامل در چند ثانیه تبدیل او به موجودی هیولایی؟ تقریباً جادویی است. کریستینا ریچی در نقش سلبی کنار ترون خوب عمل می‌کند؛ سلبی وال، دختری نابالغ و ناآگاه از مسیری که در آن قدم گذاشته، با تجسم بسیار خوبی از سوی ریچی نمایش داده می‌شود. در پرتو بازی قدرتمند ترون، شایستگی ریچی این است که با ویژگی‌های لطیف خود به فیلم عمق می‌افزاید و به عجیب‌بودن این پیوند تأکید می‌کند. فیلم قطعاً سخت است و پس از تیتراژ پایانی بیننده با احساسی از همدلی نسبت به وورنوس و زندگی‌ای که داشته تنها می‌ماند. درست یا غلط‌بودن این احساس بستگی به تماشاگر دارد، و احتمالاً این هم سؤال‌برانگیز است که آیا چنین نیتی از سوی جنکینز بوده یا نه. اما «مانستر» به‌عنوان مطالعه‌ای تلخ دربارهٔ شخصیتی ناامید و از طریق رسانهٔ سینما، ما را به تماشای چیزی بسیار ناپایدار و تند دعوت می‌کند. (امتیاز: 7.5/10) ---------- فیلم خوب بود، اما بیشتر شبیه یک داستان عشق سادیستی بود. چیزی که آنها نتوانستند نشان دهند، واقعاً دیوانگی‌اش بود. بهتر بود کمتر روی داستان عاشقانه تمرکز می‌کردند و بیشتر به جنون او می‌پرداختند. این زن واقعاً دیوانه بود! همهٔ مصاحبه‌های دیوانه‌وارش و انفجارهای عصبی‌ای که در دادگاه داشت، کجاست؟ این فیلم تا حدی سعی می‌کند تو را نسبت به او دلسوز کند، در حالی که واقعاً نشان نمی‌دهد چقدر واقعاً دیوانه بوده است. ---------- شارلیز ترون در نقش آیلین وورنوسِ فرودست واقعاً متقاعدکننده است؛ شخصیتی واقعی که در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ در فلوریدای آمریکا از روسپی به قاتل زنجیره‌ای تبدیل شد. حرفهٔ او خطرناک است و او با برخی از پست‌ترین عناصر زندگی روبه‌رو می‌شود که ممکن است یا با پول یا با ضرب و شتم از او «پاداش» بگیرند. پس از یک برخورد به‌ویژه سمی است که او خود را در یک بار همجنس‌گرا می‌یابد و با سلبی (کریستینا ریچی) آشنا می‌شود. در ابتدا نسبت به نیت‌های دوست جدیدش بسیار شک‌زده است، اما به‌سرعت تصمیم می‌گیرد سطح‌ زندگی‌اش را ارتقا دهد و برای هر دوی‌شان تلاش کند. آن‌وقت است که می‌فهمد می‌تواند مردانی را که برای رابطهٔ جنسی مراجعه می‌کنند فریب دهد، به‌جای ارضای نیازهایشان، شش گلوله به آنان بزند و با کیف پولشان راهی شود. او بدون شک تا حدی روانی است، اما ذاتاً شرور نیست — گاهی هم برای قربانیان ناچیزش دلسوزی می‌کند. با این حال در بیشتر مواقع بی‌رحم است و این بی‌رحمی توجه مأموران فدرال را جلب می‌کند و همچنین رابطهٔ از پیش‌تنش‌یافتهٔ او با سلبی را در معرض خطر قرار می‌دهد. تاریخ سرنوشت او را نشان می‌دهد، اما هرچند اعمال انتقام‌جویانه‌اش توجیه‌پذیر نیست، ترون باز هم موفق می‌شود به این زن حس سرسختی و شرافت را ببخشد. وورنوس واقعی از نوجوانی در معرض محرومیت و سوءاستفاده بوده و در طول زندگی‌اش مجبور شده تا جای ممکن از خود دفاع کند، و این موضوع در اینجا به‌خوبی با نوشتار محکم و روحیهٔ مبارزه‌جویانهٔ هر دو زن به تصویر کشیده شده است. فیلم نگاهی قدرتمند به زیرپوست ناپاک جامعه‌ای دارد که در آن سکس کالایی است و مشتریان آن بهتر از حیوانات در حال جفت‌گیری نیستند، و گاهی داستان دیدن آن دشوار است. پایان‌بندی کمی فشرده و شتاب‌زده به‌نظر می‌رسد، اما در سراسر فیلم با بافتی خشن و انسانی قابل‌باور باقی می‌ماند.