فیلم Jurassic Park III 2001

این فیلم به همان اندازه که فیلم قبلی بی‌نتیجه بود، بی‌فایده است. حداقل جلوه‌های رپتورها دوباره به سطح استاندارد برگشته‌اند. «آلان!» امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی داشت که برایم جذاب بودند، اما در کلیت کار چندان جواب نداد. --- داروینیسم معکوس — بقا برای احمق‌ترین‌ها. هشت سال پس از وحشت‌های پارک ژوراسیک، دکتر آلن گرنت از زندگیش راضی است و هیچ‌چیز روی زمین نمی‌تواند او را به یکی از...

این فیلم به همان اندازه که فیلم قبلی بی‌نتیجه بود، بی‌فایده است. حداقل جلوه‌های رپتورها دوباره به سطح استاندارد برگشته‌اند. «آلان!» امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی داشت که برایم جذاب بودند، اما در کلیت کار چندان جواب نداد. --- داروینیسم معکوس — بقا برای احمق‌ترین‌ها. هشت سال پس از وحشت‌های پارک ژوراسیک، دکتر آلن گرنت از زندگیش راضی است و هیچ‌چیز روی زمین نمی‌تواند او را به یکی از «جزایر این‌جن» بازگرداند. مشکل از جایی شروع می‌شود که پل و آماندا کیربی در جست‌وجوی پسر گمشده‌شان، او را بدون اطلاع به ایزلا سورنا می‌برند و دوباره دایناسورها قرار است بر دنیای تکامل‌یافته‌شان فرمانروایی کنند. فیلم عملاً حول و حوش ۸۳ دقیقه است و حس می‌کنید جو جانستون (جومانجی) می‌دانسته باید سریع کارش را انجام دهد و فوراً برود. واقعاً JP3 شبیه یک فیلم تجاری سریع است؛ فرمول از بالا مشخص است: چند شخصیت آزاردهنده را روی جزیره رها کن و ببین آیا می‌توانند از دست دایناسورها زنده بمانند یا نه. اینکه سازندگان موفق شده‌اند سم نیل و ویلیام اچ. میسی را با چنین فیلمنامه‌ی ضعیفی به پروژه بیاورند، تعجب‌آور است. شاید درست مانند اینکه کاراکتر نیل در فیلم فریب می‌خورد، در زندگی واقعی هم فریب بخورد... با این حال، این فیلم اصلاً یک فاجعه نیست. جانستون که می‌داند تماشاگر دنبال اکشن دایناسورهاست، وقت را تلف نمی‌کند و موجودات را رها می‌کند تا روی گروه ناهمگون ما فرود آیند. با وجود طبیعت بیشتر کودکانه‌ی اثر (بیشتر شبیه ماجرای تعقیب و گریز تا خطر هیولایی)، همه‌چیز نسبتاً درخشان و لذت‌بخش است. ممکن است آرزو کنید تئا لئونی پرخاشگر خورده شود، یا در برخی صحنه‌های آلِساندرو نیولا ناخودآگاه بخندید (آیا این ادای دِینی به سوپرمن است؟)، اما حداقل به‌اندازه‌ای سرگرم‌کننده است که ایراداتش بخشیده شوند — عمدتاً به خاطر موجودات و مدت زمان نسبتاً کوتاهش. امتیاز: ۵/۱۰ --- می‌توانم بفهمم چرا بعضی بینندگان JP3 را سرگرم‌کننده می‌دانند، اما من تاب تحملش را ندارم، متأسفم. بیش‌تر شبیه یک پارودی است تا تلاش جدی برای ساخت دنباله‌ای خوب. حس تعلیق و شگفتی کاملاً از بین رفته است. حتی تلفیق CGI و آتوماتون‌ها هم بد به نظر می‌رسد. شخصیت‌های جدید را هم تحمل نکردم، اوف. شاید فردا نظرم عوض شود، اما Fallen Kingdom (در نسخه‌های بعدی) ویژگی‌های قابل‌جبران‌تری دارد، هرچند آن هم نسبتاً ضعیف است و برای طرفداران سری ناراحت‌کننده خواهد بود. فکر نمی‌کنم دیگر هرگز JP3 را بازبینی کنم. امتیاز: D- --- می‌شود این را «ژوراسیک پارک لایت» نامید. همه چیز در آن تقلیل یافته است. مدت زمان کوتاه‌تر و خط قصه فشرده‌شده به حدی است که تقریباً خلاصه می‌شود در گروه کوچکی که دنبال کودکی در باغ‌وحش خشونت‌آمیز می‌گردند. آنها سم نیل را دوباره به مجموعه بازگردانده‌اند و به‌میزان کمتری لورا درن را، اما فیلم غیبت شخصیت ایان جف گولدبلوم را حس می‌کند. فیلمنامه این کمبود را می‌پذیرد و آلان گرنت گاهی نقل‌قول‌ها و نظریه‌هایی از ایان را بیان می‌کند. به نظر می‌رسد استعداد ویلیام اچ. میسی در این نقش کمی تلف شده باشد. حداقل فیلم سرگرم‌کننده است؛ نماهای باشکوه از گله‌های دایناسور و نقاطی از طنز اجباری وجود دارد. می‌شد از ارتقاء رپتورها به موجوداتی متفکر و نقشه‌کش که قرار است از انسان‌ها برتر باشند، صرف‌نظر کرد؛ کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسید. بهترین لحظه برای من وقتی بود که آلان فهمید پلی که از آن عبور می‌کردند بخشی از قفس پرندگان پتروداکتیل‌هاست. --- دیگر پارک موضوعی نیست. مردم هنوز به جزیره می‌روند. گروه کوچکی در جزیره گرفتار می‌شوند و با دایناسورها روبه‌رو می‌شوند. --- اگرچه این فیلم همچنان از فیلم اول ضعیف‌تر است، اما بی‌تردید از دومی بهتر است. سم نیل با حیله به ایزلا سورنا کشانده می‌شود — ظاهراً به‌عنوان راهنمای هوایی توریستی — تا بفهمد این یک ترفند بوده برای کمک به کیربی و همسرش آماندا در یافتن پسرشان که چند هفته قبل هنگام پاراگلایدینگ روی جزیره گم شده بود. فیلم ماجرایی معمولی با تعداد زیادی موجود بزرگ، ولوسیرپتورها و تلفن‌های ماهواره‌ای ناقص است. کلی خشونت فانتزی، غرش و هیجان دارد و کارش را تا حدی خوب انجام می‌دهد — گرچه باید اعتراف کنم که مایلم شخصیت تحریک‌آمیز چارلی را به یکی از گوشت‌خواران خوش‌آمدی می‌دادم از لحظه‌ای که وارد صحنه می‌شود. --- دیدم دو فیلم اول را، پس این یکی را هم دیدم. دکتر آلن گرنت (سم نیل) توسط آماندا (تئا لئونی) و پل (ویلیام اچ. میسی) کیربی فریب داده می‌شود تا به جزیره دوم برود و آن‌ها دنبال پسر گمشده‌شان اریک (ترور مورگان) هستند. چند بازیگر فرعی هم همراه می‌شوند تا خوراک دایناسورها باشند بدون اینکه کسی بابت از دست رفتن شخصیت‌هایشان نگران باشد. دویدن زیاد، یک اوج داستانی که هرگز رخ نمی‌دهد، و وعده‌ی دنباله‌ای دیگر که محقق نشد. خلاصه بگویم، این فیلم کلی چیزها را از دو فیلم قبلی می‌دزدد. صحنه‌ای با «مدفوع دایناسور» هست، و یک شخصیت ظاهراً می‌میرد و مجبوریم وقت تلف کنیم تا ببینیم او زخمی اما زنده ظاهر می‌شود یا نه. این فیلم را با «بازگشت به آینده: قسمت دوم» مقایسه می‌کنم؛ آن هم به‌عنوان پیوندی برای قسمت‌های آینده عرضه شد اما به‌تنهایی قابل‌اتکا نیست. اگر قرار است یک فرنچایز بزرگ ادامه پیدا کند، انتظار دارید قسمت سوم حتی بزرگ‌تر از دو قسمت اول باشد؛ در اینجا خبری از آن نیست. جلوه‌های ویژه در برخی جاها خوب و در جاهای دیگر ضعیف‌اند. گرافیک دایناسورها خوب است، اما فیلمنامه چه شده؟ سازندگان تصمیم گرفته‌اند که تماشاگر فقط حملات دایناسورها می‌خواهد و انواع و اقسام آن‌ها را می‌ریزند؛ این‌ها انگار ضبط رزومه‌ای برای جلوه‌های ویژه است. مجموعه‌ای از صحنه‌های برتر تعقیب، حمله و خورده شدن است، با خشونتی در سطح PG-13، اما بدون هیچ تعلیق یا ترس واقعی. صحنه‌های اکشن شروع می‌شوند—مثل دایناسوری کنار فنس فلزی—بعد تمام می‌شوند چون انسان‌ها فرار می‌کنند، حرف می‌زنند و دوباره تعقیب می‌شوند. آیا دیگران دست از همراه کردن سم نیل با کودکان برمی‌دارند؟ پسر نوجوان اینجا از زوج احمق‌مآب فیلم اول بهتر است، اما از دیدن شیرین‌کاری‌های احساسی‌اش خسته شدم. راجع به معلم جوان گرنت، بیلی (آلِساندرو نیولا)، عملاً چیزی به یاد ندارم؛ نقش او آن‌قدر خالی و بی‌تفاوت است که از صفحه محو می‌شود. مدام فکر می‌کردم «این کیه؟ آه، آره، بیلی با چند تخم رپتور دزدیده‌شده.» میسی و لئونی عملکرد قابل‌قبولی دارند، اما این فیلمنامه بیشتر از آن‌ها می‌طلبید. اگر دو قسمت اول را دیده‌اید، شاید بد نباشد این را هم ببینید؛ بد است اما چه زمانی استودیوها از تحمیل یک فرنچایز متوسط به ما دست کشیده‌اند؟