فیلم ARQ 2016

این شاید یکی از کندترین اوج‌گیری‌های یک فیلم باشد که دیده‌ام. یادآور بازی ویدیویی‌ای است که قبلاً بازی می‌کردی: اوایل از مرحلهٔ اول هم جلو نمی‌رفتی؛ بعد کم‌کم و مطمئن پیش می‌رفتی و از اشتباهاتت یاد می‌گرفتی، اگرچه اغلب مجبور بودی از نو شروع کنی... همین وضع دربارهٔ این فیلم هم صدق می‌کند؛ رابی امت و ریچل تیلور در حلقهٔ زمانی‌ای گرفتارند که به تدریج...

این شاید یکی از کندترین اوج‌گیری‌های یک فیلم باشد که دیده‌ام. یادآور بازی ویدیویی‌ای است که قبلاً بازی می‌کردی: اوایل از مرحلهٔ اول هم جلو نمی‌رفتی؛ بعد کم‌کم و مطمئن پیش می‌رفتی و از اشتباهاتت یاد می‌گرفتی، اگرچه اغلب مجبور بودی از نو شروع کنی... همین وضع دربارهٔ این فیلم هم صدق می‌کند؛ رابی امت و ریچل تیلور در حلقهٔ زمانی‌ای گرفتارند که به تدریج داستانی از خیانت و دورویی را آشکار می‌کند، در حالی که تلاش می‌کنند دستگاهی را که ممکن است پاسخ مشکلات انرژی بشر باشد، از دست شرکتی به نام «توروس» محافظت کنند. متأسفانه، و همان‌طور که معمولاً دربارهٔ امت مشاهده می‌شود، این درام نسبتاً خنثی و کم‌جان است — شخصیت‌ها عمق چندانی ندارند؛ دیالوگ‌ها و جلوه‌ها تکراری‌اند و در مجموع بیشتر شبیه نسخه‌ای دیجیتال از فیلم «روز بی‌پایان» است با اندکی درگیری فیزیکی. ARQ فیلم علمی‌تخیلی جمع‌و‌جور و نسبتاً خوش‌ساختی است که به‌اندازه‌ای جذابیت دارد که دست‌زدن به دکمهٔ جلو بردن سریع را وسوسه‌انگیز نمی‌کند. کارگردانی تونی الیوت مستقیم و مؤثر است؛ اکشن را فشرده و متمرکز نگه می‌دارد و در جزئیات زائد غرق نمی‌شود. از نظر فیلم‌برداری نیز، با وجود فضای محدود، فیلم خوب عمل می‌کند و به‌اندازهٔ کافی حس خفگی و تنش ایجاد می‌کند تا نگاه تماشاگر را حفظ کند. تصاویر شاید شگفت‌انگیز نباشند، اما به‌خوبی به داستان خدمت می‌کنند و حال‌وهوای زمخت و آینده‌نگرانه‌ای می‌بخشند بدون تکیهٔ افراطی بر جلوه‌های ویژه. بازی بازیگران هم نسبتاً محکم است، به‌ویژه رابی امت و ریچل تیلور که اجراهای باورپذیری ارائه می‌دهند و با وجود طبیعت تکراری داستانِ حلقهٔ زمانی، توجه بیننده را حفظ می‌کنند. فیلمنامه ایدهٔ جذابی دارد که حول مفهوم «Arcing Recursive Quine» می‌چرخد و باهوشانه به برنامه‌های خودتکثیرکننده در دنیای کدنویسی اشاره می‌کند. خود حلقهٔ زمانی دقیقاً سه ساعت، چهارده دقیقه و پانزده ثانیه طول می‌کشد که عمداً بازتاب عدد π (پی) است و نماد چرخهٔ بی‌پایان گرفتارِ شخصیت‌هاست. با این حال، باوجود این مفاهیم جالب، فیلم آن‌ها را به اندازهٔ ممکن عمیق نمی‌کاود و برخی پرسش‌ها بی‌پاسخ باقی می‌مانند. فیلمنامه به‌طور ظریف به ایدهٔ حلقه‌ای اشاره می‌کند، از جمله از طریق اسم رمز «موبیوس» که به نوار موبیوس — نماد حلقه‌های بی‌پایان — اشاره دارد. موسیقی و طراحی صدا چندان برجسته نیستند اما در لحظات کلیدی به‌اندازهٔ کافی تنش را تقویت می‌کنند. در مجموع، اگر از علمی‌تخیلی‌های ذهن‌پیچیده خوشتان می‌آید و با داستان‌هایی که رمز و راز را به‌جای توضیح کامل انتخاب می‌کنند مشکلی ندارید، ARQ ارزش دیدن دارد.