فیلم Charlie Says 2018

«چارلی می‌گوید «به دنبال شست‌وشوی مغزی بی‌رحمانه‌ام با اندک ژرفای روان‌شناختی باشید». چارلی همچنین می‌گوید «فراموش کنید «دکتر هو»، من می‌توانم با تصویر یک قاتل سریالی بدنام با ریش پُر و لهجه‌ای بحث‌برانگیز نقش معتبری بازی کنم». چیزی که چارلی فراموش کرد بگوید این بود که «این هنوز هم تفسیر نامهربانانه‌ای از وقایع است که به ندرت انسانیت را در شخصیت‌های واقعی‌اش منتقل می‌کند». در...

«چارلی می‌گوید «به دنبال شست‌وشوی مغزی بی‌رحمانه‌ام با اندک ژرفای روان‌شناختی باشید». چارلی همچنین می‌گوید «فراموش کنید «دکتر هو»، من می‌توانم با تصویر یک قاتل سریالی بدنام با ریش پُر و لهجه‌ای بحث‌برانگیز نقش معتبری بازی کنم». چیزی که چارلی فراموش کرد بگوید این بود که «این هنوز هم تفسیر نامهربانانه‌ای از وقایع است که به ندرت انسانیت را در شخصیت‌های واقعی‌اش منتقل می‌کند». در سالی که حدود سه فیلم بلند به قتل شارون تیت پرداخته‌اند، زاویه دقیق هِرّون استقبال‌شده‌ترین رویکرد است. با تمرکز صرف روی «خانواده» و چگونگی شست‌وشوی مغزی اعضا توسط مانسون برای باور به فانتزی رادیکال خودش، داستان روی روان‌شناسی و تلاشی که یک روان‌شناس برای بیدار کردن سه پیرو زن از واقعیت اعمال وحشتناکشان انجام می‌دهد متمرکز شده است. به همین دلیل، روایتِ ترنر از ساختار فرسوده فلش‌بک‌ها ساخته شده اما بار سنگینی از وقار را با خود دارد. و می‌توان دید که او به دنبال منظری نامحسوس بوده است؛ تقریباً می‌توان نبوغِ او را چشید. او موضع روان‌شناختی‌ای را پیشنهاد می‌کند که بارها در سینما بازگو شده اما این‌بار تمرکزش روی روند «درمان» شست‌وشوی مغزی است. بله، شارون تیت و دیگر ثروتمندان سر بریده، چاقو خورده و مثله می‌شوند؛ با این حال به جای نمایش آن قتل‌ها صرفاً برای ارضای سادیسم مخاطب، فیلم نیت و هدف دارد: تمرکز بر رخدادهای حیاتی در تشدید توانایی مانسون در شست‌وشوی مغزی و به‌عنوان عروسک‌گردانِ پیروان زنِ خود، و فراهم آوردن زمینه‌های قابل قبول برای تحلیل روان‌شناختی. مشکل اساسی اما این است که تحلیل و بررسی این روان‌پریشی بسیار سطحی است. غیبت قابل‌توجهی از پویایی شناختی تدریجی میان قهرمان داستان، لزلی (که مانسون او را «لولوی» نامیده) و رهبر جدیدش دیده می‌شود. همه‌قدمی و توانایی مطلق مانسون بلافاصله مطرح می‌شود بدون اینکه پایه‌های پیش‌رونده‌ای داشته باشد. لزلی تأثیرپذیر جذب می‌شود و انگار بی‌درنگ از دستورات مانسون پیروی می‌کند. آن تضاد درونی اخلاقی بین همه چیزهایی که قبلاً می‌دانست و آنچه از دست داد، از میان رفته است. گاه‌به‌گاه مکث‌ها و چشمان بارانی او که با مهارت توسط موری به تصویر کشیده شد، نشان‌هایی از پرسش درونی را بازنمایی می‌کرد، اما این بازنمایی‌ها گاهی اجباری به نظر می‌رسید و در تضاد با وضعیت اولیه‌اش هنگام جذب شدن بود. خوشبختانه بازداشت‌شان در مؤسسه به این معنا بود که اعتقادات و ایدئولوژی‌هایشان قابل بررسی باشند؛ ایمان مسری مانسون بار دیگر شبیه به یک فرقه مسیحی افراطی معرفی می‌شود. با این حال زمان زیادی از فیلم به این زاویه تیز اختصاص نیافته است که می‌توانست آن را به یک درام روان‌شناختی جذاب‌تر بدل کند. واقعاً حیف است چون استعداد بازیگران تا حدی هدر می‌رود. اسمیت نقش قاتل نامبرده را به‌طور قابل‌باوری ایفا می‌کند، اما نتوانسته کامل از عادات همیشگی‌اش که در دوره‌ای از «دکتر هو» جا افتاده بود جدا شود — آن قِسمت‌هایی مثل حرف زدن با اشیاء بی‌جان و صحبت‌های بی‌معنی درباره هیچ. برای او قطعاً دشوار است، اما در نشان‌دادن تنوعِ توانایی‌اش کار نسبتاً خوبی کرده؛ حتی اگر گاه‌به‌گاه لهجه نورث‌همپتونشرش سرک بکشد و بگوید «باشه رفیق؟» در مجموع، باید گفت یک فیلم بیوگرافی مایوس‌کننده است. رویکرد به «خانواده» را می‌توان نزدیک به کامل دانست، اما نبودِ عمق عاطفی، روان‌شناختی و ساختاری باعث شده که فیلم به یک درام میان‌مایه بدل شود که صرفاً وقایع را بازگو می‌کند تا آن‌ها را نیروبخشَد. چارلی گفت «بپر!» اما هِرّون و ترنر نتوانستند به ارتفاع مورد نظر او برسند. یک فرصت ازدست‌رفته هم برای نام‌گذاری فیلم به «فرشتگان چارلی» وجود داشت...