فیلم Bonnie and Clyde 1967

عصر بخیر. ما اعضای گروه بارو هستیم. «بانی و کلاید» امروز یکی از مهم‌ترین فیلم‌های دههٔ شصت است؛ تأثیر آن بر فرهنگ به‌تنهایی آن را اثری قابل توجه می‌کند و به‌عنوان یک فیلم گانگستری، تبدیل به نقطه‌عطفی شده است. اینکه نویسندگان نیومان و بنتون چگونه داستان دو قانون‌شکن بی‌پول را به قهرمانان سینمایی تبدیل کرده‌اند، می‌تواند محل بررسی هر تماشاگر باشد؛ اما آن‌ها این کار را...

عصر بخیر. ما اعضای گروه بارو هستیم. «بانی و کلاید» امروز یکی از مهم‌ترین فیلم‌های دههٔ شصت است؛ تأثیر آن بر فرهنگ به‌تنهایی آن را اثری قابل توجه می‌کند و به‌عنوان یک فیلم گانگستری، تبدیل به نقطه‌عطفی شده است. اینکه نویسندگان نیومان و بنتون چگونه داستان دو قانون‌شکن بی‌پول را به قهرمانان سینمایی تبدیل کرده‌اند، می‌تواند محل بررسی هر تماشاگر باشد؛ اما آن‌ها این کار را به‌خوبی انجام داده‌اند، چون همهٔ ما دوست داریم عضوی از گروه بارو باشیم و در این قصهٔ رمانتیک و قانون‌گریز که در برابر چشمان‌مان unfolds می‌شود گم شویم. فیلم ترکیبی است از خشونت چیره‌دست و کمدی فیزیکی سرزنده، و در عین حال با توقف‌های هوشمندانه در لحظات ظریف، اجازه می‌دهد به روانِ شخصیت‌های اصلی نزدیک شویم. می‌دانیم که آن‌ها پیچیدگی‌ها و کمبودهایی دارند و با این شناخت درمی‌یابیم که انسان‌هایی قابل خطا هستند؛ این بستر، تماشاچی را برای پایانی شگفت‌انگیز و نفس‌گیر آماده می‌کند که تأثیرش امروز هم به‌قدری شدید است که در زمان اکرانِ 1967 بود. بازیگران فوق‌العاده‌اند: وارن بیتی در نقش کلاید اجرای درخشان و پخته‌ای ارائه می‌دهد — خوش‌تیپ و آراسته هنگام کشیدن اسلحه، اما او در صحنه‌های لطیف و پریشان بهترین می‌شود. فی داناوی در نقش بانی کاملِ مقابل لایه‌های بازی بیتی است و هر ضربهٔ احساسیِ این شخصیت مشکل‌دار را به‌خوبی درمی‌آورد. جین هکمن، مایکل جِی پولارد و استل پارسونز نیز عمق و گستره‌ای به دیگر اعضای گروه بارو می‌بخشند، و این بازی‌های خوب با فیلم‌برداری چشم‌نواز برنت گافی مزین شده‌اند. در مقام پایان‌بندی، تحسین‌ها را به آرتور پن می‌فرستم؛ چون این چشم‌انداز اوست که فیلمی نوستالژیک و بی‌پرواتر به ما می‌دهد که با شوخ‌طبعی بی‌پروایانه میان سوژه‌هایش نوسان می‌کند — دقیقا همان‌طور که موسیقی بانجو در سراسر فیلم برجسته است. فیلم نامزد ۹ جایزهٔ اسکار شد و دو جایزه برد؛ تمام بازیگرانی که نقش اعضای گروه بارو را داشتند نامزد شدند و واقعاً همهٔ آن‌ها شایستگی دریافت جایزه را داشتند. با این حال تنها یکی به استل پارسونز رسید که به‌نظرِ من کمترین اجرای برجسته را داشت — موضوعی قابل تأمل. میراث فیلم، هم فرهنگی و هم از نظر گیشه، پایدار مانده و برای من «بانی و کلاید» نه تنها یکی از بهترین‌های دههٔ شصت است، بلکه از بهترین‌های تاریخ سینماست. 10/10 بانی پارکر (فی داناوی) یک صبح به بیرون نگاه می‌کند و مردی ناشایست را می‌بیند که به ماشین مادرش چشم دوخته است. سریع لباس می‌پوشد و آن‌ها سوار ماشین می‌شوند و دیگر به عقب نگاه نمی‌کنند. وقتی درمی‌یابند پولی ندارند، تصمیم می‌گیرند از سر کنجکاوی و تنبلی فروشگاه‌ها و گاراژهای محلی را سرقت کنند و این کار به‌سرعت درآمدزاست. در یکی از گاراژها، آن‌ها سی. دبلیو. ماس (مایکل جِی پولارد) را جذب می‌کنند و سپس با برادرش باک (جین هکمن) و همسرش بلانچ (استل پارسونز) همراه می‌شوند و جرایم‌شان را به سرقت از بانک‌ها گسترش می‌دهند؛ و البته رویدادی مرگ‌بار رخ می‌دهد که مقامات را به واکنش وامی‌دارد. به‌زودی آن‌ها در فهرست تحت تعقیب‌ترین‌ها قرار می‌گیرند و تقریباً هر افسر پلیسی در ایالت به‌دنبالشان است. خوشبختانه هدف‌گیری مأموران چندان دقیق نیست و افسانهٔ آن‌ها رو به رشد می‌رود. هرجا می‌روند مورد تحسین قرار می‌گیرند — مردمی که در فقر زندگی می‌کنند در روحیهٔ «کارآفرینانه» آن‌ها چیزهایی برای تحسین می‌بینند. تاریخ را که می‌دانیم پایانش چیست — اما خودِ دانستنِ جزئیات اهمیتی اساسی ندارد. آرتور پن بازیگران قوی‌ای گردآورده، به‌ویژه پارسونز که در نقش همسری هیستریک و گرفتار عالی است، و داب تیلور در نقش «ماس پدر» دغل‌کار نیز قابل توجه است. توجه به جزئیات چشم‌گیر است — تصویرها عالی‌اند و ماشین‌ها چنان ظاهراً ناتوان‌اند که انگار برای انجام کاری جدی ساخته نشده‌اند. بیتی و داناوی شیمی فوق‌العاده‌ای دارند و هرچه داستان جلو می‌رود، به‌سختی می‌توان کسی را یافت که طرف آن‌ها نباشد... تماشای فیلم به‌ همان اندازه که خواندن دربارهٔ پیچ‌وخم‌های ساخت آن جالب است، سرگرم‌کننده و لذت‌بخش است. 78/100 روایتی تا حدودی داستانی (اما نسبتاً دقیق در کلیات) از دوران کوتاهِ فعالیت بانی پارکر و کلاید بارو به‌عنوان دزدان بانک و قاتلان در سال‌های افسردگی اوایل دههٔ سی. همهٔ بازیگران کار فوق‌العاده‌ای کرده‌اند و شخصیت‌ها را با عمق، طنز و جذابیتی چنان پرداخته‌اند که با وجود بیرحمی جامعه‌شناسانهٔ آن‌ها، باز هم دوست‌داشتنی و قابل تشویق می‌شوند. اگر با سرنوشت تراژیک‌شان آشنایی ندارید، این فیلم نقطهٔ آغاز خوبی برای کسب اطلاعات کلی — و همچنین تفریح بسیار خوب سینمایی — است.