فیلم The Crazies 2010

دقیقاً همین‌طور. فیلم The Crazies (۲۰۱۰) به کارگردانی برک آیزنر و فیلمنامه از اسکات کوسار و ری رایت، بازسازی اثر ۱۹۷۳ جرج آ. رومرو است و با بازی تیموتی اولیفانت، رادا میچل و جو اندرسون همراه است. داستان درباره نشت یک ماده سمی به شبکه آب شهر کوچکی در آمریکا است که باعث می‌شود برخی ساکنان تبدیل به جنون‌زده‌های خشن شوند. این بازسازی از آن دست نمونه‌های...

دقیقاً همین‌طور. فیلم The Crazies (۲۰۱۰) به کارگردانی برک آیزنر و فیلمنامه از اسکات کوسار و ری رایت، بازسازی اثر ۱۹۷۳ جرج آ. رومرو است و با بازی تیموتی اولیفانت، رادا میچل و جو اندرسون همراه است. داستان درباره نشت یک ماده سمی به شبکه آب شهر کوچکی در آمریکا است که باعث می‌شود برخی ساکنان تبدیل به جنون‌زده‌های خشن شوند. این بازسازی از آن دست نمونه‌های نادری است که نسبت به اصل کار بهتر شده‌اند. شاید این موضوع برای برخی طرفداران متعصب رومرو ناخوشایند باشد، اما واقعیت این است که فیلم اصلی آن‌قدرها هم بی‌نقص نبود و برای بازسازی آماده بود. با این حال خستگی‌ای در ذهن‌ها حس می‌شود نسبت به هجوم پی‌درپی بازسازی‌های وحشت در هالیوود. البته در این «The Crazies» چیز خارق‌العاده‌ای که هواداران وحشت را سر ذوق بیاورد نیست، اما فیلمی مؤثر است: گاهی کشیده و پرتنش، گاهی مریض و خوش‌مرئی به‌طرز ناخوشایندی. آیزنر شاید به‌پای کرِیون یا قطعاً رومرو نرسد، اما متریال را با اشتیاق اجرا می‌کند و نشان می‌دهد که می‌داند چگونه این مواد را تاثیرگذار کند. ساختار فیلم در سه بخش است: شکل‌گیری شخصیت‌ها در شهر کوچک و دوست‌داشتنی اوگدن مارش، سپس دیوانه‌شدن مبتلایان، بعد تلاش ارتش برای کنترل وضع، و در نهایت پیامدها وقتی بازماندگان تلاش می‌کنند زنده بمانند و بفهمند چه اتفاقی افتاده. آیزنر و نویسندگان حتی با کم‌پردازی روی شخصیت‌های اصلی هم موفق‌اند: می‌فهمیم کلانترِ اولیفانت مردی سخت‌کوش است، همسر باردارش (میچل) نیز زبردست است، و معاون که جو اندرسون بازی می‌کند، وفادار و تیرانداز قابلی است. چه اهمیتی دارد که با جزئیات به این شخصیت‌ها پرداخته نشده؟ بگذارید دیوانه‌ها دنبالشان کنند و ببینیم چگونه کنار می‌آیند. نکته مثبت نویسندگان، تصویر دنیایی است که انسانیتش را از دست می‌دهد: بیماران گردآوری و قرنطینه می‌شوند، کسی برای کمک تلاش نمی‌کند و کسانی که مأمور حفظ نظم هستند، گاهی خطرناک‌تر از خودِ کسانی که از چشم و گوششان خون می‌آید عمل می‌کنند. وحشت همه‌جا هست. با صحنه‌های به‌یادماندنی خون و تعلیق واقعی و هوش تمثیلی در فیلمنامه، این یک بازسازی عالی و تکان‌دهنده است. امتیاز: 7.5/10 --- انتظار زیادی از این فیلم نداشتم؛ گمان می‌کردم فیلمی کم‌بودجه و سبک باشد. چقدر اشتباه کردم! نه تنها فیلم وحشت نسبتاً خوبی است، بلکه گاهی هم ترسناک می‌شود. قطعاً فیلمی کامل نیست و 10 از 10 نیست، اما ارزش دیدن دارد. آیا دوباره آن را خواهم دید؟ بله! آیا به دوستانم توصیه می‌کنم؟ قطعاً! --- فیلمی عالی برای تماشا، دوباره خواهم دید و توصیه می‌کنم. نمی‌دانم چطور ده سال گذشت و این فیلم را ندیده بودم. این وضعیت نشان می‌دهد آن زمان چه حال خوبی از دیدن این فیلم گرفتم. این یک فیلم بقا عالی است: یک عفونت ناشناخته در شهری کوچک رخ می‌دهد و دولت برای ایمن‌سازی و «پاک‌سازی» منطقه وارد عمل می‌شود. و اشتباه نکنید، دولت ابتدا محصور می‌کند، بعد تامین می‌کند و نهایتاً «محافظت» می‌کند — به همین ترتیب. تیموتی اولیفانت و رادا میچل در این فیلم درخشیدند؛ از ابتدا تا انتها عالی‌اند. جو اندرسون چندبار صحنه را مال خود می‌کند و واقعاً روح یک آدم پر از خشم را به تصویر می‌کشد. دنیل پانابیکر دلیل اصلی آگاهی من از این فیلم بود، اما نقش او بیشتر «دختر نوجوان عاطفی» است و به نظر من او بازیگری بزرگ‌تر از این نقش است، پس این قسمت مورد علاقه‌ام نبود. فیلمنامه خوب نوشته شده و به‌صورت پیش‌رونده‌ای پیش می‌رود؛ باعث می‌شود فکر کنم کاش بازی ویدیویی از این فیلم هم ساخته شده بود. نکته‌ای که این عفونت را جالب‌تر از معمول فیلم‌های زامبی/هارِید می‌کند این است که مبتلایان هنوز «هوش» خود را تا حدی حفظ کرده‌اند. آنها توسط نیرویی غیرقابل‌کنترل به کشتن وادار می‌شوند، اما می‌توانند با ماشین، اسلحه، حمله هماهنگ یا حتی به‌صورت گروهی عمل کنند و گاهی تله می‌گذارند. در واقع با آدم‌های دیوانه‌ای مواجهید که انگار تحت تأثیر مخدری قوی هستند. اثر عفونت بسته به تمایل اولیه فرد به کشتن متفاوت به‌نظر می‌رسد: بعضی‌ها تا قبل از مواجهه با شخصی که انگیزه کشتن او را داشته‌اند، مخفی مانده‌اند؛ برخی فقط گیج و بی‌خبرند و نمی‌دانند چرا کارشان را انجام می‌دهند؛ بعضی دیگر جمعیتی را گرد می‌آورند و با جیغ و فریاد جلو می‌زنند. تنوع رفتارها شما را در حالت آماده‌باش نگه می‌دارد. علاوه بر مبتلایان، ارتش هم برای پاک‌سازی منطقه وارد می‌شود که (از منظر تئوریک) هنوز عقلانیت دارند اما از منبع و نحوه انتقال عفونت بی‌خبرند. من از این فیلم خیلی لذت بردم؛ یادآور فیلمی مثل Mom and Dad بود که عفونت مشابهی دارد، اما انگیزه‌های روان‌شناختی در اینجا روشن‌تر و پیچیدگی درونی بهتری دارد. --- برک آیزنر یکی از ترسناک‌ترین، پرتعلیق‌ترین و برجسته‌ترین تریلرهای زامبی‌وار را کارگردانی کرده که در میان انبوه فیلم‌های طاعون زامبی متفاوت می‌درخشد. The Crazies فیلمی معمولی از زامبی‌ها نیست؛ مبتلایان به زامبی‌های کند و بی‌هدف تبدیل نمی‌شوند. در عوض، کشاورزان مهربان و مردم آرام شهر به قاتلان بی‌رحم و بی‌احساس بدل می‌شوند که از هر وسیله‌ای برای تسریع قتل استفاده می‌کنند. تعلیق فیلم در دقایق اول آرام آغاز می‌شود اما پیوسته افزایش می‌یابد تا زمانی که ارتش سعی در قرنطینه شیوع دارد و بازماندگان را در کنار مبتلایان دیوانه محبوس می‌کند. اجرای تیموتی اولیفانت به‌عنوان کلانتری که تلاش می‌کند خانواده‌اش را در برابر دوستان و همسایگانی که اکنون قاتل شده‌اند، نجات دهد، برجسته و واقعی است. بازیگران The Crazies در ایجاد وابستگی به شخصیت‌ها بسیار موفق‌اند، تا حدی که وقتی یکی از آن‌ها سرنوشت خشنی می‌یابد، تماشاگر واقعاً نگران می‌شود. این فیلم تریلری خشن و تاثیرگذار است که شایسته جایگاه بالایی در هر فهرست فیلم‌های زامبی است. --- همین حالا Resident Evil را دیده بودم، بنابراین در پی دیدن فیلمی شبیه به آن نبودم، اما نمی‌توانم از این فیلم ایراد بگیرم. فیلم خوبی بود؛ داستان معقول، بازی‌ها خوب و لحظاتی بامزه داشت. داستان عاشقانه ظریف است و شخصیت‌ها قابل‌باور شده‌اند. کار خوب انجام شده.