انیمیشن Despicable Me 3 2017

هیچ‌چیز جای فیلم اول را نمی‌گیرد. نوآوری در بیشتر دنباله‌ها کمرنگ می‌شود و متأسفانه این اتفاق بیشتر قاعده است تا استثنا. به همین دلیل امیدوارم دنبال ساخت یک «رانگو» دیگر نروند؛ آن هم انیمیشنی سرگرم‌کننده و درخشان بود به‌نظر من. بچه‌ها آن را خواهند پسندید؛ حتماً ببینید، اما توقعات‌تان را بالا نبرید. وقت جمع خانوادگی است! من طرفدار این فیلم نیستم، اما همیشه مینیون‌ها را...

هیچ‌چیز جای فیلم اول را نمی‌گیرد. نوآوری در بیشتر دنباله‌ها کمرنگ می‌شود و متأسفانه این اتفاق بیشتر قاعده است تا استثنا. به همین دلیل امیدوارم دنبال ساخت یک «رانگو» دیگر نروند؛ آن هم انیمیشنی سرگرم‌کننده و درخشان بود به‌نظر من. بچه‌ها آن را خواهند پسندید؛ حتماً ببینید، اما توقعات‌تان را بالا نبرید. وقت جمع خانوادگی است! من طرفدار این فیلم نیستم، اما همیشه مینیون‌ها را دوست داشتم، به‌ویژه فیلم مستقل آن‌ها قبل از این اثر که واقعاً عالی و بسیار سرگرم‌کننده بود. با این حال بعید است باور کنید که این فرنچایز حالا به سه فیلم رسیده است. مینیون‌ها به شناخته شدن مجموعه کمک کردند، ولی در این فیلم کمی نادیده گرفته شده‌اند؛ واقعیت همین است. سهم پرده‌ای‌شان کمتر بود و این مستقیماً روی فیلم و طرفداران‌شان تأثیر گذاشت. گرو باید با برادر دوقلویش، درو، دیدار کند؛ درویی که رؤیای شدن مثل پدرش، یعنی یک ابرشرور، را در سر دارد. اما گروی تغییر کرده علاقه‌ای به کمک کردن ندارد و بیشتر از برادرش برای رسیدن به هدفی که اخیراً در آن ناکام مانده، استفاده می‌کند. داستان نسبتاً معمولی است اما لحظات خوبی برای خنده دارد و تا حدودی اشاره‌ای به خط احتمالی دنباله بعدی دارد. فکر می‌کنم بچه‌ها از آن لذت ببرند مشروط بر اینکه توقع زیادی نداشته باشند. فیلمی است که می‌توان یک‌بار دید. نمره: ۶/۱۰ صحنهٔ دههٔ ۱۹۸۰ در ابتدای فیلم فوق‌العاده بود و ارزش دیدن داشت. بقیهٔ فیلم همان آشفتگی عجیب و آشنایی است که در دیگر فیلم‌های مجموعه دیده می‌شود. یک قسمت سوم ساده و بی‌تظاهر از «من نفرت‌انگیز». ابتدای فیلم صحنه‌های محکمی دارد و چند لحظهٔ خنده‌دار هم در آن یافت می‌شود. اما از حدود دقیقهٔ سی، ریتم‌اش می‌افتد و در نهایت تبدیل می‌شود به نود دقیقهٔ قابل‌قبول اما نه چندان الهام‌بخش. بازیگران صداپیشه خوب‌اند، اما شخصیت‌ها آن‌قدرها جذاب نیستند. استیو کارل و تری پارکر خوب‌اند و کریستن ویگ هم اگرچه فرصت کافی برای نمایش نداشت، نقش قابل‌قبولی ایفا می‌کند. به‌نظر می‌رسد شخصیت جنی اسلیت فراموش شده باشد؛ به‌نحوی که اوایل فیلم قضیه‌ای با «ولی‌ری داوینچی» مطرح می‌شود اما یادم نیست در اینجا چه بلایی سرش آمد — حیف، چون برداشت اولم مثبت بود. مینیون‌ها هنوز هم خوب‌اند، هرچند دیگر آن‌قدرها خنده‌دار نیستند، اما کماکان لحظات کوچکی برای سرگرمی دارند. من هم اضافه شدن برادر گرو را چندان نپسندیدم. موسیقی فارل ویلیامز هم به‌نظر می‌رسد بیش‌ازحد استفاده شده و کمی تکراری است. روزهای «Happy» گذشته‌اند — اما خب، فقط دو سال تا «من نفرت‌انگیز ۴» مانده! با وجود داشتن امنیتی پیشرفته، بزرگ‌ترین الماس جهان از زیر چشم لیگ ضدشرورها دزدیده می‌شود و به‌خاطر آن گرو و لوسی از کار برکنار می‌شوند! آن‌ها آدم‌هایی نیستند که تسلیم شوند، پس برنامه‌ریزی می‌کنند تا الماس را از دست شرور اصلی، بالتازار برت، بازپس بگیرند. دخترشان آگنس با فروش اسباب‌بازی‌هایش برای کمک تلاش می‌کند، ولی خوشبختانه قبل از اینکه مجبور شود از خودش برای کمک استفاده کند، گرو متوجه می‌شود برادر دوقلوی گمشده‌ای به‌نام درو دارد. نکته اینکه معلوم می‌شود درو حتی شرورتر از بالتازار است و تصمیم دارد گرو را به مسیرِ جرم‌های پرسود سوق دهد — و الماس را هم از او بقاپد! داستان سبک است، گاهی آشفته به‌نظر می‌رسد و مینیون‌های شیطنت‌آمیز هم آن‌قدر حضور ندارند که تأثیر زیادی بر طرحی بگذارند که بیشتر شبیه یک تمرین بازاریابی است تا دنباله‌ای شایسته برای فیلم اولِ جذاب‌تر و بامزه‌ترِ تقریباً هفت سال پیش. موسیقی شاد و پرجنب‌وجوش دههٔ ۱۹۸۰ فیلم را جلو می‌برد و کودکان احتمالاً از شوخی‌های فیزیکی — به‌ویژه در پایان — لذت خواهند برد، اما برای بزرگ‌ترها چیز زیادی ندارد و به‌نظر می‌رسد این فرنچایز کم‌کم مسیرش را طی کرده باشد.