انیمیشن Despicable Me 4 2024

«من نفرت‌انگیز ۴» اضافه‌ای دلپذیر به مجموعهٔ محبوب انیمیشن است که جذابیت و شوخی‌هایی را که طرفداران دوست دارند، بازمی‌گرداند. فیلم به کارگردانی کایل بالد گرو را با صدای استیو کریل و مینیون‌های شیطنت‌پیشه‌اش به ما بازمی‌گرداند و ما را در یک ماجراجویی سرگرم‌کننده دیگر همراهی می‌کند. اثر میان لحظات دلگرم‌کننده و شوخی‌های خنده‌دار تعادل برقرار می‌کند، شخصیت‌های تازه و پیچش‌های خلاقانه‌ای معرفی می‌کند، انیمیشن...

«من نفرت‌انگیز ۴» اضافه‌ای دلپذیر به مجموعهٔ محبوب انیمیشن است که جذابیت و شوخی‌هایی را که طرفداران دوست دارند، بازمی‌گرداند. فیلم به کارگردانی کایل بالد گرو را با صدای استیو کریل و مینیون‌های شیطنت‌پیشه‌اش به ما بازمی‌گرداند و ما را در یک ماجراجویی سرگرم‌کننده دیگر همراهی می‌کند. اثر میان لحظات دلگرم‌کننده و شوخی‌های خنده‌دار تعادل برقرار می‌کند، شخصیت‌های تازه و پیچش‌های خلاقانه‌ای معرفی می‌کند، انیمیشن زنده و جذاب است و بازیگران صداگذاری عملکرد درخشانی ارائه می‌دهند. «من نفرت‌انگیز ۴» همچنان جادوی این سری را حفظ می‌کند و برای تماشاگران هر سنی فیلمی شاد و لذت‌بخش است. افتضاح است. نبینید. در این مجموعه فیلم‌ها آن‌قدر آثار مختلف ساخته شده که دیگر خط داستانی‌ها را از هم تشخیص نمی‌دهم. هرچند من هرگز طرفدار بزرگی نبودم، دست‌کم همیشه هیجان داشتند؛ اما قسمت چهارم داستان گرو چیزی جز یک شکست نیمه‌کاره نیست. طنز و هیجان برای مخاطب خردسال وجود دارد، اما فیلم از نظر عاطفی تهی است. یکی از مشکلات اصلی این فیلم‌ها تمایل به اضافه‌کردن شخصیت‌های جدید برای آوردن صداهای سلبریتی است و این قسمت هم از این قاعده مستثنی نیست. گاهی شخصیت‌های جدید می‌توانند جان تازه‌ای به مجموعه بدهند، اما اینجا بیشتر فرصتی از دست رفته برای خلق داستانی پراحساس به نظر می‌رسد. برای مثال معرفی شخصیتی جوان‌تر به نام پاپی به عنوان شریک سرقت گرو می‌توانست فرصتی برای عمق‌بخشی باشد؛ اما تأثیر بیشتری می‌داشت اگر گرو با قدیمی‌ترین دخترش که اکنون نوجوان شده شریک می‌شد که نشان‌دهندهٔ رشد و تحول او در نقش پدری بود. فیلم زیرپلاتی هم دارد که در آن برخی مینیون‌ها به تیم ابرقهرمانی تبدیل می‌شوند، اما کمتر از ده دقیقه در فیلم استفاده می‌شوند؛ این خط داستانی هدررفته و می‌توانست هیجان و عمق بیشتری به داستان بدهد. همچنین یکی از مینیون‌های اصلی، رالف، تمام طول فیلم روی یک دستگاه فروش خودکار گیر افتاده که نقش او را به یک شوخی صرف کاهش می‌دهد. کنار گذاشتن شخصیت‌های کلیدی به نفع معرفی‌های تازه، هستهٔ احساسی داستان را رقیق کرده است. اگرچه پسرم از فیلم لذت برد (که برای سن او منطقی است)، اما مهم است که این فیلم‌ها والدینی را که همراه بچه‌ها می‌آیند هم سرگرم کنند. فیلم‌های قبلی تعادل خوبی بین شوخی برای کودکان و لحظات زیرکانه برای بزرگ‌ترها داشتند؛ این قسمت اما بیشتر شبیه رشته‌ای از شوخی‌هاست تا یک داستان منسجم با وزن عاطفی. اگر قرار است این مجموعه ادامه پیدا کند، به نظرم وقتش است خاتمه دهند؛ در غیر این صورت من ترجیح می‌دهم نسخه‌های بعدی را از طریق پخش خانگی ببینم چون دیگر حاضر نیستم در سینما بروم. جادویی که فیلم‌های اولیه را برای مخاطبان گسترده جذاب می‌کرد، کم‌رنگ شده و بدون تغییر قابل‌توجه در روایت، قسمت‌های آینده هم احتمالاً همین‌طور کم‌جان خواهند بود. اگر زیاده‌روی نباشد، فکر می‌کنم این مجموعه دارد نفس‌های آخر را می‌کشد — داستان اینجا چندان اصیل نیست. خانوادهٔ گرو بچهٔ جدیدی دارند که چندان با پدرش ارتباط برقرار نمی‌کند و وضع با فرار دشمن دیرینه، ماکسیم له مال — که قصد دارد همه را به سوسک تبدیل کند — بدتر می‌شود. برای اطمینان، سیلاس خانواده را به خانهٔ امن منتقل می‌کند تا با جمعیت سطحی یک باشگاه تنیس ادغام شوند؛ اما یکی از اعضای آن، پاپی پرجنب‌وجوش، راز را می‌داند و گرو را باج‌خواهی می‌کند تا به او کمک کند لِنی، گورکن بدنام را از زیر چشم مدیر مدرسه‌اش بردارد. این ماجراجویی مدیر مدرسه را برمی‌انگیزد و وقتی ویدیویی از مسببان می‌بیند، با ماکسیم تماس می‌گیرد و او نقشه‌ای برای دزدیدن نوزاد و دادن بال به او می‌کشد! مینیون‌ها — و «ابرمینیون»های تازه‌تشکیل و تقویت‌شده — هنوز هم لحظاتی شاد دارند، وقتی خانهٔ جدیدشان را با دستگاه فروش خودکار و پاپ‌کورن بی‌پایان کشف می‌کنند. دیالوگ‌ها در جاهایی بامزه‌اند اما خود داستان کاملاً کلیشه‌ای است و انیمیشن کمی خسته به نظر می‌رسد. آنچه زمانی نوآورانه بود حالا کم‌اثرتر شده و نویسندگی و شخصیت‌پردازی دیگر ویژگی خاصی ندارند. فیلم برای ده دقیقهٔ پایانی جان می‌گیرد، اما ترکیب قبلیِ تهدید و آشوب که لذت‌بخش بود عمدتاً از بین رفته است. مینیون‌های بامزه دوباره در «من نفرت‌انگیز ۴» رها شده‌اند؛ دنباله‌ای تنبل که جز تکیهٔ بیش از حد بر ظاهر نسبت به محتوا چیز چندانی به فرنچایز اضافه نمی‌کند. جز دستاوردهای فنی سطح‌بالا (تصاویر خیره‌کننده‌اند و کارگردانی برای یک انیمیشن بهتر از انتظار است)، چیز زیادی برای توصیه وجود ندارد؛ این قسمت بیشتر شبیه یک نیروی نگهدارندهٔ ذهنی برای کودکان است تا یک تمرین خلاقانهٔ سنجیده در داستان‌گویی. گرو، خلافکار سابق، زندگی خوبی همراه همسر و فرزندانش دارد و نوزاد گرو جونیور، که برای پدر دردسرساز است، به خانواده اضافه شده است. آرامش آنها با فرار شرور ماکسیم له مال و نامزدش والنتینا برهم می‌خورد و خانواده مجبور به گریز و اتخاذ هویت‌های جدید می‌شوند. طرح داستان ساده است و می‌توانست با چرخش «ماهی بیرون از آب» بسیار سرگرم‌کننده باشد، اما خیلی کم با آن کار شده است. فیلم بین روایت ضعیف و شیطنت‌های مینیون‌ها که ممکن است برای بزرگ‌ترها و بچه‌ها تعادل ایجاد کند، بالا و پایین می‌رود، اما هیچ‌یک واقعاً خوب کار نمی‌کنند. داستان بسیار ساده و پراکنده بین نقاط داستانی بی‌الهام و قوس‌های شخصیتی پیش‌بینی‌پذیر سرگردان است و هرگز جایگاه خود را نمی‌یابد؛ به عبارت دیگر، فیلم صرفاً احمقانه است. معرفی مگا مینیون‌ها کمی سرگرم‌کننده است اما زود نفسش تمام می‌شود (ترس آن می‌رود که این شخصیت‌ها به اسپین‌آفی منجر شوند که باز هم سطحی خواهد بود). باقی موارد شوخی‌های سطحی‌اند چون فیلم در حفظ کشش مشکل دارد. دست‌کم وفادار به دنیای «من نفرت‌انگیز» است، اما نشان می‌دهد با این شخصیت‌ها و این جهان دیگر کار زیادی نمی‌توان کرد. به جلو حرکت کنید: چیز تازه‌ای برای دیدن نیست. احساس کردم فیلم خودش هم نمی‌دانست قرار است چه کاری انجام دهد. یک لحظه داریم گرو را می‌بینیم که یک خلافکار معروف را در AVL دستگیر می‌کند، کسی که از دوران دبیرستان گرو را می‌شناسد؛ بعد او فرار می‌کند و قرار است در تمام فیلم در پی انتقام از گرو باشد — که عملاً تا آخرین ده دقیقه خبری از تعقیب جدی نیست. واقعاً مثل انتظار کشیدن برای بارت یا وکتور است تا به دنبال گرو بروند ولی نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود تا دقایق آخر. فیلم خیلی خسته‌کننده است. بله برای کودکان ساخته شده اما در دو فیلم اول حس می‌کردم هم بزرگ‌ترها و هم بچه‌ها می‌توانند از آن لذت ببرند. حتی مینیون‌ها هم این بار خوب نبودند؛ معمولاً من با آن‌ها یا با گرو و خانواده‌اش چند خنده دارم، اما اینجا هم «از راه دور» کار شده‌اند. شاید واقعاً وقتش باشد که دیگر این‌ها را نسازند. نکتهٔ فرعی: گرو بچه‌ای دارد که واضح است انگلیسی را می‌فهمد و این نشان می‌دهد حداقل دو–سه ساله است؛ با این حال فرزندان پذیرفته‌شده‌اش دقیقاً همان سن سابق هستند؟ این فقط در برنامه‌های کارتونی تلویزیونی جواب می‌دهد، مخصوصاً وقتی زمان از ازدواج گرو و لوسی گذشته است. یا بگذارید دخترها هم بزرگ شوند یا نوزاد را وارد فیلم نکنید، انگار زمان پرش کرده است. وقتی حداقل انتظار، یعنی اهمیت‌دادن، رعایت نمی‌شود، می‌فهمی مشکل وجود دارد و «من نفرت‌انگیز ۴» به هیچ چیز اهمیتی نمی‌دهد.