انیمه Despicable Me 2010

شخصیت‌های شیطون و بامزه‌ی Despicable Me، داستان گرم و خانوادگی فیلم را تقویت و تقطیر می‌کنند. فیلم Despicable Me کاملاً مرا غافلگیر کرد! استیو کرل این فیلم دلگرم‌کننده و بامزه را با ایده‌ای تازه نسبت به دیگر فیلم‌های کودکان، شخصیت‌های خنده‌دار و دوست‌داشتنی و اجرای بی‌نقص هدایت می‌کند. این فیلم یکی از علاقه‌مندی‌های کودک سه‌ساله‌ام است؛ آن را صدها بار دیده‌ایم و هرگز خسته‌کننده نشده. گویندگی...

شخصیت‌های شیطون و بامزه‌ی Despicable Me، داستان گرم و خانوادگی فیلم را تقویت و تقطیر می‌کنند. فیلم Despicable Me کاملاً مرا غافلگیر کرد! استیو کرل این فیلم دلگرم‌کننده و بامزه را با ایده‌ای تازه نسبت به دیگر فیلم‌های کودکان، شخصیت‌های خنده‌دار و دوست‌داشتنی و اجرای بی‌نقص هدایت می‌کند. این فیلم یکی از علاقه‌مندی‌های کودک سه‌ساله‌ام است؛ آن را صدها بار دیده‌ایم و هرگز خسته‌کننده نشده. گویندگی استیو کرل فوق‌العاده سرگرم‌کننده است و مینیون‌ها یک شاهکار نبوغ‌آمیز‌اند که هر بار روی صفحه ظاهر می‌شوند دخترم از خوشحالی می‌گوید «چه بامزه!» اما این فیلمِ انیمیشنیِ سرقت، چیزی فراتر از شوخی و خنده است؛ وقتی سه یتیم دلِ نابغه‌ی جنایتکار گرو را گرم می‌کنند، او از یک تنه‌ی شرور به پدری دلسوز تبدیل می‌شود. Despicable Me همدلانه و در عین حال خنده‌دار است و خلاقیت و شخصیت‌پردازی فوق‌العاده‌اش آن را به فیلم انیمیشن مورد علاقه‌ام تبدیل کرده است. نمی‌دانم او از این قیاس خوشحال می‌شد یا نه، اما هر بار که گرو — آن نابکار شریر — نقشهٔ جدیدش را می‌ریزد تا ثابت کند شرورترین استاد جنایت است، همیشه یادِ تری-توماسِ لاغرپا می‌افتم. نقشهٔ تازه‌اش این است که ماه را بدزدد! برای این کار به دستگاهی نیاز دارد که «وکتور» آن را در قلعه‌مانندش تحت شدیدترین حفاظت نگه می‌دارد. هرچه تلاش می‌کند، نمی‌تواند از آن تدابیر عبور کند و ناچار می‌شود راهی غیرمرسوم بیندیشد. نتیجه؟ چند کوکی و سه یتیم. آن‌ها با نیرنگ وارد دل خانه‌اش می‌شوند و کوکی‌های رباتی‌شده کارشان را انجام می‌دهند. البته نه تنها این نقشه موفق نمی‌شود، بلکه گرو کم‌کم دلبستگی‌ای غیرمعمول نسبت به این کوچولوها پیدا می‌کند؛ آن‌ها برایش حتی مهم‌تر از طرح بزرگش می‌شوند. حالا چگونه می‌تواند هم دستگاه را به دست آورد، هم ماه را بدزدد، هم شهرت جهانی‌اش را تثبیت کند و هم کودکان (و ارتش مینیون‌هایش) را خوشحال نگه دارد؟ معمولاً از فیلم‌هایی که بچه دارند استقبال نمی‌کنم، اما این کمدیِ جناییِ متفاوت را واقعاً دوست داشتم. شخصیت گرو نمونه‌ای است از شرارتِ روزبه‌روز نرم‌تر شونده؛ فیلم پر از ابزارها و گجت‌هایی است که می‌تواند جیمز باند را سال‌ها مشغول کند، داستان در نود دقیقه با ریتمی تند و پر از شوخی، تهدید و حتی اندکی رفتار نابجای مینیون‌های زرد پیش می‌رود. این انیمیشن پرشخصیت با نوآوری و سرگرمی همراه است و حتی من که همیشه دوست دارم شرور پیروز شود، از پایانِ انگیزاننده برای دنباله دلخور نشدم.