فیلم Le Notti Bianche 1957

مارچلو ماسترویانی زنی جوان را می‌بیند که صبورانه کنار پلی ایستاده است. ابتدا فکر می‌کند او از زنان روسپی است، اما وقتی عبور می‌کند به نظرش می‌رسد گریه می‌کند. زن مضطرب سعی می‌کند از او فرار کند، اما او او را آرام می‌کند و با هم گفت‌وگو می‌کنند. قرار می‌گذارند فردای شب همان‌جا و همان ساعت هم را ببینند؛ این آغازِ این درام ساده و...

مارچلو ماسترویانی زنی جوان را می‌بیند که صبورانه کنار پلی ایستاده است. ابتدا فکر می‌کند او از زنان روسپی است، اما وقتی عبور می‌کند به نظرش می‌رسد گریه می‌کند. زن مضطرب سعی می‌کند از او فرار کند، اما او او را آرام می‌کند و با هم گفت‌وگو می‌کنند. قرار می‌گذارند فردای شب همان‌جا و همان ساعت هم را ببینند؛ این آغازِ این درام ساده و دلنشین است که در آن «ماریو» و «ناتالیا» (ماریا شل) کم‌کم به هم اعتماد می‌کنند و پیوندی شکل می‌گیرد که ریشه در آرزوها و دل‌مشغولی‌های عاطفی هر دو دارد. همچنین کم‌کم دلیل انتظار شبانهٔ او روشن می‌شود. در طول داستان لحظاتی پرشدت و شاد پدید می‌آید و عشق جوانه می‌زند—اما آیا این عشق به جایی خواهد رسید؟ شب‌های سرد زمستانی، برف و کانال‌ها به فضایی وهم‌آلود و غنی می‌افزایند که دو بازی قدرتمند را برجسته می‌کند؛ بازی‌هایی که آسیب‌پذیری، تمنّاها، ناامیدی‌ها و امیدهای شخصیت‌ها را آشکار می‌سازند. ویسکونتی حس خانواده را نیز به‌خوبی در داستان می‌گنجاند؛ از جمله در رابطهٔ مرد با صاحب‌خانهٔ پرسروصدا اما دلسوز هتل (مارچلا روونا) و رابطهٔ زن با مادربزرگ سالخورده‌اش—مادربزرگی که به‌طرز طنزآمیزی با سنجاق ایمنی پیراهن‌ها را به هم می‌فشارد تا نتواند از جا برخیزد. در این فیلم طنز وجود دارد، اما غمی نیز هست؛ نه صرفاً ملانکولیک، بلکه نوعی احساس اجتناب‌ناپذیری که می‌دانید احتمالا در پایان یکی از آن‌ها وضع بدتری خواهد داشت. داستایفسکی طرفدار پایان‌های کاملاً «خوش» نبود؛ پس انتظار چنین پایانی را نداشته باشید، اما از شیمی ظریف میان ماسترویانی و ماریا شل لذّت ببرید.