فیلم The Goldfinch 2019

این فیلم ظاهراً میان نقدها طوفانی از نظرات متفاوت و مقایسه با کتاب برندهٔ پولیتزر به راه انداخته بود — و من همهٔ آن هیاهو را از دست دادم. خوشبختانه. من از فیلم لذت بردم، هرچند در فهرست فیلم‌های موردعلاقه‌ام قرار نمی‌گیرد. روایت با پریدن به جلو و عقب در زمان انجام می‌شود که به سازندگان اجازه می‌دهد جزئیات کلیدی یا دراماتیک داستان را تا...

این فیلم ظاهراً میان نقدها طوفانی از نظرات متفاوت و مقایسه با کتاب برندهٔ پولیتزر به راه انداخته بود — و من همهٔ آن هیاهو را از دست دادم. خوشبختانه. من از فیلم لذت بردم، هرچند در فهرست فیلم‌های موردعلاقه‌ام قرار نمی‌گیرد. روایت با پریدن به جلو و عقب در زمان انجام می‌شود که به سازندگان اجازه می‌دهد جزئیات کلیدی یا دراماتیک داستان را تا حد ممکن دیرتر فاش کنند. این شیوه زمانی که «پالپ فیکشن» را دیدم شگفت‌آور و انقلابی به نظر می‌رسید، اما حالا خیلی از فیلم‌ها با توالی رویدادها بازی می‌کنند (فکر می‌کنم یکی از پیش‌پرداخت‌های این تکنیک در «شهروند کین» بود؛ واقعاً «رزباد» یعنی چه؟). بنابراین برایم راحت است که بدانم بعضی چیزها زمان می‌برد تا معنی‌دار شوند. این فیلم از نظر مکان و داستان در همه‌جا پخش است، اما برای من مشکلی نداشت؛ گاهی از فیلمی لذت می‌برم که جرئت می‌کند از من بخواهد با دقت تماشا کنم. با توجه به حالت هیستریک بعضی نقدهای منفی، شاید مایل شوم کتاب را بخوانم، اما می‌دانم کتاب نسبتاً طولانی است و لیست مطالعه‌ام هم همین‌طور! اگر از آن دسته نیستید که از فیلم‌های اقتباسی از کتاب‌های محبوب‌تان بیزارند، این را تماشا کنید — بگذارید فیلم شما را در خود غرق کند. آخرین نکته‌ام: شخصیت «بوریس» را خیلی دوست داشتم که چند بار وارد ماجرا می‌شود؛ فیلم او کجاست؟ شاید در کتاب بیشتر حضور دارد. آه، خوب، به لیست خواندنی‌هایم اضافه شد. واقعاً نمی‌فهمم چرا منتقدان این‌قدر از این فیلم ایراد گرفتند. آنسل الگورت، جفری رایت و نیکول کیدمن تلاش خوبی در قصه‌ای انجام داده‌اند که حول تأثیر یک لحظهٔ تراژیک و پیامدهای بعدی آن می‌چرخد. شخصیت‌ها در طول فیلم به‌روشنی تغییر می‌کنند و فیلم به‌طرزی جالب و گیرا جریان پیدا می‌کند. کمی طولانی است و شاید برش‌های سنجیده‌تری از کتاب نسبتاً بلندِ اصلی لازم می‌بود، اما فیلمنامه در نکات اساسی به کتاب وفادار مانده و واقعاً ارزش دیدن دارد.