فیلم The Lazarus Project 2008

لازاروسِ اورگن فیلم «پروژه لازاروس» را جان پاتریک گلن کارگردانی کرده که فیلمنامه را نیز به‌صورت مشترک با ایوان آستروفسکی نوشته است. بازیگران اصلی عبارت‌اند از پل واکر، لیندا کاردلینی، پایپر پریبو، باب گانتون، مالکوم گودوین و تونی کورن. موسیقی اثر از برایان تایلر و فیلم‌برداری از یرژی زیلینسکی است. داستان دربارهٔ یک خلاف‌کار رُشده است که تحت آزادی مشروط است اما بدشانسی دنباله‌دارش می‌کند و در...

لازاروسِ اورگن فیلم «پروژه لازاروس» را جان پاتریک گلن کارگردانی کرده که فیلمنامه را نیز به‌صورت مشترک با ایوان آستروفسکی نوشته است. بازیگران اصلی عبارت‌اند از پل واکر، لیندا کاردلینی، پایپر پریبو، باب گانتون، مالکوم گودوین و تونی کورن. موسیقی اثر از برایان تایلر و فیلم‌برداری از یرژی زیلینسکی است. داستان دربارهٔ یک خلاف‌کار رُشده است که تحت آزادی مشروط است اما بدشانسی دنباله‌دارش می‌کند و در نهایت به مرگ با تزریق محکوم می‌شود. عجیب اینکه پس از اجرای دوز مرگبار، بیدار می‌شود و خود را به‌عنوان نگهبان محوطهٔ یک بیمارستان روانی می‌یابد… تجربهٔ اول کارگردانی جان گلن تا حد زیادی ترکیبی از موفقیت‌ها و ضعف‌هاست، اما اگر این فیلم به دست مخاطبان مناسب در قالب DVD/Blu-ray برسد، ممکن است در پی درگذشت ناگهانی واکر توجه قابل‌توجهی جلب کند. این فیلم با ریتمی سنگین و فضاسازی فراواقعی پیش می‌رود. پس از معرفی شخصیت اصلی و ساختار روانی او، اثر وارد حوزه‌ای می‌شود که نه ما و نه شخصیت واکر کاملاً نمی‌دانیم چه چیزی واقعی است یا چه اتفاقی در حال رخ دادن است: آیا او در نوعی جهان پس از مرگ است؟ همه‌اش در ذهن اوست؟ خواب است؟ یا ناشی از مواد مخدر؟ یکی از نکات هوشمندانهٔ فیلم این است که تماشاگران را در معما وارد می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد خلأها را با منطق خود پر کنند. افشای حقیقت هم در زمان مناسب رخ می‌دهد تا به تماشاگر فرصت دهد دوباره دربارهٔ تناقض‌ها و سؤال‌هایی که فیلم مطرح کرده تأمل کند. برای طرفداران آثاری مثل «نردبان یعقوب»، «جزیره شاتر» یا «ژاکت»، این فیلم دست‌کم ارزش توجه را دارد؛ علاوه بر این، جلوه‌ای از توانایی بازیگری پل واکر را نشان می‌دهد که کارگردانان دیگر کم‌تر به آن پرداختند. فیلم‌برداری زیلینسکی هم بسیار چشم‌گیر است. متأمل، گیرا و در پرداخت به مضامینش تا حدی هراس‌انگیز است — این «لازاروس» سزاوار بازگشتی دوباره است. ۷/۱۰ فیلم ضعیفی است، اما پل واکر مانع از آن می‌شود که وضعیت بدتر شود. اجرای واکر بهترین چیزی است که از او خارج از مجموعهٔ «سریع و خشن» دیده‌ام؛ چون همهٔ عناصر دیگر در «پروژه لازاروس» چندان تأثیری بر جای نمی‌گذارند، نمایش او برجسته و تأثیرگذار است. اگر بخواهم میان بازیگران دیگر کسی را برجسته کنم، باب گانتون را انتخاب می‌کنم. ایدهٔ داستان جذاب است، اما نحوهٔ ارائهٔ فیلم باعث شد کمتر مجذوب آن شوم؛ فیلم بیش‌ازحد اپیزودیک است. صحنه‌ای نشان داده می‌شود، سپس صحنهٔ بعدی و دومی، و ارتباط محکمی میان آن‌ها حس نمی‌شود. با وجود اینکه ایدهٔ پایه سرشار از رمز و راز است، خودِ فیلم نتوانسته آن حسِ رمزآلود را ایجاد کند.