فیلم The Party 2017

وای! اگر فکر می‌کردید مهمانیِ ابیگیل آزاردهنده بود، خوش‌باشید که به این یکی دعوت نشدید. جنت (دیم کریستن اسکات-توماس) تماسی دریافت می‌کند که خبر ارتقای مهمی در وزارت را می‌دهد و تعدادی از دوستانش برای تبریک به خانه می‌آیند. در همین حال، شوهرش (تیموتی اسپال) بی‌حوصله روی صندلی نشسته و شراب می‌نوشد. وقتی تحسین‌ها در اتاق جریان می‌یابد، او به‌طور اتفاقی خبری می‌دهد که تا...

وای! اگر فکر می‌کردید مهمانیِ ابیگیل آزاردهنده بود، خوش‌باشید که به این یکی دعوت نشدید. جنت (دیم کریستن اسکات-توماس) تماسی دریافت می‌کند که خبر ارتقای مهمی در وزارت را می‌دهد و تعدادی از دوستانش برای تبریک به خانه می‌آیند. در همین حال، شوهرش (تیموتی اسپال) بی‌حوصله روی صندلی نشسته و شراب می‌نوشد. وقتی تحسین‌ها در اتاق جریان می‌یابد، او به‌طور اتفاقی خبری می‌دهد که تا حدی شادی همسرش را خراب می‌کند. اما این تنها آغاز ناخوشی‌های شب است؛ مشخص می‌شود تقریباً هر کس رازی برای پنهان‌داشتن دارد و خشم‌ها در شرف فوران‌اند. شخصیت «بیل»ِ اسپال احتمالاً بیشترین تأثیر را دارد — هرچند عملاً حرف زیادی نمی‌زند، اما با ظرافت باعث به‌هم‌ریختن اوضاع می‌شود. از آن پس، موقعیت‌ها چندان قابل‌باور نیستند؛ تا حدی به این دلیل که خیلی از این شخصیت‌ها در واقعیت هرگز با هم دوست نمی‌ماندند. برونو گانتس هم جملات کوتاه و مضحکی خطاب به تقریباً همه چیزِ غرب می‌گوید و کیلین مورفی انگار بیشتر وقتش را صرف جست‌وجوی یک سطح صاف می‌کند. همه‌چیز کاملاً سمی است، اما به‌طرز تأسف‌باری ناپخته و ساختگی به‌نظر می‌رسد؛ انگار هدف بیشتر برانگیختن خصومت است تا نمایش یک گردهمایی واقع‌گرایانه از افرادی که دوست مشترکی دارند — حتی اگر او سیاستمدار باشد. فیلم کوتاه و دل‌پذیر است، اما بیش از حد حالت نمایش‌نامه‌ای دارد و بخش زیادی از داستان را بیرون از صحنه رها می‌کند.