فیلم Jezebel 1938

فیلم با ورود پرقدرت «میس جولی» (بت دیویس) سوار بر اسب آغاز می‌شود. او دختر یتیم و مغرور یک خانواده ثروتمند جنوبی است که همه دوست دارند با او رفت‌و‌آمد کنند و در کنار او دیده شوند — حتی اگر کمی دردسرساز باشد. «دیل» (هری فوندا)، که چندان جذاب نیست، در ظاهر اصلی‌ترین خواهان توجه اوست، اما آدم ضعیفی هم نیست. آرزوی او برای پوشیدن...

فیلم با ورود پرقدرت «میس جولی» (بت دیویس) سوار بر اسب آغاز می‌شود. او دختر یتیم و مغرور یک خانواده ثروتمند جنوبی است که همه دوست دارند با او رفت‌و‌آمد کنند و در کنار او دیده شوند — حتی اگر کمی دردسرساز باشد. «دیل» (هری فوندا)، که چندان جذاب نیست، در ظاهر اصلی‌ترین خواهان توجه اوست، اما آدم ضعیفی هم نیست. آرزوی او برای پوشیدن لباس قرمز نامناسب در یک بال رسمی، ابتدا با حمایت اکراه‌آمیز دیل مواجه می‌شود که او را همراهی می‌کند، اما پس از درگیری‌ها، دیل فرار می‌کند و جولی تنها و مصمم می‌ماند تا او را برگرداند. شیوع طاعون او را مجبور می‌کند به مزرعه خانواده پناه ببرد و دیل هم آنجا ظاهر می‌شود — اما با یک پیچیدگی مهم. وقتی زندگی مرتب و معمول او به‌هم می‌ریزد، «میس جولی» شاید برای اولین بار مجبور می‌شود فراتر از خود نیز فکر کند. با این حال باید بگویم فیلم برای من تا حدی شبیه یک ملودرام پرزرق‌وبرق شد. اگرچه در ابتدا دیویس انرژی زیادی دارد، داستان ما را به بن‌بستی احساساتی و قابل پیش‌بینی هدایت می‌کند که با حضور خودخواهانه و گاهی آزاردهنده «باک» (جرج برنت) کمی شلوغ می‌شود. دونالد کریسپ و اسپرینگ بایینگتون گه‌گاهی تعادل می‌آورند، اما در کل همه‌چیز برایم ناامیدکننده، سطحی و کم‌عمق بود. بله، این یک داستان عاشقانه ناکام است؛ اما من دلم می‌خواست بیشتر همان ویژگی‌های اصیل «جیزبل» را ببینم و کمتر آنچه شخصیت او در طول فیلم شد. اخیراً این فیلم را روی پرده بزرگ دیدم و با وجود تردیدهایم، هنوز نمونه‌ای چشمگیر از سینمای خوش‌ساخت و پرزرق‌وبرق است که ستاره‌ای دارد که کاملاً صحنه را از آن خود می‌کند.