فیلم What Ever Happened to Baby Jane? 1962

برای این نقد خاص، تصمیم گرفتم که نقد خود را با استفاده از یک کلمه از هر حرف عنوان اثر بیان کنم: چه بر سر بیبی جین آمد؟ یک اثر با ابعادی حماسی، اجراهای فوق‌العاده در این نماد سینمایی آنچه را که هست منتقل می‌کند: تحریف‌شده. جهنمی. وحشتناک. پرآشوب. بد. نفرت‌انگیز. حسود. بی‌رحم. دشمنانه. تنفرآمیز. انحرافی. پارانوئید. خشمگین. کابوس‌وار. نادرست. فاسد. ترسناک. شوم. خشن. مضطرب. خنجر از پشت. زشت. حسادت. نفرت‌انگیز. شوم....

برای این نقد خاص، تصمیم گرفتم که نقد خود را با استفاده از یک کلمه از هر حرف عنوان اثر بیان کنم: چه بر سر بیبی جین آمد؟ یک اثر با ابعادی حماسی، اجراهای فوق‌العاده در این نماد سینمایی آنچه را که هست منتقل می‌کند: تحریف‌شده. جهنمی. وحشتناک. پرآشوب. بد. نفرت‌انگیز. حسود. بی‌رحم. دشمنانه. تنفرآمیز. انحرافی. پارانوئید. خشمگین. کابوس‌وار. نادرست. فاسد. ترسناک. شوم. خشن. مضطرب. خنجر از پشت. زشت. حسادت. نفرت‌انگیز. شوم. خودخواه. ... و اینجا شما آن را دارید، دوستان. یک کلمه از هر حرف عنوان برای توصیف روح سرد این اثر منحصر به فرد. این جواهر نقره‌ای دوران قدیم که توسط رابرت آلدریچ کارگردانی شده، یک ویژگی شگفت‌انگیز از هنر سینما و یک اثر افسانه‌ای با اعتبار است. اجراهای فوق‌العاده از دو دشمن اصلی در دنیای واقعی، دیویس و کرافورد. واقعاً فوق‌العاده! این فیلم به‌طور شایسته‌ای امتیاز ۵ از ۵ ستاره را دریافت می‌کند. حالا آرامش را برقرار کنید - گوشی را خاموش کنید، کمی مالبک بردارید و برای یکی از بهترین مثال‌های سینمای مبتنی بر شخصیت آماده شوید. بت دیویس در نقش ستاره کودک سابق "بیبی جین" که به‌طور ناخوشایند از خواهرش - بازیگر مورد تحسین بیشتر "بلانش" (جوآن کرافورد) در خانه هالیوودی‌شان مراقبت می‌کند، بازی می‌کند. "بلانش" عمدتاً در یک ویلچر محدود شده و به خواهرش که به‌طور فزاینده‌ای الکلی، غیرقابل اعتماد و به‌طور کلی بدخلق شده، وابسته است. اما نکته این است که این بلانش است که پول دارد - و زمانی که او شروع به بحث درباره فروش خانه می‌کند، این مسئله خواهرش را عصبانی می‌کند و او به زودی افکار تهدیدآمیزی درباره خنجر زدن به این "خیانت" به ذهنش خطور می‌کند. خوشبختانه برای "بلانش" - خدمتکارشان "الویرا" (میدی نرمان) به تدریج از این تغییر نگرش تهدیدآمیز مطلع می‌شود و به خوبی... کرافورد و دیویس واقعاً در اوج خود هستند و نمی‌توان به راحتی از این فکر گذشت که آیا واقعاً در حال بازیگری بودند یا اینکه در صحنه این اثر کلاسیک کارگردانی دقیق رابرت آلدریچ، عداوت حرفه‌ای جدی وجود داشت. دیویس در اینجا حس سم را به خوبی منتقل می‌کند و همکارش قربانی آسیب‌دیده را با مهارت بالایی ایفا می‌کند. هیچ‌یک از این دو زن از کنار گذاشتن جذابیت‌های سنتی خود ابایی ندارند. دیویس در نقش زنی که یک دستش روی بطری و دست دیگرش روی دستگیره در آسایشگاه است، واقعاً دیوانه به نظر می‌رسد و در این نقش عالی عمل می‌کند. فیلم تقریباً ۲ ساعت و ۱۵ دقیقه طول می‌کشد و واقعاً سریع می‌گذرد. ریتم فیلم عالی است، موسیقی دی‌ول با دیالوگ‌های قوی و پرمحتوا در نوسان است و عکاسی - که غالباً نزدیک و صمیمی است - این فیلم را به یک مثال فوق‌العاده از رقابت خواهران در سینما تبدیل می‌کند. اگر می‌توانید در سینما تماشا کنید - اما در هر حال، این تقریباً به بهترین شکل ممکن است.