فیلم Perfect Stranger 2007

Perfect Stranger فیلمی است که می‌کوشد تریلری روان‌شناختی و حساب‌شده باشد، اما در عمل به مجموعه‌ای از ایده‌های ناتمام تبدیل می‌شود. داستان با پتانسیل شروع می‌کند و معمایی جذاب شکل می‌گیرد، اما اجرا پراکنده و نامنسجم است. به‌جای ایجاد تعلیق به‌صورت طبیعی، فیلم با پیچش‌های اجباری و زیرپلات‌های زائد، روایت را پراکنده و کم‌اثر می‌سازد. فیلمنامه ضعیف است؛ دیالوگ‌ها دست‌وپاگیر و تعاملات شخصیت‌ها غیرطبیعی‌اند و...

Perfect Stranger فیلمی است که می‌کوشد تریلری روان‌شناختی و حساب‌شده باشد، اما در عمل به مجموعه‌ای از ایده‌های ناتمام تبدیل می‌شود. داستان با پتانسیل شروع می‌کند و معمایی جذاب شکل می‌گیرد، اما اجرا پراکنده و نامنسجم است. به‌جای ایجاد تعلیق به‌صورت طبیعی، فیلم با پیچش‌های اجباری و زیرپلات‌های زائد، روایت را پراکنده و کم‌اثر می‌سازد. فیلمنامه ضعیف است؛ دیالوگ‌ها دست‌وپاگیر و تعاملات شخصیت‌ها غیرطبیعی‌اند و جدی گرفتن ماجرا را دشوار می‌کنند. انتخاب‌های کارگردانی و تصویربرداری هم کمکی به فیلم نمی‌کنند: قاب‌بندی‌ها اغلب نامناسب و نماهای کلوزآپ بیش‌ازحد تنگ‌اند که در بسیاری مواقع سر بازیگران را قطع می‌کنند و تجربه بصری را آزاردهنده می‌سازند. بازی‌ها نیز چندان تاثیرگذار نیستند، به‌ویژه بروس ویلیس که به‌نظر بی‌علاقه به نقش می‌رسد؛ حتی هِیلی بری هم که معمولاً قابل‌اتکا است، با متن ضعیف دست‌وپنجه نرم می‌کند. موسیقی و طراحی صدا تلاش می‌کنند تنش ایجاد کنند، اما اغلب تنها بر یکنواختی کلی تاکید می‌کنند تا جو فیلم را تقویت نمایند. در مجموع، Perfect Stranger بیشتر شبیه به فرصتی از دست‌رفته تا یک تریلر جذاب است. Perfect Stranger معمایی پرتعلیق و جذاب ارائه می‌دهد که با پیچش‌های غیرقابل‌پیش‌بینی و ساختار روایی محکمی همراه است، هرچند برخی عناصر داستانی از نظر منطقی اندکی دور از باور به‌نظر می‌رسند. اجراهای قوی بازیگران و تصاویر صیقل‌خورده از روایت حمایت می‌کنند، اما پایان‌بندی‌های شتاب‌زده و چند صحنه کم‌باور تأثیر کلی را تا حدی تضعیف می‌کنند. با این حال، برای علاقه‌مندان به معما و تعلیق، فیلم تماشای قابل‌قبولی است.