فیلم Joy Ride 2023

طنز پرزرق‌وبرق و رک معمولاً سلیقه‌م نیست، اما وقتی با زیرکی، خلاقیت و اصالت تمام اجرا شود، فوراً توجه‌ام را جلب می‌کند — و همین اتفاق در تجربه‌ی نخست کارگردانی و نویسندگی آدل لیم برای «Joy Ride» می‌افتد؛ از اولین دیالوگ فیلم شما را می‌گیرد و تا پایان رها نمی‌کند. این کمدی تند و پی‌درپی داستان چهار زن آسیایی‌تبار جوان (اشلی پارک، شری کولا، سابرینا...

طنز پرزرق‌وبرق و رک معمولاً سلیقه‌م نیست، اما وقتی با زیرکی، خلاقیت و اصالت تمام اجرا شود، فوراً توجه‌ام را جلب می‌کند — و همین اتفاق در تجربه‌ی نخست کارگردانی و نویسندگی آدل لیم برای «Joy Ride» می‌افتد؛ از اولین دیالوگ فیلم شما را می‌گیرد و تا پایان رها نمی‌کند. این کمدی تند و پی‌درپی داستان چهار زن آسیایی‌تبار جوان (اشلی پارک، شری کولا، سابرینا وو و استیفنی هو) را در یک سفر عجیب و غریب جاده‌ای در چین دنبال می‌کند که هرچه جلوتر می‌رود، درگیر موقعیت‌های خنده‌دار، شهوت‌آلود و پر از بی‌بندوباری بیشتری می‌شود. فیلم با موقعیت‌های کمیکِ پی‌درپی و خنده‌های بزرگ پر می‌شود و واقعاً تجربه‌ای متفاوت برای تماشاگران ارائه می‌دهد. داستان گاهی از حد باورپذیری می‌گذرد و لحظاتی پیش‌بینی‌پذیر و احساساتی و شاید کمی شیرین و غم‌زده دارد، اما این کاستی‌های جزئی در برابر نقاط قوت فیلم—از جمله گروه بازیگری خوب، ریتم متعادل و طراحی صحنه و تولید رنگارنگ و چشمگیر—کمرنگ می‌شوند. به دلیل ماهیت شوخی‌ها، تماشاگران حساس ممکن است ترجیح دهند این فیلم را تماشا نکنند، اما برای بسیاری سخت است که در برابر خنده مقاومت کنند. فیلم حول محور «آدری» (اشلی پارک)، کارمندی بلندپرواز که برای بستۀ شغلی مهمی باید به چین سفر کند، می‌چرخد؛ او برای ترجمه روی دوست بی‌پروا و فحش‌زنانش «لولو» (شری کولا) حساب می‌کند و طبیعتاً همراهی لولو ماجرا را به هم می‌ریزد. عملکرد بازیگران به‌ویژه تعامل بین این دو، و نیز نقش «کت» (استیفنی هو)—ستاره‌ی سریال‌هایی که رازهایی دارد—و «دد‌آی» (سابرینا وو) که گاهی صحنه‌ها را می‌دزدد، جذاب و درگیرکننده است. فیلم سرشار از بازی‌های نوشیدنی، شوخی‌های بزرگسالانه و صحنه‌های جسورانه است و تا حد زیادی در شخصیت‌پردازی نیز تلاش می‌کند. متأسفانه، بخش پایانی فیلم کمی در دام احساسات مصنوعی می‌افتد و در بیست دقیقه‌ی آخر ریتم از دست می‌رود که جای تأسف دارد؛ با این حال کلیت اثر سرگرم‌کننده است و لحظات دلپذیری دارد. فیلمنامه که توسط سه زن (Cherry Chevapravatdumrong, Teresa Hsiao و Adele Lim) نوشته شده، تعادل خوبی بین طنز و احساسات برقرار می‌کند و پروژه‌ای زن‌محور را هم پشت دوربین و هم جلوی دوربین رقم زده است. «Joy Ride» نمایشی معاصر و پیشرو از یک فیلم جاده‌ای زنانه است که تنوع و نمایش طبیعی شخصیت‌ها را با رویکردی تازه به تصویر می‌کشد؛ زنانی که از تابوها عبور می‌کنند، مثبت‌اندیش نسبت به بدن خود هستند و از شر شرم و استانداردهای اجتماعی رها می‌شوند. فیلم محتوای جنسی صریح و زبان رک دارد، پس کسانی که نسبت به این نوع محتوا حساس‌اند بهتر است سمتش نروند. در مجموع، با وجود برخی ضعف‌ها، «Joy Ride» یکی از کمدی‌های بامزه و متفاوت این فصل است که گرما و پیامی انسانی در پس تمام شوخی‌های جسورانه‌اش پنهان دارد — دربارهٔ هویت، فرهنگ، دوستی و خانواده که جهانی و دلنشین به نظر می‌رسد.