فیلم Into the Forest 2015

پیوند خواهرانه در سایه‌ای سمبولیک و در خلال خاموشی گسترده و عجیبی که همه‌چیز را فرا می‌گیرد به آزمون گذاشته می‌شود؛ پاتریشیا روزِما در درام پساآخرالزمانیِ خود «Into the Forest» اثری صمیمی، کشش‌آور و آرام‌اندیش ساخته است. الن پیج و راشل ایوان وود زنانی‌اند که در این فیلم خواهر نشان داده می‌شوند؛ روزِما در قصه‌ای مراقبه‌گونه و پرتنش از هوسِ آینده‌نگر به سوی هراس و...

پیوند خواهرانه در سایه‌ای سمبولیک و در خلال خاموشی گسترده و عجیبی که همه‌چیز را فرا می‌گیرد به آزمون گذاشته می‌شود؛ پاتریشیا روزِما در درام پساآخرالزمانیِ خود «Into the Forest» اثری صمیمی، کشش‌آور و آرام‌اندیش ساخته است. الن پیج و راشل ایوان وود زنانی‌اند که در این فیلم خواهر نشان داده می‌شوند؛ روزِما در قصه‌ای مراقبه‌گونه و پرتنش از هوسِ آینده‌نگر به سوی هراس و دلسردی جمعی وقتی جهان با احتمال فروپاشیِ وابستگیِ مدرن به تکنولوژی روبه‌رو می‌شود، بهره می‌گیرد. به‌اختصار، «Into the Forest» مطالعه‌ای آرام و شخصیت‌محور است که نه‌تنها به بقای اجزای رو به زوالِ جامعه می‌پردازد، بلکه پیوند خواهرانه‌ای را نشان می‌دهد که بر پایه ایمان و ترس در شرایط تیره و سخت کنار هم مانده است. هدایت ساده اما دقیقِ روزِما و فیلمنامه‌اش که برانگیزاننده تفکر است، نوعی بدبینیِ «پایان جهان» را در ملودرام مینیمال او کارآمد می‌سازد. نقش‌آفرینیِ الن پیج و راشل ایوان وود باورپذیری زیادی به فیلم می‌دهد؛ دو خواهری که در دل جنگل‌های دورافتاده کانادا، در خانه‌ای منزوی و تهی از نیرو گرفتار شده‌اند و بی‌قدرتیِ جهانی تهدیدی برای جامعه ایجاد کرده است. روزِما لایه‌های گمگشتگی را هم در مقیاس جهانی و هم در مقیاس فردی برای این خواهران مضطرب به‌خوبی می‌سازد. «Into the Forest» زمانی که تماشاگر مجبور می‌شود به پای قدم‌های هراسانِ قهرمانان خواهر داستان بیندیشد — که با آزمون‌های ذهنی و احساسیِ وجودشان روبه‌رو‌اند — بیش از پیش تأثیرگذار می‌شود. فیلم اتمسفری و متفکرانه است و توانسته بدون اغراق و کلیشه‌پردازی‌های مرسوم آثار آخرالزمانی، فضایی سرد و دلهره‌آور ایجاد کند. داستان در آینده‌ای نزدیک می‌گذرد: نل (الن پیج) و اِوا (راشل ایوان وود) همراه پدرشان در خانه‌ای بزرگ در دل جنگلِ شمال غربی اقیانوس آرام زندگی می‌کنند. فقدان برق، به‌سرعت بنیاد نااطمینانی را می‌چیند — گرفتار در گستره‌ای روستایی و دوردست بدون دسترسی فوری به امکانات روزمره و حیاتی. نل و اِوا درمی‌یابند که ممکن است برق هرگز بازنگردد؛ در نتیجه سختی و ناباوری افزایش می‌یابد و آن دو باید با واقعیت‌های تلخِ کاهش روزافزون غذا و مایحتاج روبه‌رو شوند. ناامیدی، درماندگی و بیچاره‌گی آرام‌آرام به سراغِ ذهن‌های شکنندهٔ آن‌ها می‌آید. روزِما از «Into the Forest» به‌عنوان بسترِ موثری برای خودبازبینیِ فروپاشیِ سریعِ تمدن استفاده می‌کند. این فیلم نکته‌ای دربارهٔ غفلت، بی‌تفاوتی و تکبر انسان در نادیده‌گرفتنِ نعمت‌های دنیای معاصر — چه طبیعی و چه فناورانه — دارد. شاید «Into the Forest» آن‌چنان که انتظار می‌رود عمیقاً در پیش‌بینیِ تراژیک ریشه‌دوانده نباشد، اما پیامِ انسانیِ نومیدیِ برآمده از یک آشوب عظیم را صادقانه، دلگرم‌کننده و ژرف بیان می‌کند. فیلم بی‌تعارف و تأمل‌برانگیز است و لحن و فصاحتی دارد که به‌ندرت در قصه‌های کلیشه‌ایِ هالیوودیِ «ترس از ناشناخته» دیده می‌شود. خوشبختانه بازیگرانِ توانمندی چون الن پیج و راشل ایوان وود احساس آسیب‌پذیری را چنان منتقل می‌کنند که همخوان با فضای تعقیب‌شده و نگران‌کنندهٔ فیلم است. روزِما پیش از این نیز با نمایشِ زنانِ پیچیده و در حال گذار آشنا بوده است؛ آثاری مانند «Kit Kittredge: An American Girl» و «I’ve Heard the Mermaids Singing» سرشتِ مصمم و تردیدها و درونیاتِ قهرمانان زنی را که در جست‌وجوی آرامش در برابر جنون تهدیدآمیز‌اند، نشان می‌دهند. بنابراین الن پیج و راشل ایوان وود با شایستگی اضطراب‌ها و دغدغه‌های این نقش‌ها را بر دوش کشیده‌اند و در نمایشِ شخصیتیِ فیلمی که جهانِ نظم‌یافته‌اش دستخوش فروپاشی شده است، موفق‌اند. بی‌تردید «Into the Forest» وارد جنگل‌های تاریکی می‌شود که حکم قصه‌ای سورئال و فاجعه‌بار را دارد، قصه‌ای آغشته به آشفتگی روانی. اگر بخواهیم قیاس کنیم، حتی «شنل قرمزی» هم توان رقابت با تلاطمِ آشکارِ دو شخصیتِ دیستوپیاییِ خواهرانهٔ فیلم — نل و اِوا — را ندارد. -------------------------------------------------- تماشای اثر لذت‌بخش بود؛ دوباره تماشا می‌کنم و آن را توصیه می‌کنم. هشدار: خشونت جنسی. الن پیج و راشل ایوان وود بخش عمده‌ای از این فیلم «دنیای اسرارآمیزِ دیستوپیا» را بر دوش دارند. این داستان را می‌توان بازتابی از تجربهٔ زن بودن در جهان مدرن دانست، اما من آن را بیش‌تر یک داستان بقا می‌بینم؛ این دو نگاه لزوماً با هم تضاد ندارند. ایدهٔ «آخرینِ آدم‌ها روی کرهٔ زمین» جذاب است، اما حتی صرفِ زندگی دور از شبکه و خارج از امکانات معمول برای یک فرد عادی هم ذاتاً دلهره‌آور است، چه برسد به زمانی که جزو تنها گزینه‌ها باشد. برای من این یک داستان خواهرانه است، در ردیف آثاری مانند «فروزن» و «Kill La Kill». پیوند خانوادگی و همراهی خانواده درسِ خوبی است که در سراسر فیلم بافته شده است. هرچند من زامبی‌ها را ترجیح می‌دهم، فیلم در روایتِ داستان و نشان‌دادن احساساتِ شخصیت‌ها و وضعیتِ ذهنی‌شان در هر لحظه عملکردی بسیار خوب دارد. نقطهٔ آزاردهنده این است که بیننده شاهد اشتباهات زیادی در فرایندِ نجات و بقاست که البته داستان را هر بار اندکی جلو می‌برد.