فیلم Without a Clue 1988

دوست داشتم نمونه‌ای از وارونه‌شدن نقش‌ها به سبک کلاسیک راتبون/بروس هم می‌دیدم! در این فیلم با یک «هولمز» کاملاً بی‌غیرت و ناکارآمد (مایکل کِین) روبه‌رو هستیم که تقریباً همه جز مغز واقعا متفکر ماجرا او را کارآگاه می‌دانند. آن مغز حقیقی «دکتر واتسون» (بن کینگزلی) است؛ مردی صبور و متفکر که سال‌ها پشت پرده هدایت امور را برعهده داشته. وقتی از شیطنت‌ها و مستی‌های هولمز...

دوست داشتم نمونه‌ای از وارونه‌شدن نقش‌ها به سبک کلاسیک راتبون/بروس هم می‌دیدم! در این فیلم با یک «هولمز» کاملاً بی‌غیرت و ناکارآمد (مایکل کِین) روبه‌رو هستیم که تقریباً همه جز مغز واقعا متفکر ماجرا او را کارآگاه می‌دانند. آن مغز حقیقی «دکتر واتسون» (بن کینگزلی) است؛ مردی صبور و متفکر که سال‌ها پشت پرده هدایت امور را برعهده داشته. وقتی از شیطنت‌ها و مستی‌های هولمز خسته می‌شود، واتسون تصمیم می‌گیرد به جای او دربارهٔ «پزشک جنایی» بنویسد. ناشران با این ایده موافق نیستند و نه وزیر دارایی و نه بازرس لسترد (جفری جونز) وقتی باید سراغ کسی بروند که سرقت صفحات چاپ اسکناس پنج‌پوندی بانک انگلستان را بررسی کند، چنین پیشنهادی را نمی‌پذیرند. با نبود کسی که به نظریات دکتر توجه کند، او ناچار می‌شود همکار پیشینش را که مست و ورشکسته شده به 221B بیکر استریت بازگرداند. تنها آنگاه است که می‌توانند به استدلال و کشفِ سرنخ‌ها بپردازند — و مزدشان را هم دریافت کنند (با اسکناس‌های ده‌پوندی!). ردپاها آن‌ها را به منطقه زیبای لیک دیستریکت می‌کشاند، جایی که به زودی درمی‌یابند پشت این جنایت شنیع یک مغز متفکر جنایی قرار دارد؛ اما آیا شانس خنثی‌کردن نقشه‌اش را خواهند داشت؟ آنچه فیلم را موفق می‌کند، شیمی جذاب بین کِین و کینگزلی است. اولی در نقش کارآگاه الکلی بسیار بدرخشیده و دومی هم به‌خوبی نقش مربی تندهوش او را ایفا می‌کند. فیلمنامه مجالِ پاسخ‌های کوتاه و تیزبینانه بین این دو را فراهم کرده، کمدی مرز بین شوخ‌طبعی و لوده‌بازی را حفظ می‌کند و هر از گاهی حضور بدگمانِ جونز فرصتی برای تجدید تعادل پیش از ماجراجویی بعدی فراهم می‌کند. خطر و تهدید جدی؟ نه چندان — به‌ویژه که خیلی زود معلوم می‌شود چه کسی نخ‌ها را می‌کشد — اما این موضوع اهمیت چندانی ندارد چون فیلم در اصل یک سرگرمی شخصیت‌محور است با گروه بازیگرانی که از نقش‌آفرینی لذت می‌برند. جالب است که واژه‌ای مانند «احمق» وقتی با لحن مناسب گفته می‌شود تا چه اندازه می‌تواند مؤثر باشد. فیلمِ خوش‌گذران و مفرحی است.