فیلم White Men Can’t Jump 2023

به‌طور غیرمنتظره، «مردان سفیدپوست نمی‌توانند بپرند» (۲۰۲۳) فیلم بسیار خوبی است! انتظار داشتم در بهترین حالت با بازسازی معمولی و نه‌چندان خاصی از فیلم جذاب ۱۹۹۲ روبه‌رو شوم، چون صادقانه بگوییم بیشتر بازسازی‌ها همین‌طورند. با این حال همهٔ دست‌اندرکاران این نسخه عملکرد قابل‌توجهی دارند. من واقعاً از آن لذت بردم؛ فیلم عمدتاً خنده‌دار است اما در کنارش احساس و دل هم دارد. راستش آن را بالاتر...

به‌طور غیرمنتظره، «مردان سفیدپوست نمی‌توانند بپرند» (۲۰۲۳) فیلم بسیار خوبی است! انتظار داشتم در بهترین حالت با بازسازی معمولی و نه‌چندان خاصی از فیلم جذاب ۱۹۹۲ روبه‌رو شوم، چون صادقانه بگوییم بیشتر بازسازی‌ها همین‌طورند. با این حال همهٔ دست‌اندرکاران این نسخه عملکرد قابل‌توجهی دارند. من واقعاً از آن لذت بردم؛ فیلم عمدتاً خنده‌دار است اما در کنارش احساس و دل هم دارد. راستش آن را بالاتر از نسخهٔ اصلی می‌دانم. در آن فیلم دههٔ نود که آن هم فیلم سرگرم‌کننده‌ای است، وسلی اسنایپس و وودی هارلسون نقش بزرگی در ارتقای اثر داشتند. در این نسخه بازیگران اصلی شاید به آن اندازهٔ دو ستارهٔ پیشین قدرت‌نما نباشند (با این حال هرکدام در جای خود خوب‌اند)، اما به‌نظر من فیلم در جنبه‌های دیگر متوازن‌تر و جالب‌تر شده است. شاید خبری از ترکیب اسنایپس و هارلسون نباشد، اما سینکوا والز و جک هارلو زوج فوق‌العاده‌ای هستند. این اولین‌باری بود که والز را می‌دیدم و از بازی‌اش خیلی تحت‌تأثیر قرار گرفتم، به‌ویژه در آن سکانس احساسی با مرحوم لنس رِدیک. هارلو در نخستین تجربهٔ بازیگری‌اش ظاهر شده و به‌طرزی غافلگیرکننده خوب است؛ در بعضی لحظات مشخص است بازیگر تمام‌وقت نیست اما در بیشتر صحنه‌ها قابل‌باور است. تیانا تیلور، لورا هریر، مایلز بولوک و وینس استپلز هم از اعضای مثبت بازیگران‌اند؛ دو نفر آخر حمایت‌های کمدی بامزه‌ای ارائه می‌دهند. حضور کوتاه جرالد جانسون هم جالب بود. به‌راستی انتخاب بازیگران خوب از آب درآمده است. انتظار نداشتم کمدی فیلم این‌قدر مؤثر باشد — نمی‌گویم در هیچ لحظه‌ای قهقهه زدم اما در تمام فیلم مدام لبخند یا خندهٔ خفیف داشتم. همان‌طور که می‌شد حدس زد، فیلم تا حد زیادی روی شوخی‌های مربوط به نژاد تکیه دارد، اما همهٔ این‌ها به‌خوبی اجرا شده‌اند. انتخاب موسیقی هم مناسب و دلنشین است.