فیلم Mad Max 1979

فیلمی کلاسیک با بودجه کم که حالا به یکی از آثار شاخص ژانر تبدیل شده است. داستان در آینده‌ای نه چندان دور می‌گذرد؛ جهانی که جاده‌ها تحت سلطهٔ باندهای دیوانه‌ای با خودروهای غول‌زده و موتورسوارانی شبیه از جهنم‌اند. نیروی پلیس، که خودش کم‌نفس و فرسوده است، با ماشین‌هایی بسیار سریع تلاش می‌کند جلوی این درنده‌خویی‌ها را بگیرد. محور داستان مکس راکاتانسکی، یک پلیس راست‌قلب و وظیفه‌شناس،...

فیلمی کلاسیک با بودجه کم که حالا به یکی از آثار شاخص ژانر تبدیل شده است. داستان در آینده‌ای نه چندان دور می‌گذرد؛ جهانی که جاده‌ها تحت سلطهٔ باندهای دیوانه‌ای با خودروهای غول‌زده و موتورسوارانی شبیه از جهنم‌اند. نیروی پلیس، که خودش کم‌نفس و فرسوده است، با ماشین‌هایی بسیار سریع تلاش می‌کند جلوی این درنده‌خویی‌ها را بگیرد. محور داستان مکس راکاتانسکی، یک پلیس راست‌قلب و وظیفه‌شناس، است که سعی دارد در برابر آشوب در حال گسترش دوام بیاورد. پس از این‌که بهترین دوستش سوزانده شده و برای مُردن رها می‌شود، مکس تصمیم می‌گیرد که کافی‌ست و دربارهٔ بازنشستگی فکر می‌کند، اما در تعطیلات همراه همسر و فرزندش اوضاع به‌شدت وخیم می‌شود و مکس تبدیل به نیروی انتقام‌جوی خشمگینی می‌شود که اثرات تخریبی عظیمی بر جای می‌گذارد. در ارزیابی این فیلم باید توجه کرد که جورج میلر با بودجه‌ای بسیار محدود چه کار درخشانی انجام داده؛ حتی برای نشان دادن حالت «کم‌هزینه» فیلم، خود میلر آن را در اتاق خوابش تدوین کرد. طراحی لباس‌ها عالی‌اند، بازیگران درخشان‌اند و مل گیبسون در نقش مکس به‌ویژه تأثیرگذار است. ضدقهرمانان واقعاً شرورند، اما آنچه فیلم را ارزشمند می‌کند بدل‌کاری‌ها و سکانس‌های تعقیب و گریز است. ده دقیقهٔ اول به‌تنهایی خالصِ آدرنالین است؛ کل فیلم ضربه‌ای محکم و انفجاری دارد که از زمان انتشار بارها تقلید شده اما به‌ندرت بهتر شده است. هرچند مرکز فیلم یک داستان سادهٔ انتقام است، توجه شما را می‌گیرد و تا پایانِ درخشان شما را همراه می‌کند. امتیاز: 8/10. پانوشت: کاربران منطقهٔ 2 توجه داشته باشند که مجموعهٔ سه‌گانهٔ ماد مکس در یک بستهٔ ارزان همچنان نسخهٔ بی‌دقت دوبله‌شدهٔ این فیلم را شامل می‌شود. با این‌که قبلاً فقط قسمت بعدی، «ماد مکس: بیرون از تاندردام»، را دیده بودم — که من از آن لذت بردم هرچند بسیاری این‌طور نبودند — و آن دنباله نامزدی‌های زیادی برای اسکار کسب کرد، می‌خواستم پیش از دیدن فیلم جدید در سینما، با قسمت اول آشنا شوم. از این فیلم اولیهٔ ژانر پساآخرالزمانی بسیار خوشم آمد و می‌توانم بفهمم چرا فیلم و ستاره‌اش، مل گیبسون، به موفقیت رسیدند. به جز فیلم تجربی کنت انگِر «Scorpio Rising»، تا به حال اثری ندیده‌ام که تا این حد عاشقِ ماشین‌ها و آیینِ پوشش — چه برای رانندگی و چه برای جنگ — باشد. برای یک کارگردان تازه‌کار مثل میلر، فیلم بسیار خوب کارگردانی و پرتنش است و خوشحالم که او ۳۶ سال بعد هنوز در ساخت فیلم‌های این مجموعه حضور دارد. مقایسهٔ «چگونه باید ادامه داد» و «چگونه نباید ادامه داد» یک فرنچایز با عملکرد جورج میلر و جورج لوکاس در این قرن آموزنده است. تأسف‌آور است که در زمان ساخت فیلم آن‌قدر کمبود بودجه داشتند که فقط گیبسون توانست لباس چرمی واقعی بپوشد — حالا احتمالاً می‌توان فرض کرد مشکل مالی دیگر مسئله‌ای نیست. چه کسی فکر می‌کرد دربارهٔ فیلمی با بودجهٔ ۳۵۰٬۰۰۰ دلار، چهل سال بعد هنوز حرف بزنیم؟ و چه کسی فکر می‌کرد این حرف‌ها مثبت باشد. ماد مکس یکی از تأثیرگذارترین فیلم‌هایی است که ساخته شده، و نه تنها یکی از فیلم‌های مورد علاقهٔ من است، بلکه الهام‌بخش اصلی فیلم مورد علاقهٔ واقعی‌ام «دومزدِی» ساختهٔ نیل مارشال هم هست. امتیاز نهایی: چهار و نیم ستاره — جذابیتی بی‌حد و حصر که از ذهنم خارج نمی‌شود. به‌هر دلیلی قبلاً اصلِ فیلم را ندیده بودم و از دیدن آن ناامید نشدم؛ سکانس‌های اکشن خوب و صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای دارد که قوانین معمول دربارهٔ کشتن حیوانات خانگی و کودکان را نقض می‌کنند. مل گیبسون در نقشش خوب است و مشتاقم دنباله‌ها را هم ببینم. امتیاز: 3.75/5 این سناریوهای دیستوپیایی معمولاً از آمریکا فراتر نمی‌روند، بنابراین جالب است که این فیلم ما را با گسترهٔ وسیع بیابان استرالیا و با یک پلیس جوان به نام «مکس» (مل گیبسون) آشنا می‌کند. کار او نسبتاً ناسپاس و پرخطر است؛ باید در مناطق دوردست گشت بزند و آنچه از تمدن باقی مانده را در برابر باندهای موتورسوار غارتگر که دائماً به دنبال سوخت برای خود و ماشین‌هایشان‌اند، محافظت کند. اوضاع وقتی به نقطهٔ جوش می‌رسد که موتورسوار بی‌رحم «توکاتِر» (با بازی هیوج کیس-بِرن) پس از کشته شدن رهبرش، با قتل‌عام تقریباً همهٔ کسانی که سر راهش هستند — از جمله همسر و فرزند مکس — انتقام می‌گیرد. آنچه دنبال می‌آید داستانی خشن، سرراست و با ریتمی سریع از خشونت و انتقام است که مأمور قانون سابق هر حسی از نجابت را که داشته رها می‌کند و تمام‌قد به سوی نابودی دشمنش می‌رود. این فیلم بیشتر باید به‌خاطر تأثیری که بر آثار بعدی گذاشت به یاد مانده شود تا آنچه به‌تنهایی ارائه می‌دهد. بیشتر بازی‌ها متوسط‌اند، دیالوگ‌ها نیز چنین‌اند و پس از مدتی خشونت برای من اثرش را از دست داد و حتی تقریباً به طنز نزدیک شد. این قطعاً نود دقیقه از تاریخ سینماست، اما لزوماً فیلم خیلی خوبی نیست. اکشن فیلم شگفت‌انگیز است، اما بخش‌های دیگر کمی کُندند. وقتی مهاجمان حمله می‌کنند تماشای آن فوق‌العاده است — من از دیدن کارهای گروه توکاتِر حسابی لذت بردم؛ و همین‌طور مقابلهٔ نیروی پلیس. اما فیلم در رفت‌وآمد بین اوج‌های اکشن و بخش‌های عادی دچار فراز و نشیب می‌شود و قسمت‌های کم‌رمق‌تر کمی مرا خسته کرد. شخصیت‌های مکس و جِسی در جاهایی بی‌هوش رفتار می‌کنند؛ با اینکه کل فیلم احمقانه است و بازیگران حسابی بداهه‌پردازی می‌کنند، اما گاهی تماشای این اغراق‌ها آزاردهنده می‌شود. با این حال از پرتحرک بودن بازی‌ها خوشم آمد. کل نود دقیقهٔ «ماد مکس» کاملاً اغراق‌آمیز است و برای بیشتر بخش‌ها هم همین مناسب است؛ فقط من دلم اکشنِ بی‌وقفه و پی‌درپی می‌خواست تا اینکه در میان آن‌ها داستان‌گویی نسبتاً کُندی پخش شده باشد. با این وجود مشتاق دیدن دنباله‌ها و اسپین‌آف‌ها هستم، به‌ویژه آثار روزِ بازسازی‌شده.