فیلم The Road Warrior 1981

آخرین اینترسپتورهای V8 و نبرد برای بنزین! داستان در استرالیا پس از یک جنگ هسته‌ای اتفاق می‌افتد و کالای کمیاب و باارزش همان بنزین است؛ بازماندگان انواع و اقسام راه‌ها را برای به‌دست آوردن آن در پیش می‌گیرند. کارگردان جورج میلر این‌بار با بودجه‌ای بسیار بیشتر نسبت به اثر فرقه‌ای نخست وارد میدان شده و نتیجه کاملاً پیداست: خرابکاری بیشتر، بدل‌کاری‌های شگفت‌انگیزتر و تصویری کامل از...

آخرین اینترسپتورهای V8 و نبرد برای بنزین! داستان در استرالیا پس از یک جنگ هسته‌ای اتفاق می‌افتد و کالای کمیاب و باارزش همان بنزین است؛ بازماندگان انواع و اقسام راه‌ها را برای به‌دست آوردن آن در پیش می‌گیرند. کارگردان جورج میلر این‌بار با بودجه‌ای بسیار بیشتر نسبت به اثر فرقه‌ای نخست وارد میدان شده و نتیجه کاملاً پیداست: خرابکاری بیشتر، بدل‌کاری‌های شگفت‌انگیزتر و تصویری کامل از آیندهٔ آخرالزمانی. قابل‌توجه است که در این فیلم خبری از جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری نیست و همهٔ نماها بر پایهٔ بدل‌کاری خام شکل گرفته‌اند. داستان قالبی سادهٔ «خیر در برابر شر» را دنبال می‌کند، اما اجرای خوراکیِ تصادف‌ها و انفجارها فیلم را به یکی از مهم‌ترین فیلم‌های اکشن-علمی‌تخیلی معاصر بدل کرده است. آدم‌بدها توده‌ای جوشان از چرم، نقاب و موهای موهاک هستند؛ با نگاه‌های عبوس هرچه در راه‌شان باشد را غارت می‌کنند و برای به‌دست آوردن بنزینی که در این دنیا اهمیت حیاتی دارد، از هیچ کاری فروگذار نمی‌کنند. قهرمانان را خود «جاده‌گرد» حاضر می‌کند: مکس راکاتانسکی، پلیس سابقی که بعد از قتل همسر و فرزندش تبدیل به جنگجوی تنها و خشمگین جاده شده است. آیا این مردم صادق می‌توانند در برابر هجوم این غارتگران دیوانه دوام بیاورند؟ پاسخ را در تفریحی پُر از آدرنالین می‌توان دید؛ فیلم با ریتمی بی‌وقفه پیش می‌رود. کارگردانی در سطح بسیار خوبی قرار دارد، سکانس‌ها با هیجان نفس‌گیر کنار هم چیده شده‌اند و میکس صدا برای کسانی که سینمای خانگی دارند حیرت‌آور است. شاید فیلم در بیشتر قسمت‌ها دیالوگ کمی داشته باشد، اما نیازی هم به آن نیست چون قصه از دل سکانس‌های اکشن هوشمندانه شکل می‌گیرد. پس کمربندها را ببندید و از سواری‌ای که این فیلم به شما می‌دهد لذت ببرید؛ فیلمی که هنوز هم معیار ژانر به شمار می‌آید. امتیاز: 9/10 مبارزه برای سوخت در ویرانه‌های پسا‌آخرالزمانی آوت‌بک چند سال پس از یک طوفان جهانی، یک مأمور سابق قانون (مل گیبسون) در استرالیا با جمعیتی در یک مجتمع پالایشگاهی آشنا می‌شود و به آن‌ها کمک می‌کند تا از دست دسته‌ای خشن از موتورسواران پانکی که به دنبال منابع‌شان‌اند، فرار کنند. بروس اسپنس نقش کاپیتان ژیرو را بازی می‌کند و ورنون ولز نیز به‌عنوان یکی از رهبران فرعی این گروه موتورسوار حضور دارد. «جادهٔ جنگجو» یا همان «مِد مکس 2» (1981) آینده‌ای تیره و خشونت‌بار را نشان می‌دهد، اما به‌خاطر اغراق و فضاهای کارتونی گاهی خیلی ترسناک به نظر نمی‌رسد. بر خلاف فیلمی مانند «فرشتگان وحشی» (1966) که به‌خاطر واقع‌گرایانه بودن تکان‌دهنده بود، «مِد مکس 2» در ژانر ماجراجوییِ پُر از اکشن قرار می‌گیرد و اگر از شوق‌های موتورسوارانه خوشتان می‌آید، تجربهٔ لذت‌بخشی خواهد بود. این فیلم یک تولید استرالیایی است و تا حدی آوانگارد و مرزِ سورئال را هم لمس می‌کند. قهرمان کم‌حرف و گوشه‌گیر است در حالی که ضدقهرمانان عجیب و حتی روانی به نظر می‌رسند؛ در شرایطی که مردم در محیطی پسا‌آخرالزمانی به‌تدریج دیوانه می‌شوند، این رفتارها منطقی جلوه می‌کند. فیلم با وجود فاصله‌گیری عجیبی که نسبت به شخصیت‌ها دارد، تصاویر و شخصیت‌هایی نمادین به‌وجود می‌آورد؛ و بعضی وجوه انسانی هم در آن دیده می‌شود، مثل رابطهٔ در حال شکل‌گیری کاپیتان ژیرو با دختر زیبای بلوند فیلم (آرکی وایتلی). در همین حال ویرجینیا هی نیز به‌عنوان زن جنگجو تأثیرگذار است. مدت زمان فیلم 1 ساعت و 34 دقیقه است و در مناطق آوت‌بک نیو ساوت ولز، استرالیا فیلم‌برداری شده است. درجهٔ فیلم: B دنباله‌ای واقعاً عالی که از نسخهٔ اصلی جلو می‌زند. هرچند لحظات شخصیتی کمی دارد، سکانس‌های اکشن فوق‌العاده‌اند و با یک پایان‌بندی پُر آدرنالین به اوج می‌رسند. در مجموع بسیار سرگرم‌کننده و به‌اندازهٔ کافی عجیب است تا بیشتر به چشم بیاید. امتیاز: 4.0/5 فیلم اول ما را با شخصیت آشنا کرد، پس این بار بلافاصله به اصل ماجرا می‌پردازد. «مکس» (مل گیبسون) اکنون یک ولگرد کامل است؛ هنوز تا حدی شرافت باقی دارد و در سفرهایش در بیابان‌های استرالیا تلاش می‌کند زنده بماند و سوخت فراهم کند. در مسیر با کاپیتان ژیرو کم‌وبیش دیوانه (بروس اسپنس) آشنا می‌شود، اما ماجرا وقتی داغ می‌شود که به یک تأسیسات نفتی محاصره‌شده برخورد می‌کند. او موافقت می‌کند به آن‌ها کمک کند تا در برابر «هامونگاس» نقاب‌زده (کیل نیلسون) و همدست تهدیدکننده‌اش «وز» (ورنون ولز) مقاومت کنند؛ رابطهٔ وز با دوست بلوند و بانمکش شباهت‌هایی به دوستی آکیلس و پاتروکلوس دارد. این راهزنان بی‌رحم و خشونت‌طلب‌اند و مصمم‌اند که این دارایی گرانبها را به‌دست آورند، بنابراین مکس پیشنهادی ساده مطرح می‌کند: در ازای مقدار کافی بنزین، برای‌شان یک کامیون بزرگ تحویل می‌دهد تا بتوانند به ساحل و امنیت بروند. آنچه دنبال می‌آید مجموعه‌ای از ماجراجویی‌های سریع و پرخطر است که در یک تعقیب و گریز عالی به اوج می‌رسد؛ در این نبرد، چیزی شبیه تیغهٔ برف‌روبی (در دلِ بیابان) نقشی کلیدی بازی می‌کند تا راه فرار را باز کنند. امیل مینتی در نقش «پسر وحشی» با بومرنگ‌اش مؤثر ظاهر شده و وقتی دلیل نام‌گذاری اسپنس را می‌بینیم، همه‌چیز واقعاً اوج می‌گیرد. این نسخه بسیار بهتر از نسخهٔ اصلی است: داستان محتوای بیشتری دارد، خشونت کم نیست اما طنز تیره‌ای هم در آن وجود دارد و گیبسون با کاریزمای فراوان نقش خود را جلو می‌برد. جورج میلر هم به دیگر فیلم‌سازان درس خوبی می‌دهد — نود دقیقه زمان کافی است تا مقدار قابل‌توجهی را جا دهد و توجه مخاطب را حفظ کند. از «مِد مکس 2» لذت بیشتری بردم؛ فیلمی خوش‌تماشا است. همه‌چیز برای من ملموس‌تر و کامل‌تر به نظر آمد. شخصیت مل گیبسون بهتر شده و یاران و دشمنان او نیز تقویت شده‌اند. اکشن همچنان در سطح بالایی قرار دارد و علاوه بر آن جنبه‌های بامزهٔ فیلم هم سرگرم‌کننده‌اند؛ فقط حیف که آن شوخیِ بیرون‌آمدن چشم‌های دیوانه دوباره تکرار نشد! باید بگویم سکانس پایانی کمی طولانی می‌شود، اما مسئلهٔ بزرگی نیست. مهم‌تر از همه، داستان جذاب‌تر است و بهتر با فضاسازی دیستوپیایی فیلم هماهنگ شده؛ به‌طور کلی اثر قابل‌توجه‌تری نسبت به پیش‌درآمدش است. گیبسون و بازیگرانی مثل بروس اسپنس و مایکل پرستون کارشان را خوب انجام داده‌اند. راستش در این دو فیلم اولیه بازیگران چندان شاخص نیستند — همه‌چیز دربارهٔ اکشن است! مشتاقم بدانم «مِد مکس: فراتر از تاندردوم» چه خواهد داشت.