فیلم Deep Blue Sea 1999

بازیگران خوبی در «دیپ بلو سی» جمع شده‌اند؛ چیزی فراتر از آنچه امروز از ژانر فیلم‌های کوسه‌ای انتظار داریم. فیلم شگفت‌انگیز نیست، اما تماشایش از نود درصد آثار مشابه قابل‌تحمل‌تر است. امتیاز نهایی: 2.5 از 5 — بخش‌های زیادی برایم جذاب داشت، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق نبود. تماشای فوق‌العاده‌ای بود؛ باز هم خواهم دید و توصیه‌اش می‌کنم. احتمالاً این محبوب‌ترین فیلم کوسه‌ای من است. می‌دانم...

بازیگران خوبی در «دیپ بلو سی» جمع شده‌اند؛ چیزی فراتر از آنچه امروز از ژانر فیلم‌های کوسه‌ای انتظار داریم. فیلم شگفت‌انگیز نیست، اما تماشایش از نود درصد آثار مشابه قابل‌تحمل‌تر است. امتیاز نهایی: 2.5 از 5 — بخش‌های زیادی برایم جذاب داشت، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق نبود. تماشای فوق‌العاده‌ای بود؛ باز هم خواهم دید و توصیه‌اش می‌کنم. احتمالاً این محبوب‌ترین فیلم کوسه‌ای من است. می‌دانم «آرواره‌ها» اثرگذار بود، اما من این را بیشتر می‌پسندم — البته این لزوماً به معنی بهتر بودنش نیست. دلیل اصلی علاقه‌ام این است که فیلم حالت بقا دارد، در محیطی جداافتاده، و کوسه‌ها «هوشمند» هستند و فعالانه انسان‌ها را شکار می‌کنند؛ بنابراین به‌نوعی به فیلم موجودات قاتل هم تبدیل می‌شود. بازیگران واقعاً خوب‌اند و احتمالاً نیمی از چهره‌ها برایتان آشنا خواهند بود. تقسیم‌بندی خط‌های داستانی کمی آزاردهنده است، اما در کل جواب می‌دهد. وقتی کسی خورده می‌شود، دیگران مثل بازماندگان از موقعیت بهره می‌برند. این فیلم از رویارویی‌ها تغذیه می‌کند نه حماقتِ شخصیت‌ها — هرچند حماقتی که منجر به ایجاد این وضعیت شده وجود دارد. اگر از دیدن کوسه‌هایی که آدم‌ها را می‌بلعند، پایگاه‌های زیرآبی یا فیلمی مثل «مِگ» لذت می‌برید، این را ببینید. یک تریلر جذاب با داستانی کم‌عمق؛ «دیپ بلو سی» در طول صد دقیقه پرهیجانش مرا جذب نگه داشت. یک پزشک و تیم پژوهشگرش دنبال درمان آلزایمر در کوسه‌ها در یک مرکز جداافتاده در وسط اقیانوس‌اند — زمینه‌ای مناسب برای آشوب خوشایند همراه با اقدامات غیراخلاقی. فیلم واقع‌گرایانه‌ترین اثر کوسه‌ای نیست، اما پر از صحنه‌های اکشن جذاب، تعلیق، سکانس‌های سیل‌زدگی و شخصیتی است که از دوست داشتن یا متنفر بودنش لذت می‌برید. نمره تقریبی: B-. اوج جذابیت کیتشیِ فیلم‌های کوسه‌ای! «دیپ بلو سی» گرفتار همه کلیشه‌های این ژانر می‌شود و از این کار هم لذت می‌برد. پذیرش این اغراق‌ها باعث شده فیلم به‌عنوان یکی از بهترین آثار کوسه‌ای شناخته شود — ترکیبی از طعمِ دهه نود، کوسه‌ها و پیچش‌های غافلگیرکننده. اگر این فیلم را ندیده‌اید، از اینکه چه کسی زنده می‌ماند و چه کسی نمی‌ماند شگفت‌زده خواهید شد. ایده علمی پشت فیلم تا حدی قابل‌قبول است — اینکه درمان برخی بیماری‌های انسانی ممکن است در قلمرو حیوانات یافت شود. در این مسیر سوزان (با بازی سفِرون بروز) از کمک میلیاردر خیّر راسل فرانکلین برای توسعه درمان آلزایمر با استفاده از کوسه‌های اسیر در یک پایگاه سوخت‌رسانی بازتبدیل‌شده استفاده می‌کند. او وقتی به مرکز می‌رسد با گروهی عجیب ازجمله کارتر، پریچر و جیم آشنا می‌شود و زود درمی‌یابد که این ماهی‌های جهش‌یافته از اینکه موش آزمایشگاهی باشند خسته شده‌اند و در فکر انتقام‌اند. فیلم کند نیست؛ جلوه‌ها گاهی ترسناک‌اند، اما یک ایراد بزرگ هست: اگر کوسه‌ها فوق‌العاده هوشمند فرض شده‌اند، چرا در صحنه‌هایی که بازی بازیگران به‌خصوص بروز طبیعی نیست، این موضوع توی ذوق می‌زند؟ توماس جین و ال‌ال کول جی هنگام فرار از دشمنان لحظات سرگرم‌کننده‌ای خلق می‌کنند. هرچند فیلم با «آرواره‌ها» قابل مقایسه نیست، اما بد هم نیست. «دیپ بلو سی» فیلمی سرگرم‌کننده از نوع موجودات قاتل است که خودش را خیلی جدی نمی‌گیرد و ریتم مناسبی دارد. داستان عمدتاً پیش‌بینی‌شدنی است اما چند وارونه‌سازی کلیشه‌ای خوشایند دارد. صحنه‌آرایی و بازیگران فیلم را نسبت به بسیاری آثار مشابه ارتقا می‌دهند، هرچند جلوه‌های ویژه کامپیوتری آن قدیمی به‌نظر می‌رسند. اشکال اصلی این است که شخصیت‌های اصلی تک‌بعدی باقی مانده‌اند؛ دیالوگ‌ها مرتباً به گذشته‌هایی اشاره می‌کنند که هرگز عمیق‌تر نمی‌شوند—فرصتی از دست رفته. با این حال پایان‌بندی تا حدی رضایت‌بخش است. اگر دوست دارید مغزتان را خاموش کنید و تماشای مردم در حال فرار از کوسه‌های جهش‌یافته را در قالبی اغراق‌آمیز ببینید، ارزش دیدن دارد.