فیلم 65 2023

«65» نود و سه دقیقه تنشِ فشرده، اکشن با مقیاس مناسب و لحظاتی از لطافتِ غیرمنتظره است. 65 پتانسیل زیادی داشت اما نتوانست از محدودیت‌های عجیب داستانی‌اش عبور کند. این فیلم ترسناک-تخیلی بقا با چند سکانس هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده، فیلم بدی نیست؛ اما ریتم کند و bazı تصمیمات داستانی غیرمعمول مانع شدند که به اثری برجسته تبدیل شود. دو انتخاب مهم در نگارش داستان فیلم را...

«65» نود و سه دقیقه تنشِ فشرده، اکشن با مقیاس مناسب و لحظاتی از لطافتِ غیرمنتظره است. 65 پتانسیل زیادی داشت اما نتوانست از محدودیت‌های عجیب داستانی‌اش عبور کند. این فیلم ترسناک-تخیلی بقا با چند سکانس هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده، فیلم بدی نیست؛ اما ریتم کند و bazı تصمیمات داستانی غیرمعمول مانع شدند که به اثری برجسته تبدیل شود. دو انتخاب مهم در نگارش داستان فیلم را محدود کرده‌اند: هشدار: حاوی لوث 1. کشته شدن همه سرنشینان جز خلبان و یک دختر نه‌ساله باعث شد تهدید و تنش فیلم کم‌رنگ شود. مخاطب منطقی انتظار دارد این دو حداقل تا پایان زنده بمانند و همین موضوع باعث می‌شود خطرات فیلم از تاثیر واقعی برخوردار نباشند. حضور بازماندگان بیشتر می‌توانست قربانیان بیشتری برای تهدیدات فراهم کند و تنش و شتاب داستان را بالا ببرد. 2. چرا نویسندگان تصمیم گرفتند تنها دو شخصیت محوری فیلم به دو زبان مختلف صحبت کنند؟ این انتخاب گفتگوها را به تبادل‌های بدقواره و ابتدایی محدود کرد که آزاردهنده و عمدتاً بی‌ربط بودند. بهتر بود دختر در ابتدا به‌خاطر شوک کم‌حرف باشد و به‌تدریج هر چه بیشتر به خلبان اعتماد می‌کرد، حرف بزند تا رشد رابطه نمایش داده شود. 65 فیلمی بزرگ یا حتی خیلی خوب نیست، اما بد هم نیست. دیدنش یک‌بار در سینما (با هزینه کم) ناامیدکننده نبود. می‌توانست اپیک باشد، اما فیلمنامه محدود و کمبود اکشن جلویی مانع شدند که فراتر از «متوسط» شود. --- فیلم همان‌طور که انتظار می‌رفت، بی‌تخیل و قابل پیش‌بینی است؛ حتی کمتر سرگرم‌کننده و بی‌طراوات‌تر از آنچه پیش‌بینی می‌شد. آدام درایور و آریانا گرین‌بلات تمام تلاش‌شان را می‌کنند، اما جز پایانِ اوج‌گیر که یکی از بهترین اجراهای بصری برخورد شهاب‌سنگ با یک سیاره در سال‌های اخیر را ارائه می‌دهد، هیچ نکته به‌یادماندنی دیگری در این فیلم نیست. یک فیلم دایناسوری این‌قدر کم‌رمق باید تقریباً جرم سینمایی محسوب شود. امتیاز: D+ --- «میلز» (آدام درایور) مأموریتی طولانی فضایی را برمی‌دارد تا پول کافی برای مداوای دخترش فراهم کند. در مسیر، سفینه‌شان به یک توده شهابی ناشناخته برخورد می‌کند و ناگهان او در سیاره‌ای کاملاً خصمانه گیر می‌افتد و تنها همراه او یک دختر جوان سرزنده به نام «کوا» (آریانا گرین‌بلات) است. امیدشان این است که به بخش دوردست سفینه مادر خراب‌شده برسند که در آن یک ماژول فرار هست و می‌تواند آن‌ها را دوباره به فضا برگرداند تا شاید نجات پیدا کنند. مشکل؟ موجودات دیگری هم در این دنیا زندگی می‌کنند که همگی بی‌استثنا میل دارند از «میلز» و «کوا» به‌عنوان ناهار استفاده کنند، و در کنار این‌ها یک شهاب‌سنگ بزرگ در مسیر برخورد با سیاره قرار دارد که تأثیری وجودی بر محیط خواهد گذاشت. آنچه پس از آن رخ می‌دهد، دنباله‌ای نسبتاً پیش‌بینی‌شده از ماجراهای به سبک «پارک ژوراسیک» است که فرصت می‌دهد جلوه‌های بصری درخشان باشند، اما چیز بیشتری ارائه نمی‌شود. اجرای درایور در اینجا چندان قابل توجه نیست، خطرات احساس واقعی ایجاد نمی‌کنند و من مرتباً این فکر را می‌کردم که این فقط یک ماجرای تکراری دایناسوری است. از آن متنفر نبودم و برای تماشای تلویزیونی در تعطیلات مناسب است، اما به‌عنوان تجربه سینمایی بزرگ ضعیف و تقلیدی است و بازیگر ستاره چیز شاخصی به فیلم اضافه نمی‌کند. --- این نقد شامل لوث است. چقدر ناامیدکننده. آدام درایور بازیگر بزرگی است اما این فیلم فوق‌العاده خسته‌کننده است. نود درصد فیلم، روبه‌رویی‌های پیاپی با یک دایناسور خون‌خواه بعدی است. درست وقتی فکر می‌کنی داستان ممکن است به جایی برسد، دایناسور دیگری سر می‌رسد. کم‌کم می‌فهمی که دیگر خبری از داستان اضافی نیست؛ فقط سفری کوتاه تا قله‌ای برای مبارزه با دایناسورها. میلز پدر دختری نه‌ساله است اما در این سفر مجبور است با دخترکی نه‌ساله دیگر (که ظاهراً خیلی بزرگ‌تر به‌نظر می‌رسد) همراه شود و ناگهان مثل احمق‌ترینِ آدم‌ها می‌ماند که نمی‌تواند ارتباط برقرار کند. چه هدررفتِ استعداد بازیگری و پول جلوه‌های ویژه. حدس من این است که سازندگان سابقه CGI یا هنر بصری دارند چون تنها چیزی که در این فیلم خوب انجام شده جلوه‌های ویژه است. --- فیلم با فرضیه‌ای عجیب آغاز می‌شود: به‌جای اینکه فضانوردان زمین به گذشته یا آینده همین سیاره بروند، این زمین است که در گذشته دور توسط مسافران فضایی از سیاره‌ای دیگر بازدید می‌شود. (عنوان «65» اشاره به میلیون‌ها سال پیش دارد که داستان در آن زمان می‌گذرد.) عجیب است که شخصیت آدام درایور به انگلیسی صحبت می‌کند تا ما او را بفهمیم، در حالی که هم‌بازی‌اش به زبانی دیگر حرف می‌زند. چقدر داستان متفاوت می‌شد اگر ما او (کوا) را می‌فهمیدیم و نه میلز! این نکته را کنار بگذاریم: فیلم تبدیل به نسخه‌ای دیگر از پارک ژوراسیک می‌شود بی‌آنکه شمار کشته‌شدگان بالا یا آن لحظات ساکت و جادویی دیدن گله‌ای از براونتوسورها یا تراسریپس‌ها را داشته باشد. دایناسورها از ابتدا تهدیدکننده‌اند و تا انتها هم همین‌طور می‌مانند. شاید این فیلم برای پخش در سرویس‌های استریم مناسب‌تر است تا تجربه بزرگ‌صفحه؛ در آن حالت ممکن است فیلم بیشتر به سمت وحشتِ صرف برود تا تریلر علمی–تخیلی. من تصویری عجیب در سرم داشتم که شاید بعدها آثار حضور این بازدیدکنندگان فضایی همراه با دیگر فسیل‌ها نشان داده شود، اما خوشبختانه یا متأسفانه، چنین چیزی توسعه نیافت. --- زیرِ ریتم کند و داستان نیم‌پخته، فیلم خوبی نهفته است که متأسفانه «65» هرگز کامل به آن نرسیده است. از همان آغاز، روند فیلم ضعیف است. معرفی شخصیت میلز و زمینه‌چینی برای داستانش عجولانه‌اند و بی‌دلیل به‌نظر می‌رسند، در حالی که مدت فیلم کمتر از یک ساعت و نیم است. این زمانی که باید صرف پرداختن به شخصیت و انگیزه‌ها می‌شد، با عجله رد شد تا زودتر به اکشن روی زمین برسیم؛ در حالی که این بخش برای توانایی مخاطب در همذات‌پنداری با میلز حیاتی است و متأسفانه هرگز به ثمر نمی‌نشیند. وقتی به زمین می‌رسیم، اوضاع بهتر می‌شود. دنیایی که ساخته‌اند نفس‌گیر و تصاویر بصری خیره‌کننده‌اند. سکانس‌های اکشن شاید زیاد چشمگیر نباشند، اما سرگرم‌کننده‌اند و مرا مشغول نگه داشتند. اما درست مثل بخش معرفی، این قسمت هم از دل و احساس خالی است. «65» تلاش می‌کند فراتر از یک فیلم اکشن دایناسوری باشد و رابطه‌ای صمیمی بین میلز و کوا بسازد، اما این تلاش‌ها موفق نیستند. فکر می‌کنم تصمیم به حرف زدن آن‌ها به زبان‌های مختلف واقعاً مانع رشد این رابطه شده؛ همیشه احساس ناهماهنگی داشت که فرصت از دست رفته‌ای است. با وجود انتقادات داستانی، این فیلم سرگرم‌کننده است. چند صحنه اکشن قابل قبول دارد، آدام درایور مثل همیشه خوب است، و کلیتِ مفهوم نسبتاً متفاوت است. ایده اینکه این فیلم سفر در زمان نیست و با واقعه انقراض دایناسورها ترکیب شده، برایم جذاب بود. در نهایت، این فیلم خوب نیست، اما آن‌قدرها هم بد نیست که بسیاری می‌گویند. امتیاز: 56% حکم نهایی: متوسط