فیلم Dorian Gray 1970

نمی‌دانم نویسندهٔ اصلی با دیدن این فیلم چه فکری می‌کرد؟ فیلمی زمخت و مبتذل است که شاید اندکی او را قلقلک می‌داد، اما کاملاً بی‌عمق است — و بعید می‌دانم این حالت او را خیلی خوشحال می‌کرد. از همان ابتدا طعم اوایل دههٔ هفتاد را می‌دهد: هلموت برگر در نقش اصلی — بور، خوش‌چهره و درگیر سبک زندگی فاسد و لاقید. وقتی توسط «بازل» (ریچارد...

نمی‌دانم نویسندهٔ اصلی با دیدن این فیلم چه فکری می‌کرد؟ فیلمی زمخت و مبتذل است که شاید اندکی او را قلقلک می‌داد، اما کاملاً بی‌عمق است — و بعید می‌دانم این حالت او را خیلی خوشحال می‌کرد. از همان ابتدا طعم اوایل دههٔ هفتاد را می‌دهد: هلموت برگر در نقش اصلی — بور، خوش‌چهره و درگیر سبک زندگی فاسد و لاقید. وقتی توسط «بازل» (ریچارد تاد) نقاشی می‌شود — نقاشی‌ای بی‌عیب — آن‌قدر تحت تأثیر قرار می‌گیرد که پیشنهاد می‌دهد روحش را در ازای جاودان شدن این ظاهر معاوضه کند. ماجرای بعدی حکایت مردی است که از بیرون جذاب است اما هرچه پیش می‌رود از درون زشت‌تر می‌شود — و به‌روشنی می‌بیند که با فاسدتر و بی‌اخلاق‌تر شدن سبک زندگی و شخصیتش، تصویر او روی بوم مخفی‌شده نیز زشت و به‌هم‌ریخته‌تر می‌شود. دوستانش در مهار این سقوط ناتوان‌اند، حتی کسانی که می‌خواهند او را نجات دهند — و در میان کسانی که اصلاً تلاشی برای متوقف کردن او نمی‌کنند، لورد ووتون (هربرت لوم) که اشرافی فاسد و همجنس‌گراست و چند تن از دوستان زن نه‌چندان جذابش — ایسا میراند (خانم راکستون) و مارگارت لی (گوِندولین) — عملاً به شعله‌ورتر شدن سقوط او دامن می‌زنند. از نظر ظاهری برگر انتخاب خوبی است، اما بازی‌اش به همان اندازه که قاب نقاشی چوبی است خشک و بی‌روح به نظر می‌رسد؛ تاد نیز تا حدی خنثی و کسل‌کننده است — ویژگی‌ای که در طولِ کارنامهٔ طولانی‌اش بارها دیده شده — و لوم گه‌گاه فیلم را نجات می‌دهد، به‌عنوان یک اشرافی هرزه و فاسد. فضای شیکِ چلسی هم بر سطحی و مبتذل بودن کلی اثر می‌افزاید. در مجموع فیلم تا حدی شرم‌آور و آزاردهنده است، اما این گونه داستان‌ها گهگاه نیاز به بازآفرینی دارند و این نسخهٔ معاصرِ سال ۱۹۷۰، هرچند ضعیف، دست‌کم تا حدودی روح داستان ویلد را زنده نگه می‌دارد.