فیلم You Were Never Really Here 2017

روش تبلیغ این فیلم در رسانه‌ها به‌عنوان «تاکسی درایور بعدی» و معرفی فینیکس به‌عنوان آنتی‌قهرمانی شبیه تراویس بیکل انتظاراتم را بالا برد. اما مثل کودکی که در کریسمس ناامید می‌شود، من هم حسابی سرخورده شدم. اگر فینیکس به‌خاطر این نقش در جشنواره ساندنس جایزه بهترین بازیگر را گرفته، پس من قطعاً در شغل اشتباهی هستم. شخصیت او یک‌بعدی، بسیار تیره و بدون جنبه‌های دیگر است. چکش...

روش تبلیغ این فیلم در رسانه‌ها به‌عنوان «تاکسی درایور بعدی» و معرفی فینیکس به‌عنوان آنتی‌قهرمانی شبیه تراویس بیکل انتظاراتم را بالا برد. اما مثل کودکی که در کریسمس ناامید می‌شود، من هم حسابی سرخورده شدم. اگر فینیکس به‌خاطر این نقش در جشنواره ساندنس جایزه بهترین بازیگر را گرفته، پس من قطعاً در شغل اشتباهی هستم. شخصیت او یک‌بعدی، بسیار تیره و بدون جنبه‌های دیگر است. چکش ابزار موردعلاقه‌اش است، ولی هرگز آن را در حال میخ‌کوبی نمی‌بینیم و هیچ کنجکاوی یا خلاقیتی در نحوۀ استفاده‌اش از چکش نشان داده نمی‌شود. اگر فیلم «پروفشنال» با ناتالی پورتمن، لوک بسون و گری اولدمن را ندیده‌اید، بهتر است آن را تماشا کنید. در کل از این فیلم ناامید شدم؛ فیلمی که هیچ‌یک از انتظاراتی را که ایجاد شده بود برآورده نمی‌کند. یادماندنی نیست. من نسبت به بیشتر مردم آن‌طورها که دربارهٔ «تو هرگز واقعاً اینجا نبودی» نظر مثبت دارند احساس مشابهی نداشتم، اما قطعاً آن را توصیه می‌کنم. یکی از بهترین نقش‌های واکین فینیکس است و این بزرگ‌ترین تعریف ممکن است. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم آن را ببینید. برای نقش «جو» دیالوگ زیادی برای واکین فینیکس وجود نداشت در این داستان زمخت و بی‌رحم. او از راه پیدا کردن دخترانی که گم شده‌اند — چه داوطلبانه و چه به‌زور — و بازگرداندن آن‌ها امرارمعاش می‌کند. گاهی این کار ساده انجام می‌شود، اما اغلب شغلی خشونت‌آمیز و خطرناک است که او را مجبور می‌کند با افراد هم در لباس و هم بیرون از لباس مقابله کند. همین مأموریت اخیر برای نجات «نینا» (اکاترینا سامسونوف) سخت‌ترین آزمایش اوست؛ وقتی تلاش می‌کند او را از ورود به حرفهٔ کوتاه‌مدت بهره‌کشی جنسی نجات دهد و سالم بماند، ناگهان در خاطرات توفانی کودکی‌اش فرو می‌رود. با این‌که آدرنالین تنها چیزی است که او را به حرکت حفظ می‌کند، این عملیات ممکن است سرنوشت‌سازش باشد یا پیروزی نهایی‌اش بر پدری که بی‌رحمی‌اش هنوز روح این مرد چهل‌وچندساله را آزار می‌دهد. فینیکس در اینجا در بهترین فرم است، با سبکی که اصل «کم‌تر، بیشتر» را دنبال می‌کند و تا مرز تأثیرات حسی پیش می‌رود. شخصیت او هم هدف‌مند و متمرکز است و هم پریشان و آسیب‌دیده، و به‌نظرم کمبود دیالوگ ابزار مؤثری است که تا حدودی انگیزه‌های این رفتارهای انتقام‌جویانه اما در عین حال تا حدی خیرخواهانه‌اش را نشان می‌دهد. فیلم با شتاب آغاز می‌کند و راستش پس از حدود نیم‌ساعت حفظ شدت آن کمی دشوار می‌شود، اما وقتی تمرکز به روان‌شناسی شخصیت منتقل می‌شود، مشکلی نداشتم که برخی از تکنیک‌های خشونت صریح را با چیزی کاملاً مغزی‌تر و تهدیدآمیزتر جایگزین کنند. درست است که خطر و تعلیق زیادی در پایان‌بندی وجود ندارد و داستان راهی نسبتاً استاندارد در پیش می‌گیرد، اما هرگز کسل‌کننده نیست. اگر می‌توانید آن را در سینما ببینید؛ صدا نقش مهمی در ایجاد فضای تنش‌آلود دارد و از تجربهٔ صوتی بهتر بهره می‌برد. خوشحال‌کننده است که بدانید «نینا» هم بی‌پناه نیست.