فیلم Harvey 1950

آن خرگوش شش‌پاوندی و قدبلند همچنان دلفریب است. ال‌وود پی. داود مردی خوش‌مشرب و بی‌آزار است؛ شاید یکی دو جرعه بنوشد، اما به‌هرحال انسانی دوست‌داشتنی‌ست. خواهرش چرا می‌خواهد او را به آسایشگاه روانی بسپارد؟ مسئله این است که ال‌وود دوستی نامرئی دارد—یک خرگوش شش فوت و سه اینچی به نام هاروی. فیلم براساس نمایش‌نامه موفق مری چیس به‌وفاداری اقتباس شده و هنوز هم یک کمدی فانتزی دل‌نشین...

آن خرگوش شش‌پاوندی و قدبلند همچنان دلفریب است. ال‌وود پی. داود مردی خوش‌مشرب و بی‌آزار است؛ شاید یکی دو جرعه بنوشد، اما به‌هرحال انسانی دوست‌داشتنی‌ست. خواهرش چرا می‌خواهد او را به آسایشگاه روانی بسپارد؟ مسئله این است که ال‌وود دوستی نامرئی دارد—یک خرگوش شش فوت و سه اینچی به نام هاروی. فیلم براساس نمایش‌نامه موفق مری چیس به‌وفاداری اقتباس شده و هنوز هم یک کمدی فانتزی دل‌نشین است که برای تمام اعضای خانواده لذت‌بخش است. فضای کلی فیلم با طنازی و خیال‌پردازی همراه است؛ ال‌وود با گفتگوهایش با هاروی همه را به هم می‌زند، اما خودش آرام و متین باقی می‌ماند. نکته جالب این‌که گاهی به نظر می‌رسد او تنها آدم عاقل ماجراست؛ اطرافش پر از آشوب است اما او با آرامش کامل پذیرای سرنوشتش است. جیمز استوارت در نقش ال‌وود (نامزد جایزه اسکار) یکی از اجراهای به‌یادماندنی‌اش را ارائه می‌دهد؛ او به‌راحتی خصیصه‌های عجیب و دوست‌داشتنی شخصیت را از پس می‌کشد. جوزفین هال در نقش وتا، خواهر ال‌وود (برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل)، با نقش‌آفرینی مضطرب و درخشان خود، عملاً نمایش را تصاحب می‌کند. دوام نقش‌آفرینی‌های مکمل را پگی داو (چرا او فیلم‌های بیشتری بازی نکرد؟)، چارلز دریگ و سسیل کلواوی تضمین می‌کنند. کارگردانی هنری کوستر گاهی ناپایدار به‌نظر می‌رسد؛ در برخی صحنه‌ها وقتی لحظه‌های جادویی می‌گذرند، فیلم کمی شتاب‌زده می‌شود، انگار بین تبدیل اثری به کمدی دیوانه‌وار یا حفظ جنبه‌های فانتزی ساده مردد است. با این حال، فیلم محبوبیت زیادی دارد و برای بسیاری دلپذیر است. داستان حول محور دوستی، خانواده و وفاداری می‌چرخد و با لحنی انسانی و بی‌تکلف در حدود صد دقیقه روایت می‌شود. فیلم هم بامزه است و هم مرزهای کمدی دیوانه‌وار را لمس می‌کند بدون آن‌که به پوچی صرف تبدیل شود؛ در نهایت پیامی خوشایند دارد که در بسته‌ای از ظرافت‌های خیال‌پردازانه ارائه می‌شود. جیمی استوارت خودش این نقش را از شخصیت‌های مورد علاقه‌اش می‌دانست و در پایان فیلم جمله‌ای می‌گوید که انگار برای همه ما سخن می‌گوید: «من هم تو را ترجیح می‌دهم، هاروی.»