فیلم New York, New York 1977

بسیار درباره اینکه آیا این فیلم یکی از آثار ضعیف‌تر مارتین اسکورسیزی است یا نه گفته شده، اما به نظرم تمرکز روی این سؤال اشتباه است. ستارهٔ اصلی فیلم خوانندهٔ کاریزماتیک «فرانسین» (لیزا مینلی) است. او زنی خیال‌پرداز است که در مهمانی‌ای در نیویورک به مناسبت روز پیروزی بر ژاپن در ۱۹۴۵ با ساکسیفون‌نواز فرصت‌طلب «جیمی» (رابرت دنیرو) آشنا می‌شود. او چندان به حرف‌های تکراری‌ای...

بسیار درباره اینکه آیا این فیلم یکی از آثار ضعیف‌تر مارتین اسکورسیزی است یا نه گفته شده، اما به نظرم تمرکز روی این سؤال اشتباه است. ستارهٔ اصلی فیلم خوانندهٔ کاریزماتیک «فرانسین» (لیزا مینلی) است. او زنی خیال‌پرداز است که در مهمانی‌ای در نیویورک به مناسبت روز پیروزی بر ژاپن در ۱۹۴۵ با ساکسیفون‌نواز فرصت‌طلب «جیمی» (رابرت دنیرو) آشنا می‌شود. او چندان به حرف‌های تکراری‌ای که جیمی در طول شب به هر زنی می‌زند علاقه‌ای ندارد، اما به مرور شرایطی پیش می‌آید که این دو زمان بیشتری را با هم می‌گذرانند و کم‌کم عاشق هم می‌شوند. هر یک آرزوها و جاه‌طلبی‌های خود را دارد و با شروع موفقیت فرانسین به‌واسطهٔ یک تهیه‌کنندهٔ حمایت‌گر و موفقیت جیمی در راه‌اندازی محفل جدید جاز، رابطه‌شان محکوم به فراز و نشیب و احتمالاً کوتاه‌مدت است. خود داستان چندان بدیع نیست و سبک ساخت و پرداخت از ابتدا تا انتها طعمی شبیه به آثار باب فوسه دارد اما کم‌مایه‌تر. آنچه مخاطب را غرق فیلم می‌کند، ترانه‌های کندر و اب که توسط صدای بی‌نقص مینلی اجرا می‌شود و همچنین موسیقی‌های دودی و کلاسیکی از هنرمندانی چون کلارنس کلیمونز است که ما را در شهری پس از جنگ فرو می‌برد—شهری که به شدت به رویا نیاز دارد و امیدوار به رویاهایی که ممکن است به حقیقت بپیوندد. فیلم همچنین به‌روشنی نشان می‌دهد که مهربانی همیشه برنده نیست، بی‌رحمی معمولاً دیرتر از همه مهمانی را ترک می‌کند و متن آهنگ «نیویورک، نیویورک» توصیفی قوی از جایی است که هیچ‌کس خواب ندارد، چون هر کس تلاش می‌کند جای دیگری را از او بگیرد. نیم‌ساعت پایانی در واقع مجموعه‌ای خوش‌ریتم و خوبِ اجرا شده از چند قطعه است که ستارهٔ فیلم را جلوه می‌دهد و دنیرو به‌طرز جذاب اما محدود او را همراهی می‌کند. راستش، این فیلم برای من بیشتر شنیدنی بود تا دیدنی؛ صدای بزرگ‌نمایشی در پردهٔ سینما تأثیرگذار است، اما اگر به آثار موزیکال علاقه ندارید، احتمالاً ارزش وقت گذاشتن ندارد.