فیلم Belle de jour 1967

تمثیلی دلنشین دربارهٔ عشق، روابط و جای خیال و تخیل در هر دو. تماشای آن لذت‌بخش‌تر است و بازی و کارگردانی‌اش هم برتر از برخی آثار اخیر با موضوع مشابه—مثل نیفومانیاکِ لارس فون تریر (هرچند هدف آن فیلم چیز دیگری بود)—به‌نظر می‌رسد. فیلم تصویربرداری بسیار زیبایی دارد و اجراها عالی‌اند، به‌ویژه کاترین دونو. با بونوئلِ دهه‌های ۶۰ و ۷۰ به‌ندرت اشتباه می‌کنید. فیلم به‌طرزی بی‌پرده و...

تمثیلی دلنشین دربارهٔ عشق، روابط و جای خیال و تخیل در هر دو. تماشای آن لذت‌بخش‌تر است و بازی و کارگردانی‌اش هم برتر از برخی آثار اخیر با موضوع مشابه—مثل نیفومانیاکِ لارس فون تریر (هرچند هدف آن فیلم چیز دیگری بود)—به‌نظر می‌رسد. فیلم تصویربرداری بسیار زیبایی دارد و اجراها عالی‌اند، به‌ویژه کاترین دونو. با بونوئلِ دهه‌های ۶۰ و ۷۰ به‌ندرت اشتباه می‌کنید. فیلم به‌طرزی بی‌پرده و غافلگیرکننده، هم فانتزی‌های اروسِی عجیب یک زن جوان را نشان می‌دهد و هم یک سبک زندگی جایگزین و نسبتاً سخت را. در مرکز ماجرا، قصه‌ای بسیار ساده و معمولی از زندگی یک زوج متأهل هست که شوهر هیچ درکی از آنچه در ذهن همسرش می‌گذرد—هم گذشته و هم حال—ندارد. واقعیت و خیال در ذهن زن جوان در هم می‌آمیزند و اشاراتی به تجربیات پیشین دارند که بر تظاهرهای واقعی و خیالی شخصیت اصلی تاثیر گذاشته‌اند. برای کودکان مناسب نیست. صحنه‌های آغازین اندکی عقده‌آمیز تا حدودی توضیح می‌دهد که چرا سوروِن (کاترین دونو) از همسر خوش‌قیافه اما از نظر جنسی فاقد جذابیت، پیر (ژان سورل)، راضی نیست؛ در واقع معلوم می‌شود آن‌ها هنوز ازدواج‌شان را به‌طور کامل آغاز نکرده‌اند. وقتی سوروِن از وجود مرکزی به‌نام مادام آنِس (ژنویِو پاژ) می‌شنود که شاید بتواند این نواقص را برطرف کند، ابتدا مردد است اما کم‌کم دوستان جدیدی پیدا می‌کند و فعالیت روزانه‌اش جای خالی‌هایی را که در ازدواج هنوز خوشحال اما ناآگاهش با پیر وجود دارد پر می‌کند. وقتی او با مارسلِ مرموز (پیِر کلِمانتی) آشنا می‌شود، اوضاع پیچیده‌تر می‌شود—مارسل دندان‌های فلزی برجسته‌ای دارد و هرچه بیشتر ظاهر می‌شود، دل‌بستگی‌اش هم شدت می‌یابد. سوروِن تلاش می‌کند فاصله بیندازد، اما وقتی مارسل محل زندگی او را پیدا می‌کند اوضاع کمی خطرناک می‌شود. دونو در نقش زنِ فاحشهٔ باکلاس و دارای گرایش‌های فتیش بسیار خوب ظاهر می‌شود و پاژ نیز به‌عنوان صاحبِ کار دانا و حرفه‌ای قابل‌توجه است. تطبیق هوشمندانهٔ بونوئل از رمان عجیب ژوزفِ کِسل زمینه را برای ارائهٔ شخصیتی درگیر و گاهی ناپسندِ سوروِن فراهم می‌کند؛ شخصیتی وفادار، مستقل و واقعا در تعارض، که در عین حال از لذت‌های اروس لذت می‌برد و در نهایت شاهد تعادل روزافزون او میان دو وجود متناقضش هستیم. فیلم تقریباً باشکوه است—بدون نیاز به جلالِ دوره‌ای—و موسیقی متن به این داستان قدرتمند دربارهٔ جست‌وجوی یک زن برای رضایت و تفریح جان تازه‌ای می‌بخشد.