فیلم Grindhouse 2007

«گرایندهاوس» (2007) شامل دو فیلم جداست: «پلنت ترِر» به کارگردانی رابرت رودریگز و «دث پروف» اثر کوئنتین تارانتینو. این دو فیلم به صورت یک دوبله‌فچر ارائه شده‌اند تا تجربه سینمای درجه‌دو اوایل دهه‌های ۶۰ و ۷۰ را بازسازی کنند: چاپ‌های فیلم عمدی با خراش و لکه، و حتی در یکی از آنها یک حلقه فیلم «ناپدید» نمایش داده می‌شود. پیش‌نمایش‌های ساختگی هم بخشی از بسته‌اند. پلنت...

«گرایندهاوس» (2007) شامل دو فیلم جداست: «پلنت ترِر» به کارگردانی رابرت رودریگز و «دث پروف» اثر کوئنتین تارانتینو. این دو فیلم به صورت یک دوبله‌فچر ارائه شده‌اند تا تجربه سینمای درجه‌دو اوایل دهه‌های ۶۰ و ۷۰ را بازسازی کنند: چاپ‌های فیلم عمدی با خراش و لکه، و حتی در یکی از آنها یک حلقه فیلم «ناپدید» نمایش داده می‌شود. پیش‌نمایش‌های ساختگی هم بخشی از بسته‌اند. پلنت ترِر درباره شیوع یک عامل بیوشیمیایی در مرکز تگزاس است که مردم را به زامبی تبدیل می‌کند و گروهی دست‌وپاچلفتی که برای مقابله گرد هم می‌آیند؛ به‌سرپرستی فردی با بازی فرِدی رودریگز و مایکل بین که نقش کلانتر را دارد. رز مک‌گوان و مارلی شلتون هم حضور دارند؛ مک‌گوان در یکی از پاهای قطع‌شده‌اش ایمپلنتی شبیه مسلسل دریافت می‌کند (نحوه فشردن ماشه برای قتل زامبی‌ها برای مخاطب نامشخص می‌ماند). فیلم به نوعی تلفیقی از «Faster, Pussycat! Kill! Kill!»، «Night of the Living Dead» و «Dawn of the Dead» به‌اضافه لحن مدرن‌تر و شوخ‌طبعی سیاه و عمدتاً زننده‌ای شبیه «Slither» است. مک‌گوان در تمام فیلم درخشان است، به‌ویژه در سکانس افتتاحیه‌اش، و فردِی رودریگز هم با وجود انتظارها بازی نسبتاً قدرتمندی دارد؛ رابطه عاشقانه‌ی آن‌ها تا حدودی تأثیرگذار است. از دیگر نکات مثبت فیلم، بازیگران مکمل خوب مثل بروس ویلیس، جاش برولین، ناوین اندروز و فرگی هستند. با این حال در نهایت «پلنت ترِر» نتوانست فراتر از رقت‌انگیزی فیلم‌های بی‑کیفیت شبکه‌های سای‌فای (مثلاً عناوینی با بودجه اندک و جلوه‌های اغراق‌آمیز) ظاهر شود، هرچند هزینه‌اش به مراتب بیشتر بود. امتیاز: C «دث پروف» درباره بدلکاری تلخ و بدخلق با بازی کرت راسل است که به‌طرز آدم‌کشانه‌ای نسبت به قتل زنان جوان وسواس دارد و از خودروی «مرگ‌ناپذیر»ش برای این کار استفاده می‌کند (ماشین ظاهراً محافظ راننده است). نیمه اول فیلم بسیار خوب است، هرچند گفت‌وگوهای بی‌هدف دختران گاهی آن را کند می‌کند. در نیمه دوم این حرف‌وربط‌ها پررنگ‌تر می‌شود، به‌خصوص در بخش‌هایی که زویی بل، تریسی تامز و روزاریو داوسون حضور دارند، اما در پایان با یک تعقیب و گریز خودروی هیجان‌انگیز در محیط روستایی جبران می‌شود. شخصیت راسل جذابیتی بیمارگونه دارد و هرگاه روی صحنه است فیلم جان می‌گیرد. بازیگران زن متعدد (برخی کم‌فرهنگ و برخی نه) در فیلم حضور دارند و با سلیقه برخی مخاطبان، چهار تن از آن‌ها—مری الیزابت وینستِد، رز مک‌گوان، ونسا فلریتُو و سیدنی تامیا پوآتیِر—بسیار جذابند. امتیاز: C+/B- زمان نمایش دو فیلم به‌علاوه پیش‌نمایش‌ها حدود ۳ ساعت و ۱۱ دقیقه است؛ مگر آنکه وقت زیادی داشته باشید، پیشنهاد می‌کنم فیلم‌ها را جداگانه تماشا کنید. جمع‌بندی کلی: C+ گرایندهاوس با اتکا به تجربه مدرنِ سینمای بی‑کیفیت، ادای احترامی خونین و اغراق‌آمیز به سینمای اکسپلویتیشن دههٔ ۷۰ است: دو فیلم بلند، چهار تریلر ساختگی، و ارائه‌ای مفهومی که حلقه‌های گم‌شده را هم در بر می‌گیرد. علاقه رودریگز و تارانتینو به سینما در سراسر پروژه محسوس است. از یک سو این کار یک آزمایش قابل اعتنا در احیای ژانر است و از سوی دیگر نمایشگر شیفتگی به سکس، خون و پاهای مجهز به مسلسل—در اصل یک قطعه سرگرمیِ یادبودی است. آیا قالب دوبل‌فیچر همراه با تریلرها به‌عنوان یک اثر منسجم موفق از آب درآمده؟ تقریباً بله. از چهار تریلر ساختگی، دو تا به‌خوبی کار می‌کنند. «Don’t» از ادگار رایت با حس و حال فیلم‌های همر و کمی شوخ‌طبعی بریتانیایی اصیل همراه است و عناصری از ژانر وحشت کلاسیک را به‌خوبی تقلید می‌کند. «Thanksgiving» از الرَت راث (که شاید غیرمنتظره باشد) یک تریلر اسلشرِ طنزآمیز است که با الهام از آثاری مثل «Halloween» بار زیادی از برهنگی و قطع‌سر نشان می‌دهد—پوچی‌ای که در عین حال سرگرم‌کننده است. «Machete» به فضای اکسپلویتیشن مکزیکی نوستالژیک اشاره دارد و معمولاً جواب می‌دهد، هرچند گاهی با پرتاب بی‌هدف قلمه‌ها توسط دانی ترِخو کمی از مسیر خارج می‌شود. تلاشِ ران زِمِکیس برای «Werewolf Women of the SS» برای من چندان مؤثر نبود؛ ایده‌اش بیش از حد در پی اغراق و ترکیبِ عناصر مختلف بود و در تضاد با بقیه تریلرها قرار گرفت. در عین حال حضور بازیگرانی مثل نیکلاس کیج در نقش‌های عجیب و غریب باعث می‌شود آدم دلش بخواهد بیشتر ببیند. هرچند کیفیت تریلرها متغیر است، اما به شکل قابل‌توجهی به ارائه کلی کمک می‌کنند و قبل از هر فیلم بلند به‌خوبی چیده شده‌اند. در مقام یک پروژه دوتایی، آیا هر دو فیلم به‌خوبی در کنار هم قرار می‌گیرند؟ نه کاملاً. «پلنت ترِر» نگاهی اغراق‌آمیز و آبستره به ژانر زامبی ارائه می‌دهد، در حالی که «دث پروف» بیشتر شبیه یک فیلم معمولیِ تارانتینو است تا یک اثر اکسپلویتیشنِ افراطی. تفاوت در سرعت، سبک و لحن این دو باعث می‌شود ریتم کلی مجموعه گاهی دچار نارسایی شود. با این حال انرژی و دل‌سوختگی در این پروژه محسوس است و در نهایت تجربه‌ای سینمایی و لذت‌بخش به‌جا می‌گذارد. اما موانعی هم وجود دارد که مانعِ ارتباط کامل با مفهوم می‌شود: مجموعه‌ای از پاستیش‌ها با کیفیت‌های متفاوت بیش از یک ارائه یکپارچه به چشم می‌آیند. اگر قرار باشد دوباره تماشا کنم، احتمالاً تنها برای «دث پروف» برمی‌گردم.