فیلم Doom 2005

وقتی این فیلم منتشر شد، دوازده سالم بود. در آن زمان Doom 3 برایم یک وسواس شده بود که والدینم نتوانستند با آن کنار بیایند. آن‌ها نیمه‌مذهبی بودند و وقتی به بخشی از بازی رسیدم که پنتاگرام‌ها شیاطین را فرا می‌خواندند، نگران شدم و به مادرم گفتم. اجازه داشتم هر بازی‌ای را انجام دهم، به شرطی که در آن شیاطین یا شعارهای شیطانی وجود نداشته...

وقتی این فیلم منتشر شد، دوازده سالم بود. در آن زمان Doom 3 برایم یک وسواس شده بود که والدینم نتوانستند با آن کنار بیایند. آن‌ها نیمه‌مذهبی بودند و وقتی به بخشی از بازی رسیدم که پنتاگرام‌ها شیاطین را فرا می‌خواندند، نگران شدم و به مادرم گفتم. اجازه داشتم هر بازی‌ای را انجام دهم، به شرطی که در آن شیاطین یا شعارهای شیطانی وجود نداشته باشد — چون طبق نظرشان «شیاطین ممکن است بیرون بیایند و زندگی‌ات را به‌طرز بدی تحت تأثیر قرار دهند». بنابراین مجبور شدم Doom 3 را پس بدهم. تا پایان همان سال، پوستربازی‌ها، مجلات و انواع اشیاء کلکسیونی Doom 3 را در اتاقم داشتم. تنها چیزی که می‌شد اسمش را گذاشت وسواس بود. همه چیز مرتبط با Doom را داشتم جز خود بازی. وقتی خبر ساخت این فیلم را شنیدم و فهمیدم داستانش از هیولاهای شیطانی به «آزمایشی که اشتباه پیش رفته» تغییر کرده، از پدرم خواستم مرا به سانس نیمه‌شب افتتاحیه ببرد. یکی از خوش‌‌ترین خاطراتم بود — آن شب فقط ما در سالن بودیم. فیلم سرگرم‌کننده‌ای بود. می‌توانی این فیلم را ببینی؛ مانعی ندارم. اما برای فیلمی که تنها حدود ده سال از ساختش می‌گذرد، Doom خیلی کهنه به‌نظر می‌رسد، و این فقط به‌خاطر CGI ضعیفش نیست. مثل بازی‌ای که از آن اقتباس شده عجیب است، اما در همان حال در وفاداری به لور (جهان داستانی) هم خراب‌کاری می‌کند؛ فکر نمی‌کنم طرفداران بازی از آن خوش‌شان بیاید. انگار این فیلم واقعاً برای هیچ‌کس ساخته نشده بود. امتیاز نهایی: ★★ — بخش‌هایی برای من جذاب داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود. تماشای این فیلم واقعاً لذت‌بخش بود؛ احتمالاً دوباره آن را خواهم دید و توصیه‌اش می‌کنم. فیلم اقتباسی از یک بازی ویدیویی درباره تیراندازی به شیاطین جهنم است. بی‌نقص نیست و احتمالاً از نظر وفاداری یک اقتباس بد از Doom است، اما جدا از این، خیلی مفرح است. گرایش‌های آلایشی و قانون‌های نوع «زامبی» را بیشتر دنبال می‌کند، اما یکی از نکات جالب توجه، منحنی یادگیری است که اطلاعات را قطره‌قطره عرضه می‌کند و همین باعث می‌شود با گسترش عفونت فیلم جذاب باقی بماند. با وجود بازیگران خوب، از ابتدا مشخص است که چهره‌های بزرگ مثل دواین جانسون و کارل اربن قرار است روبه‌روی هم یا در کنار هم مقابل هیولاها قرار بگیرند. هیولاها با جلوه‌های عملی بسیار خوب ساخته شده‌اند؛ ظاهری ترسناک دارند، با فناوری موجود رقابت می‌کنند و حتی به شکل‌های خلاقانه‌ای به‌کار رفته‌اند. در نهایت فیلم سرگرم‌کننده و تماشایش مطمئن است.