فیلم Bad Tales 2020

این فیلم نقدی تند و نیش‌دار از زندگی خانواده‌های حاشیه‌نشین شهری است. داستان در حومه‌ی رم می‌گذرد — اما می‌توانست به همان اندازه در لندن یا پاریس رخ دهد — و نقش‌های معمول والدین و فرزندان را وارونه می‌کند؛ گناهان منتسب به والدین از طریق خودِ فرزندان به آنان بازگردانده می‌شود. فرزندان در باتلاق نسبتاً راحتی از کسالت و ناامیدیِ بی‌انگیزه بزرگ شده‌اند و خودشان...

این فیلم نقدی تند و نیش‌دار از زندگی خانواده‌های حاشیه‌نشین شهری است. داستان در حومه‌ی رم می‌گذرد — اما می‌توانست به همان اندازه در لندن یا پاریس رخ دهد — و نقش‌های معمول والدین و فرزندان را وارونه می‌کند؛ گناهان منتسب به والدین از طریق خودِ فرزندان به آنان بازگردانده می‌شود. فرزندان در باتلاق نسبتاً راحتی از کسالت و ناامیدیِ بی‌انگیزه بزرگ شده‌اند و خودشان تصمیم می‌گیرند که انتقام بگیرند: اغلب به‌طور مستقل برای تنبیه کسانی که به‌خاطر کسالت جسمی و ذهنی‌شان آنها را محکوم به تکرار یکنواختی زندگی والدین کرده‌اند، نقشه می‌کشند. موضوع فیلم هشداردهنده است؛ اگرچه این خانواده‌ها در مجاورت یکدیگر زندگی می‌کنند، حس واقعیِ جامعه وجود ندارد و به جای آن انزوایی قدرتمند حس می‌شود که با روندهای شبکه‌های اجتماعی — که نیاز به تعامل رو در رو را کمرنگ‌تر می‌کنند — تشدید می‌شود. والدین از بی‌تفاوتیِ همراه با محبت تا خودخواهیِ بی‌خیال متنوع‌اند، در حالی که بچه‌ها برنامه‌هایی بالغانه و گاهی غافلگیرکننده برای انتقام می‌چینند. در این مسیر کلیشه‌های جنسی هم آشکار و گاهی تقویت می‌شوند که به کسی سودی نمی‌رساند. صادقانه بگویم، جز اجرای تأثیرگذار Barbara Chichiarelli در نقش «Dalila»، بازی و فیلمنامه را چندان برجسته نیافتم؛ با این حال بازیگران جوان‌تر مثل Tommaso Di Cola تلاش بیشتری کردند تا شخصیت‌هایی طبیعی‌تر و سزاوار همدلی یا حداقل جلب توجه خلق کنند. آنچه بیش از همه اعصاب را می‌خارد خشکی عاطفی و حالت تقریباً خودکاری زندگی روزمره است — شاید به‌خاطر آشنایی‌زدگی. فیلم با ظاهری مستندگونه، زندگی را به چیزی بیش از پیش‌درآمدی کند و یکنواخت به سوی مرگ نمی‌بیند و برای نسل‌های آینده که نگرش‌های اجتماعی‌شان به‌طرز نگران‌کننده‌ای درون‌نگر شده، انگیزه‌ی چندانی باقی نمی‌گذارد.