فیلم Glory Road 2006

دیزنی در اوایل دهه ۰۰ میلادی واقعاً فوق‌العاده عمل کرد. «جاده افتخار» یکی دیگر از فیلم‌های برتر این دوره از آن‌هاست. در ابتدا، این فیلم حس و حال «یادآوری تایتان‌ها» و حتی «مربی کارتر» را به بیننده القا می‌کند، اما در نهایت به چیزی مستقل و خاص تبدیل می‌شود. آن دو فیلم نیز عالی هستند، اما من احساس می‌کنم این فیلم به خوبی احساسات و واقعیت‌های...

دیزنی در اوایل دهه ۰۰ میلادی واقعاً فوق‌العاده عمل کرد. «جاده افتخار» یکی دیگر از فیلم‌های برتر این دوره از آن‌هاست. در ابتدا، این فیلم حس و حال «یادآوری تایتان‌ها» و حتی «مربی کارتر» را به بیننده القا می‌کند، اما در نهایت به چیزی مستقل و خاص تبدیل می‌شود. آن دو فیلم نیز عالی هستند، اما من احساس می‌کنم این فیلم به خوبی احساسات و واقعیت‌های حوادث را به تصویر کشیده است - همچنین، صحنه‌های ورزشی برای من واقعی‌تر به نظر می‌رسید. جاش لوکاس در نقش دان بسیار خوب عمل کرده است. من لزوماً فکر نمی‌کنم که او در کل عملکردی فوق‌العاده داشته باشد، اما این نقش به‌طرز کاملی با بازی او همخوانی دارد. در دیگر نقش‌ها، دماین رادکلیف (کایجر)، ال شیرر (شِد) و مهکاد بروکس (فلورنو) نیز عملکرد خوبی داشتند. داستان جذاب، دیالوگ‌های خوب نوشته شده، موسیقی فوق‌العاده، پیامی مهم و بازیگران که تمام تلاش خود را کردند. این فیلم کیفیت بالایی دارد، حتی با وجود تمایل‌های معمول دیزنی. انتقاد من فقط به بینی مصنوعی جان وویت برمی‌گردد که واقعاً جلب توجه می‌کند! «جاده افتخار» داستان واقعی شگفت‌انگیز اراده و شجاعت تیم بسکتبال تگزاس وسترن در سال ۱۹۶۶ را به تصویر می‌کشد، اما فیلمنامه نتوانسته به پتانسیل کامل آن دست یابد. «جاده افتخار» داستان الهام‌بخش اولین ترکیب کاملاً آفریقایی-آمریکایی در بسکتبال کالج در سال ۱۹۶۶ را روایت می‌کند. دشواری‌هایی که این جوانان بر آن غلبه کردند و شجاعت آن‌ها برای بالاتر رفتن از تنفر و تعصب واقعاً الهام‌بخش بود. بازیگران، به رهبری جاش لوکاس، به خوبی جسارت و اراده هر یک از آن‌ها را به تصویر کشیدند. متأسفانه، فیلمنامه نسبتاً تکراری و فرمولی بود، حتی با وجود داستان واقعی جذاب. این فیلم لذت‌بخش است اما حس می‌شود که بیش از حد تکراری و غیرمنحصربه‌فرد است که از قدرت داستان می‌کاهد. «جاده افتخار» به هیچ وجه فیلم بدی نیست، اما می‌توانست بسیار بهتر باشد.