فیلم Wild 2014

بازگشت به جایی که از آن آمده‌ایم تا زندگی‌مان را احیا کنیم. از وقتی فیلم "Dallas Buyers Club" سه تندیس طلایی اسکار را به‌دست آورد، کارگردان بیشتر مورد توجه قرار گرفت. اما من پیش از آن هم از فیلم‌های او لذت می‌بردم و این فیلمِ تازه هم باز یک درام ماجراجویانهٔ چشمگیر است که بر اساس یک سفر واقعی به دل طبیعت ساخته شده. چریل استرِید...

بازگشت به جایی که از آن آمده‌ایم تا زندگی‌مان را احیا کنیم. از وقتی فیلم "Dallas Buyers Club" سه تندیس طلایی اسکار را به‌دست آورد، کارگردان بیشتر مورد توجه قرار گرفت. اما من پیش از آن هم از فیلم‌های او لذت می‌بردم و این فیلمِ تازه هم باز یک درام ماجراجویانهٔ چشمگیر است که بر اساس یک سفر واقعی به دل طبیعت ساخته شده. چریل استرِید که داستان فیلم بر پایهٔ زندگی اوست، در صحنهٔ آغازین حضور دارد و نسخهٔ واقعیِ شخصیت فیلم را پیاده می‌کند و برایش آرزوی موفقیت می‌کند. دنیا گرد است؛ با فرار از مشکلات راه‌حلی پیدا نمی‌شود. اگر بگریزی، ممکن است دوباره به همان نقطه‌ای برسی که از آن شروع کردی. به همین خاطر است که چرخهٔ زندگی دائماً می‌چرخد. ممکن است بتوانی مشکلاتت را پنهان کنی، اما این پنهان‌کاری می‌تواند به افسردگی منجر شود. گاهی وقتی یک تجربه اشتباه پیش می‌رود، بهتر است از نو شروع کنی و روش دیگری را امتحان کنی. در زندگیِ بعضی افراد هم همین اتفاق می‌افتد: بازگشت به جایی که از آن آمده‌اند برای بازسازی زندگی از دست‌رفته. گفتم این‌ها چون فیلم از روی چنین حادثهٔ واقعی‌ای الهام گرفته شده است. این فیلم را بیشتر شبیه فیلم استرالیایی "Tracks" یافتم تا اینکه بخواهم آن را با "Into the Wild" مقایسه کنم. هر دو فیلم دربارهٔ زن جوانی‌اند، اما انگیزه‌هایشان برای روی آوردن به این سفرها متفاوت است. از نظر مقابله با چالش‌های مسیر و از نظر روایت، تصویربرداری، موسیقی و بازیگری، "Tracks" در برخی جنبه‌ها برتری داشت و من آن فیلم را بیشتر پسندیدم. هر دو فیلم برپایهٔ داستان واقعی ساخته شده‌اند و تلاش سازندگان را ارج می‌نهم و به آن دو زن بزرگوار ادای احترام می‌کنم. در هر دو فیلم، زنان به‌طور روانی از تجربه‌های گذشتهٔ زندگی‌شان متاثر شده‌اند و همین یکی از دلایلی بوده که به دل طبیعت زده‌اند. به نظر من "Tracks" سزاوار نامزدی اسکار بود تا این فیلم. همیشه دختر یا مادر یا همسرِ کسی بوده‌ام. هیچ‌وقت نتوانستم پشت فرمان زندگی خودم باشم. سال ۲۰۱۴ سال خوبی برای ریز ویترسپون بود؛ چند فیلم متوالی که نقش‌آفرینی‌های بازسازی‌کنندهٔ حرفه‌ و درام‌های الهام‌بخش ارائه کرد، در حالی که سینما پر از آثار گرافیکی، علمی-تخیلی و فانتزی بود. او محبوب منتقدان آن سال شد و شکی ندارم سالی مانند آن کم‌نظیر است. به‌یاد داشته باشید که او برای بازی در این فیلم نامزد اسکار شد. نقطه‌ضعف برای من ماجراجویی‌ها بودند؛ نه آنچه انتظار داشتم. مبارزات و دشواری‌ها به اندازهٔ دیگر فیلم‌های سفرِ خودیابی تأثیر عمیق بر دل نمی‌گذاشتند. وزنی که حمل می‌کرد و از دست دادن ناخنِ شست پا برایم تاثیر چندانی نداشت، چون این‌ها انتظار داشته می‌شود. مسیر PCT (Pacific Crest Trail) به‌خوبی برنامه‌ریزی شده و تا حدی پیاده‌گردان را حمایت می‌کند و نیازها در طول مسیر تامین می‌شود. تنها کارشان این است که از حیوانات وحشی دوری کنند و مراقب مزاحمان بین ایستگاه‌ها باشند. از سوی دیگر، مقابله با افسردگی همان چیزی بود که در فیلم دوست داشتم. بدون آن بازگشت‌ها به گذشته، این فیلم هیچ نبود. اساساً این داستان دربارهٔ شفای ذهنی است. دردهایی که با خود داشت می‌خواست آن‌ها را از بدن و ذهنش بیرون کند و این سفر به او کمک کرد. نکتهٔ جالب این است که من بیشتر از همه لورا درن را دوست داشتم؛ نقش و دیالوگ‌های او بسیار الهام‌بخش بود. نامزدی او در بخش بازیگر نقش مکمل زن به‌حق بود. می‌توانم این فیلم را بارها فقط به‌خاطر او ببینم، هرچند متأسفانه حضورش طولانی نیست. فیلم را دوست داشتم، اما کاملاً راضی نبودم. دلیلش "Tracks" است. شاید این فیلم در زمان نامناسبی اکران شد یا شاید من آن را درست وقتی دیدم که یاد فیلم دیگر هنوز تازه بود. هر موفقیتی قابل احترام است و من به هر دو فیلم احترام می‌گذارم. اینکه فیلم را دوست داشته باشی یا نه، موضوعی ثانویه است؛ اما دیدنش برای افشای ماجراجویی فوق‌العادهٔ یک زن جوان عادی ضروری است. ۷.۵/۱۰ "در دنیای واقعی‌ام تنها‌ترم تا وقتی اینجا بیرونم. دلم برای دوستانم تنگ می‌شود، البته، اما انگار کسی در خانه انتظارم را نمی‌کشد." تا حالا این را ندیده بودم چون بعضی‌ها گفته بودند فیلم خوبی نیست، اما برای من چندان بد نبود. خوشم می‌آید که فیلم بر اساس یک داستان واقعی است و همین به این پیاده‌روی وزن می‌دهد. اگر فیلم‌های خوداندیشی را می‌پسندید، این فیلم نسبتاً خوب است.