فیلم Jawbone 2017

او می‌خواهد به روزهای درخشانش برگردد! فیلمی دیگر درباره بوکس، این‌بار از بریتانیا. فیلم کم‌هزینه و بیشتر یک اثر درامی است که تنها در بخش پایانی به آن اتفاقی می‌پردازد که همه منتظرش بودند: مسابقهٔ رینگ. مانند بسیاری از فیلم‌های بوکس، قصه آشناست؛ بوکسوری که روزهای اوجش را از دست داده و حالا برای بازیابی جایگاه حرفه‌ای‌اش حاضر است هر کاری بکند. پیش‌زمینه‌ها به‌خوبی چیده شده و...

او می‌خواهد به روزهای درخشانش برگردد! فیلمی دیگر درباره بوکس، این‌بار از بریتانیا. فیلم کم‌هزینه و بیشتر یک اثر درامی است که تنها در بخش پایانی به آن اتفاقی می‌پردازد که همه منتظرش بودند: مسابقهٔ رینگ. مانند بسیاری از فیلم‌های بوکس، قصه آشناست؛ بوکسوری که روزهای اوجش را از دست داده و حالا برای بازیابی جایگاه حرفه‌ای‌اش حاضر است هر کاری بکند. پیش‌زمینه‌ها به‌خوبی چیده شده و زمینهٔ مناسبی برای آنچه در ادامه می‌آید فراهم شده است؛ حتی پایان‌باز فیلم باعث می‌شود فضای لازم برای دنباله‌ای بهتر فراهم باشد. می‌توان این اثر را فیلمی متوسط دانست، اما همان پایان باز می‌تواند در قسمت بعدی آن را ارتقا دهد. عنوان فیلم هم برای چنین اثری مناسب انتخاب شده است. مک‌کیب (با بازی جانی هریس) قهرمان سابق دستهٔ جوانان ABA بوده اما در سال‌های اخیر راهش را گم کرده و حالا بخت با او یار نیست. او نزد مربی سابقش، بیل (ری وینستون)، می‌رود تا دوباره آماده شود و به رینگ بازگردد. بیل با اکراه و با شرط و شروط موافقت می‌کند، اما مک‌کیب همین الآن به چند هزار پوند نیاز دارد؛ بنابراین به دوست مشکوک قدیمی‌اش پادگت (ایان مک‌شن) مراجعه می‌کند تا برایش کاری جور کند. فرصتی برای پول سریع فراهم می‌شود: رفتن به شمال انگلستان و تبدیل شدن به کیسهٔ ضربه برای یک بوکسور نوظهور در یک مسابقهٔ بدون مجوز، که احتمال آسیب‌دیدگی در آن بالاست. پذیرفتن این کار نقض قول‌هایی است که به بیل داده، اما وقتی او برای خوابیدن به باشگاه مربی‌اش از پنجرهٔ شکسته وارد می‌شود، گزینه‌های زیادی پیش رو ندارد. از سوی دیگر، مدیر باشگاه، اِدی (مایکل اسمایلی)، خبر می‌دهد که بیل مشکلات بزرگ‌تری دارد و این مسائل شاید نگاه مک‌کیب و انگیزه‌اش را دگرگون کند. تا اینجا همه‌چیز سر جای خودش است، اما هیچ‌یک از عناصر داستان چندان تازه یا بدیع نیستند. از روزهای نخست سینما، داستان‌های انسان‌های پایین‌افتاده‌ای را دیده‌ایم که بوکس را راهی برای خروج از ناامیدی می‌دانند. در اینجا احساس همدلی چندانی نسبت به مک‌کیب پیدا نمی‌کنیم؛ او بیشتر معمار مشکلات خود است تا قربانی صرف شرایط بیرونی. این مسئله با شخصیت‌پردازی پیش‌بینی‌پذیر بیل و اِدی و ناامیدی‌شان نسبت به انتخاب‌های او نیز ملموس است. فیلم تلاش می‌کند تصویری از دنیای نامهربان زیرپوستی جامعه نشان دهد تا برای مک‌کیب ترحم ایجاد کند، اما اجرای جانی هریس آن‌قدر قوی نیست که تماشاگر را کاملاً با خودش همراه کند تا به سوی پایان نسبتاً قابل‌پیش‌بینی برود. بعضی از نماهای مسابقه و تصویربرداری‌های بوکس کاملاً ملموس و واقعی به‌نظر می‌رسند، به‌ویژه در صحنهٔ پایانی، اما در مجموع فیلم چیز جدیدی عرضه نمی‌کند. بازیگران و فیلمنامه در حد قابل قبولی هستند، هرچند که از پس یک پس‌زمینهٔ بسیار آشنا برنمی‌آیند. فیلم سعی دارد حس همدردی تماشاگر را برانگیزد، اما در این تلاش همهٔ بینندگان با شخصیت اصلی همذات‌پنداری نمی‌کنند. با توجه به تعدد فیلم‌های بوکس در سال‌های اخیر، این اثر چندان تأثیرگذار نیست و بیشتر یک تماشا را می‌طلبد تا دیدن مکرر — حتی اگر طرفدار بوکس باشید. امتیاز: ۶ از ۱۰