فیلم The Woman King 2022

فیلم The Woman King اثری احساس‌برانگیز است که لحن دراماتیک را با اکشنِ پرهیجان متعادل می‌کند و تجربه‌ای گیراتر ارائه می‌دهد. با بازیگری قدرتمند در سرتاسر فیلم، اجراهای فوق‌العاده زیادی دیده می‌شود. لَشانا لینچ در این فیلم درخشان است؛ بیرونی سخت از خود نشان می‌دهد اما می‌تواند به جنبه‌های احساسی و مهربانش راه یابد—به‌ویژه در رابطه‌اش با نقشِ ثوسو مبدو. شیمیِ بینِ آن‌ها عالی بود...

فیلم The Woman King اثری احساس‌برانگیز است که لحن دراماتیک را با اکشنِ پرهیجان متعادل می‌کند و تجربه‌ای گیراتر ارائه می‌دهد. با بازیگری قدرتمند در سرتاسر فیلم، اجراهای فوق‌العاده زیادی دیده می‌شود. لَشانا لینچ در این فیلم درخشان است؛ بیرونی سخت از خود نشان می‌دهد اما می‌تواند به جنبه‌های احساسی و مهربانش راه یابد—به‌ویژه در رابطه‌اش با نقشِ ثوسو مبدو. شیمیِ بینِ آن‌ها عالی بود و یکی از بخش‌های موردعلاقه منِ فیلم به‌شمار می‌رود. صحنه‌های اکشن فیلم واقعاً خوب اجرا شده‌اند. کرئوگرافی عالی و وسعت صحنه‌ها چشمگیر است. دوست داشتم که دنبالهٔ شات‌ها چگونه به‌خوبی به هم پیوند می‌خوردند. با این حال، کاش درجهٔ سنی R داشت تا صحنه‌های مبارزه با خون و خشونت بیشتری که فیلم می‌خواست ارائه دهد همراه شوند؛ احساس می‌کنم برای حفظ درجهٔ PG-13 مجبور به حذفِ مانورهای رزمیِ شدیدتری شده‌اند. اما حتی در همین حدِ محدود، اکشن تأثیرگذار است. مشکل ریتمی جزئی وجود دارد و بخش میانی فیلم برای سلیقه‌ام کمی کش‌دار است. پایان‌بندی اما دوباره همه چیز را بالا می‌برد و باresolution خوبی فیلم را به‌خوبی به خاتمه می‌رساند. امتیاز: ۷۴٪ | حکم: خوب ویولا دیویس اجرای احساسی و تأثیرگذاری به‌عنوان ژنرالِ نگهبانِ زنِ آموزش‌دیده و مرگبارِ پادشاه داهومی (جان بویگا) ارائه می‌دهد. آگوژی، که به‌تدریج درگیر جاه‌طلبیِ برده‌فروشان اروپایی می‌شود و تا حدی خودشان نیز در آن تجارت نقش دارند، باید با سربازان مدرن و مسلحِ امپراتوری اویو مقابله کند. در سطح شخصی، این جنگجوی بزرگ آشکارا با شیاطینی از گذشته‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کند و وقتی با «ناوی» سرسخت و شجاع (ثوسو مبدو) آشنا می‌شود، بیشتر از آنچه انتظار داشت در او می‌بیند. وقتی سرنوشت وارد بازی می‌شود، استحکامِ به‌ظاهر غیرقابل‌لمسِ «نانیسکا» با مجموعه‌ای از چالش‌های خطرناک و شخصی مواجه می‌گردد. تصویربرداریِ فیلم زیباست و نمای کلی فیلم نیز جلوه‌ای چشم‌نواز دارد. عناصر سیاسی و اجتماعی در روایت حضور دارند اما نقدها با ملایمت و نسبتاً بی‌طرفانه متوجهِ طرف‌ها و افرادی است که از این فعالیت‌ها سوءاستفاده، مجوز یا سود برده‌اند. صحنه‌های اکشن، رقص‌های دسته‌جمعی و آوازها همگی به‌خوبی و به رنگ‌آمیزیِ واقع‌پذیر ارائه شده‌اند؛ نشان‌دهندهٔ پیچیدگیِ این ملت افسانه‌ای آفریقایی و بُرّندگیِ بی‌شرمانهٔ کسانی که به استثمار می‌پرداختند. لشانا لینچ به‌خوبی در نقشِ دوست‌داشتنی و جنگندهٔ «ایزوگی» عمل می‌کند، همان‌طور که شیلا آتیم (آمِنزا) و سیووئیله نگسی در نقشِ ژنرالِ دشمن «میگان» نیز خوب ظاهر شده‌اند. بازیگر «سانتو» را در ابتدا نتوانستم تشخیص دهم تا اینکه متوجه شدم او کسی جز ستارهٔ فیلم‌های نسبتاً متوسطِ «آفتر»، هِرو فاینز تیفین، نیست—نقشِ چندان برجسته‌ای هم ندارد. تجربهٔ تماشای فیلم بر پردهٔ بزرگ واقعاً به نفعِ اثر است و ارزش دیدن را دارد. The Woman King اپیکِ اکشنی قدرتمند است با کرئوگرافی‌های درخشانِ مبارزه، اجراهای پویا و قوی، و داستانی جذاب که در دل تاریخ ریشه دارد. ویولا دیویس نقشِ قهرمانِ خشنِ اکشن را بی‌رحمانه از آنِ خود می‌کند! تمام بازیگران قدرتمند، تند و هیجان‌انگیز بودند. اکشن از همان ابتدا با خشونتِ خامِ خود می‌جوشد؛ جوجیتسو، کالی و ووشوی چینی با مبارزاتِ چاقو و نیزه ترکیب شده‌اند تا حسِ مشابهی با «سلاح-فیو»ی جان ویک اما با سلاح‌های سرد خلق شود. تصویرِ استیل و محکمِ ویولا دیویس از نانیسکا یک ژنرالِ جنگیِ قدرتمند اما دلسوز ارائه می‌دهد که فضای واقعی و پویای فیلم را می‌سازد. تمام بازیگران اجراهای درخشانی داشتند، اما لشانا لینچ در نقشِ ایزوگی برجسته بود؛ او به‌عنوان جنگجویی نیرومند، توقف‌ناپذیر و ماهر، در عین حال قلب، شوخ‌طبعی و قوتِ خواهران آگوژی‌اش را تشکیل می‌داد. فیلم یک حماسهٔ ماجراجویانهٔ فوق‌العاده است اما در میانه کمی کند می‌شود و بیش از حد بر توسعهٔ شخصیت و توضیح تمرکز می‌کند. بله، دارم دربارهٔ توسعهٔ شخصیت غر می‌زنم، اما آن بخشِ میانی تقریباً یک ساعت، گفتگو و شخصیت‌پردازیِ محکم ولی نسبتاً کم‌جاذبه‌ای داشت. ولی این‌ها نکات ریزند؛ فیلم فوق‌العاده است—تماشا کنید! من از The Woman King خوشم آمد: منظره‌ها و بازی‌ها خوب بودند و موسیقی باشکوه، اما گاهی احساس می‌کردم دارم نسخه‌ای دیگر از یک فیلمِ «شاه»ِ دیزنی را تماشا می‌کنم. آن‌ها هم می‌رقصیدند و هم می‌جنگیدند؛ هرچند اگر منصف باشیم، این چندان متفاوت از رژه‌های پیچیدهٔ ارتش‌های مدرن نیست. مقدار خشونت کمی بیش از حدِ سلیقهٔ من بود، اما شاید برای مخاطب هدف لازم بوده است. داستان در برخی جاها کلیشه‌ای بود، اما برای منِ سفیدپوستِ پیشرو، خوشایند بود که چهره‌های سفیدپوست به‌زور وارد داستان نشده‌اند تا گروهی را که مدام سر از نقد در می‌آورند راضی کنند. نکته‌ٔ من این است: اگر یک نقدِ چهارستاره نکات مثبت را می‌گوید ولی از دقت تاریخی یا نبودِ سفیدپوست‌ها شکایت دارد—خب، شاید؛ اما اگر یک نقدِ یک‌ستاره فریاد می‌زند، خب خوش‌آمدید به «دنیای حفظِ فیلم‌ها سفید». آیا آن‌ها از هزاران فیلمی که در دهه‌ها داستان‌ها یا نقش‌های مردم رنگین‌پوست را نادیده گرفته یا مصادره کرده‌اند به همان اندازه عصبانی‌اند؟ فکر نمی‌کنم. پس اگرچه این فیلم در فهرست‌های موردعلاقه‌ام قرار نخواهد گرفت، خوشحالم که برای زنان و دختران و دیگر سفیدپوستان حساس‌تر مثل من در دسترس قرار گرفته تا از آن لذت ببرند. این فیلم داستانی بسیار جذب‌کننده و فرهنگی-مهم دربارهٔ آگوژی، واحدی از زنان جنگجو که برای محافظت از خود می‌جنگند، روایت می‌کند. ویولا دیویس می‌درخشد، اما ثوسو مبدو یکی از بهترین اجراهای فیلم اولی‌ای را ارائه می‌دهد که تاکنون دیده‌ام. پیام‌های ضدبرده‌داری، ضدنژادپرستی و حقوق برابر انسانی خوب منتقل می‌شوند، اما پویایی شخصیتیِ اصیل و تأثیرگذارِ روابطِ بین شخصیت‌ها است که به‌جهت شیمیِ بین بازیگران برجسته می‌شود. سکانس‌های اکشن خشونت بالایی دارند، همراه با کرئوگرافیِ عالی و موسیقی پرانرژی. یکی از بهترین فیلم‌های سال... اگر از پرتغالیِ تحریف‌شدهٔ فیلم چشم‌پوشی کنید. امتیاز: A- فیلم فوق‌العاده! واقعاً—با این همه نقد مثبت، حتی اگر او (شخصیت تاریخی) تاجر بردهٔ شروری هم نبوده باشد، فیلم از ابتدا تا انتها شبیه یک قطعهٔ تبلیغاتی ملودراماتیک به‌نظر می‌رسد... ... اما باز هم، همین‌طور است: یک قطعهٔ تبلیغاتی ملودراماتیک از ابتدا تا انتها. و این همان دلیلی است که اختلافِ بزرگ بین نقدها و نظرات کاربران در سایت‌های معتبر وجود دارد. فیلم عمداً قطبی‌کننده است. افراد منطقی به‌خاطر اینکه یک فرد قدرت‌طلب مسئولِ تجارت برده و تا حدی پاک‌سازی قومی را به قهرمانِ ضدبرده‌داری تبدیل کرده‌اند، به‌شدت آن را نقد می‌کنند. این بازنویسیِ عظیمی از تاریخ است؛ تا حدی افراطی که حتی نمی‌توان آن را با توجیهِ «تأیید هنری» توجیه کرد. و این کار عمدی بود؛ گزینه‌های زیادی برای ساختن یک فیلم قهرمانانه وجود داشت که با پیامی که می‌خواستند همخوانی داشتند، اما آن‌ها این مورد را انتخاب کردند چون هدف ستایشِ بازنویسیِ کاملِ تاریخ بود. و مطمئن باشید، این دلیلِ نقدهای مثبت است. آن‌ها برایشان مهم نیست که فیلم سیاسیِ ارزان و ضعیف‌نوشته و اغراق‌آمیز است؛ آن‌ها تحسین می‌کنند که آشکارا و آگاهانه تاریخ را بازنویسی کردند، بعد اعلام می‌کنند «مهم نیست، حالا تاریخ تغییر کرده و پیروانِ ما هم اهمیتی نمی‌دهند.»