فیلم Requiem for a Dream 2000

افشاگری تکان‌دهنده‌ای درباره‌ی شکنندگی بشر. چه می‌توان درباره‌ی «روضه‌ای برای یک رؤیا» از دارن آرونوفسکی گفت که پیش از این گفته نشده باشد؟ بی‌شک فیلمی است که با وجود امتیاز بالایش در سایت‌های سینمایی، نظرات را دو قطبی می‌کند. داستان ساده است: دنبال کردن چهار نفر درگیر اعتیاد تا پایان ویرانگر، اما تلخی مسیر با وعده‌های کوتاه‌مدت امید تشدید می‌شود؛ رؤیاهایی که به‌عنوان تکیه‌گاهی برای معتادان...

افشاگری تکان‌دهنده‌ای درباره‌ی شکنندگی بشر. چه می‌توان درباره‌ی «روضه‌ای برای یک رؤیا» از دارن آرونوفسکی گفت که پیش از این گفته نشده باشد؟ بی‌شک فیلمی است که با وجود امتیاز بالایش در سایت‌های سینمایی، نظرات را دو قطبی می‌کند. داستان ساده است: دنبال کردن چهار نفر درگیر اعتیاد تا پایان ویرانگر، اما تلخی مسیر با وعده‌های کوتاه‌مدت امید تشدید می‌شود؛ رؤیاهایی که به‌عنوان تکیه‌گاهی برای معتادان نشان داده می‌شوند و درست وقتی به آن‌ها دل بسته‌اند، روایت تیغه‌اش را فرو می‌برد و جان‌شان را می‌گیرد. آرونوفسکی مجموعه‌ای از مهارت‌های فنی را به خدمت می‌گیرد تا ناهماهنگی عاطفی آثار را برجسته کند: تقسیم صفحه، برش‌های سریع، قاب‌بندی‌های ایزوله، نماهای بسته، تعقیب‌های طولانی و استفاده از Snorricam — و همه این‌ها با موسیقی وهم‌زای کلینت مانسل همراه شده است. مجموع این ابزارها حمله‌ای به حواس است و در عین ترسناک بودن، بازی‌های ممتاز بازیگران کاری می‌کنند که فیلم قابل‌چشم‌پوشی نباشد. سینمای بی‌رحم اما ساخته‌ی یک کارگردان کم‌نظیر. امتیاز: 9/10 دومین‌باری بود که فیلم را می‌دیدم؛ احتمالاً دفعه‌ی قبل هنگام عرضه‌ی DVD بود. فیلمی نیست که خیلی زود دوباره ببینم، اما درام بزرگی‌ست با اجراهای درخشان؛ به‌ویژه الن برستین که بابت این نقش جایزه‌ی اسکار را کسب کرد. صحنه‌های تاریک و تکان‌دهنده و تغییرات لحنی وجود دارد که بیننده را با اوج و فرودهای مصرف هروئین روبه‌رو می‌کند. فیلم شاید از نظر سرگرم‌کننده‌بودن معمول نباشد، اما فیلمی جذاب و ارزشمند است—برای برخی نماها و بازی‌ها حتماً دیدن دارد. امتیاز: 4.5/5 من هیچ‌وقت این‌قدر از یک یخچال نترسیده‌ام. «روضه‌ای برای یک رؤیا» درام روان‌شناختی‌ای به کارگردانی دارن آرونوفسکی است، برگرفته از رمانی که هابرت سلْبی جونیور در 1978 نوشته بود و در نیویورکِ دهه‌ی ۷۰ می‌گذرد. کتاب از ابتدا برای تبدیل شدن به فیلم نوشته شده بود و سلْبی فیلمنامه‌ای در اختیار آرونوفسکی گذاشت؛ دارن آن را بازنویسی و فیلم را کارگردانی کرد — این فیلم دومین اثر سینمایی رسمی او پس از «پی» است. بازیگران اصلی مجموعه‌ای کوچک‌اند: الن برستین (سارا گولدبار)، جرِد لتو (هری گولدبار، پسر سارا)، جنیفر کانلی (مِریون سیلور، دوست‌دختر هری) و مارلون ویانس (تایرون سی. لاو، دوست هری). داستان در چهار فصلِ یک سال در منطقه‌ی کونی‌آیلندِ نیویورک رخ می‌دهد. هری دانشجویی ترک‌تحصیل‌شده و معتاد است که برای تهیه‌ی مواد مخدر از جمله هروئین و کراک، مرتباً تلویزیون مادرش را می‌فروشد؛ دوستش تایرون همراهی‌اش می‌کند و ماریون، دانشجوی مد، نیز گرفتار اعتیاد است. هم‌زمان سارا، بیوه‌ای تنها، ساعت‌ها برنامه‌های تلویزیونی لاغری را تماشا می‌کند و آرزو دارد در یکی از آن برنامه‌ها شرکت کند. وقتی نامه‌ای می‌رسد که احتمالاً او را برای حضور انتخاب کرده‌اند، پس از شکست در رژیم به دارویی پناه می‌برد که خیلی زود به اعتیاد او می‌انجامد. فیلم گذر زمان و تأثیر داروها را به شکلی متفاوت — خیره‌کننده و پرشتاب — نشان می‌دهد. اجراهای جوانِ لتو و کانلی در آغاز کارشان بسیار قوی‌اند و الن برستین برای این نقش اسکار گرفت. فیلم آسان برای تماشا نیست، اما اثرِ واقعی‌ای از نحوه‌ی عمل مواد مخدر را به تصویر می‌کشد: اوج‌های کوتاه و سرخوشی، نماهای پُرتنش و تأثیرات ویرانگر ترک که زندگی شخصیت‌ها را نابود می‌کند. به‌ویژه پایان فیلم بسیار سنگین است. فیلم از تکنیک‌های سینمایی مختلفی مانند تقسیم تصویر، تایم‌لپس، نماهای طولانی و نماهای نزدیک بهره می‌برد و تدوینِ فشرده‌ای دارد که ریتمِ دیوانه‌وار مصرف مواد را منعکس می‌کند. حتی پس از بیست سال، این اثر هنوز ارزش دیدن دارد و برای علاقه‌مندان سینما ضروری‌ست؛ از نظر من نمره‌ی 9.5/10 — شاهکاری از تکنیک‌های کلاسیک.