فیلم Table 19 2017

درخشان، اما از سوی منتقدان قابل‌پیش‌بینی سرزنش شده (هشدار: در پایان اسپویل وجود دارد!) من همیشه با منتقدان فیلم موافق نیستم — شاید چون خودم سال‌ها پیش در یک مجلهٔ سراسری منتقد بودم — اما اگر یک فیلم در متاکریتیک نمرهٔ ۴۰٪ داشته باشد، باید اعتراف کنم که معمولاً اصلاً نویدبخش نیست. با این حال این فیلم را دیدم، عمدتاً به خاطر حضور چند بازیگر مورد علاقه‌ام...

درخشان، اما از سوی منتقدان قابل‌پیش‌بینی سرزنش شده (هشدار: در پایان اسپویل وجود دارد!) من همیشه با منتقدان فیلم موافق نیستم — شاید چون خودم سال‌ها پیش در یک مجلهٔ سراسری منتقد بودم — اما اگر یک فیلم در متاکریتیک نمرهٔ ۴۰٪ داشته باشد، باید اعتراف کنم که معمولاً اصلاً نویدبخش نیست. با این حال این فیلم را دیدم، عمدتاً به خاطر حضور چند بازیگر مورد علاقه‌ام و اینکه فیلمنامه را برادران دوپلاس نوشته بودند. بلافاصله آن را هم بامزه و هم کم‌نظیر یافتم، و هرچه بیشتر تماشا کردم، بیشتر گیج می‌شدم که چرا اکثریت منتقدان برخوردی سرد یا حتی طردکننده با آن داشته‌اند. فکر کردم احتمالاً بخاطر ترکیب ژانر کمدی با مسائل دراماتیک است و بیشتر انتقادها هم از نوع «نمی‌تواند تصمیم بگیرد» بوده است. اما حتی با این فرض، این موضوع توضیح نمی‌دهد که چطور با چنین فیلمنامهٔ هوشمند و بازی‌های عالی، نمرهٔ ۴۰٪ به آن داده شده است. وقتی تیتراژ پخش شد، فوراً دلیلش را فهمیدم: پایان خوش... در نهایت برای شخصیت‌های عجیب و غریب داستان اغلب همه‌چیز خوب پیش می‌رود. منتقدان عموماً از این وضعیت خوششان نمی‌آید. اگر فیلمی در طول مسیر واقع‌گرایانه باشد یا مسائل تاریک یا تا حدی تیره را مطرح کند، منتقدان معمولاً نقدهای تند می‌نویسند مگر اینکه همه‌چیز به مصیبت ختم شود، یا تا حد زیادی نا‌حل بماند، یا دست‌کم مبهم تمام شود. خدایا نکرده از فیلمی بیرون بیایی و واقعاً حس خوبی داشته باشی؛ برای بیشتر منتقدان این یعنی «سطحی» یا «کلیشه‌ای». آیا واقع‌گرایانه بود که اکثر شخصیت‌ها پایانی خوش و تا حدی رمانتیک داشته باشند؟ قطعاً نه، اما با وجود اینکه فیلم مسائل «واقعی» مختلفی را در قالب کمدی مطرح می‌کند، به نظرم پایان کاملاً با لحن آن همخوانی داشت. منتقدان اغلب کلمهٔ «قابل‌پیش‌بینی» را دربارهٔ هر چیزی که کمی بار کمدی-رمانتیک دارد به کار می‌برند، اما به گمانم چیز کمی قابل‌پیش‌بینی‌تر از خودِ منتقدان سینما وجود ندارد. اگر می‌خواهید نقدی را بخوانید که به نظرم دقیق است، نقد مجلهٔ Empire را ببینید که برخلاف جریان، به فیلم ۴ از ۵ ستاره داده است. --- این میز، میز افتخار نبود! من انتظار فیلمی درجهٔ B را داشتم. توقع داشتن هر چیزی از آن مثل اتلاف وقت بود. اما این‌طور نبود. از سادگی‌اش متعجب شدم و در عین حال بسیار سرگرم‌کننده بود. همهٔ چیزهایی که در فیلم دیدم پیش‌تر در فیلم‌های دیگر دیده شده بود، اما با این حال از آن لذت بردم. این داستان در یک روز اتفاق می‌افتد و در پس‌زمینه‌اش یک عروسی است. فیلم بر یک میز خاص تمرکز دارد: میز شمارهٔ ۱۹ که در حاشیهٔ سالن پذیرایی قرار دارد. همهٔ افراد از پیش‌زمینه‌های متفاوتی آمده‌اند و پیش از این یکدیگر را ندیده‌اند. آن‌ها در طول جشن دربارهٔ همدیگر می‌آموزند و مسائل شخصی‌شان باز می‌شود. علاوه بر این، چند بار اوضاع را به هم می‌ریزند و بعد سعی می‌کنند آن را درست کنند؛ همهٔ اینها تا رسیدن به پایان ماجرا نقش دارد. ساختهٔ کارگردان «Rocket Science» است که حدود یک دهه پیش ساخته شد و آنا کندریک هم در آن نقش داشت. به نظرم او کارگردان خوبی است، حداقل در کمدی‌های کوچک با فیلمنامه‌های باکیفیت. بنابراین باید فیلم‌های بلند بیشتری بسازد تا سریال‌های تلویزیونی. از بازی آنا کندریک تحت تأثیر قرار گرفتم. انتخاب‌های فیلمی او شاید همیشه عالی نبوده، اما او تقریباً آمادهٔ یک اثر برجسته در کارنامه‌اش است. بقیهٔ بازیگران هم به‌طرز بامزه‌ای خوب بودند. فکر می‌کنم این فیلم شایستهٔ ساخت دنباله است، چون شخصیت‌های فیلم بسیار شاخص‌اند و چیزهای زیادی درباره‌شان باقی مانده که باید کشف شود. دنباله یا پیش‌درآمد فرقی نمی‌کند؛ اما قطعاً منتظر یکی خواهم بود. بودجه‌اش را ببینید، فقط ۵ میلیون دلار. حتی استودیوهای بزرگ هم می‌توانند چنین مبلغ ناچیزی را بدون انتظار بازگشت سرمایه هزینه کنند. ممکن است در همه‌جا نمرهٔ پایینی بگیرد، اما از دید من فیلمی کمدی و خوب است؛ یکی از بهترین فیلم‌های کم‌بودجه. بله، پایان خیلی کلیشه‌ای بود، اما برای چنین فیلمی قابل‌قبول است. مطمئناً آن را به کسانی پیشنهاد می‌کنم که دنبال پیچیدگی‌های زیاد در فیلم نیستند. اگر داستان ساده و چند خنده را می‌پسندید، این فیلم مناسب شماست. ۷/۱۰